ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

นัยน์ตาของอวิ๋นเกอมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว จ้าวหลิงรู้ แม้นางจะยังเด็ก แต่กลับมีปณิธานมุ่งมั่นเกินวัย คำพูดของนางนี้ย่อมต้องเป็นจริงเข้าสักวัน เขาตบมือสัญญากับนางสามครั้ง “ดวงดาวเป็นพยาน สัญญาที่ให้ไม่มีวันเปลี่ยน”

นับเป็นครั้งแรกที่มีคนปฏิบัติต่อนางด้วยท่าทีให้เกียรติราวกับนางเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้ อวิ๋นเกอยิ้มปลื้ม แต่แล้วจู่ๆ นางก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืน “พี่หลิง ท่านฝันร้ายบ่อยๆ กระนั้นหรือ”

จ้าวหลิงไม่ตอบ

อวิ๋นเกอลูบคิ้วของอีกฝ่ายที่กำลังขมวดเป็นปมแน่น “เวลาข้าฝันร้าย หรือไม่มีความสุข ท่านแม่มักร้องเพลงให้ข้าฟังเสมอ วันหน้าหากท่านฝันร้าย ข้าก็จะร้องเพลงให้ท่านฟัง ข้าร้องเพลงเป็นตั้งหลายเพลง หนำซ้ำยังมีนิทานเล่าให้ท่านฟังอีกมากมาย”

อวิ๋นเกอกระแอมเรียกเสียง หลังจากนั้นนางก็ร้องเพลงออกมา

“เมื่อความมืดมิดมาเยือน

ดาวกระจ่างเกลื่อนเต็มท้องนภา

แมลงน้อยบินวนไปมา

ใจเจ้าเรียกหาผู้ใด

ดวงดาวน้ำตาไหลหลั่ง

ดอกไม้ใบหญ้าล้วนเหี่ยวเฉา

ลมหนาวพัดโชยเบาๆ

หวังแค่มีเจ้าข้างเคียง

แมลงบินดอกไม้หลับใหล

เคียงคู่ดูไปก็งามสม

มืดค่ำไม่กลัวกลัวช้ำตรม

เหนื่อยล้าแม้นซานซมไม่เกรง

ไม่สนแห่งหนทางใด”

เสียงของอวิ๋นเกอยังคงเป็นเด็ก ท่วงทำนองเชื่องช้าอบอุ่นลอยละล่องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรี ชวนให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกเบิกบาน

เห็นจ้าวหลิงยิ้ม อวิ๋นเกอก็เป็นสุขยิ่งนัก

ถึงแม้จะเป็นบทเพลงพื้นเมืองของเด็ก เนื้อหาไม่ได้ลึกล้ำอะไรนัก อวิ๋นเกอเองก็ไม่เข้าใจเนื้อหาถ่องแท้ลึกซึ้ง แต่ถึงกระนั้นใจของจ้าวหลิงกลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาจ้องมองดูอวิ๋นเกอนิ่ง

บทเพลงของอวิ๋นเกอไม่ได้ทำให้จ้าวหลิงหลับ ตรงกันข้ามกลับกล่อมนางหลับเสียเอง

อวิ๋นเกอทึ่ม สิ่งที่ขับไล่ฝันร้ายได้ใช่เสียงเพลงเสียเมื่อไหร่กัน หากแต่เป็นความรักที่แฝงอยู่ในบทเพลงอันเกิดจากใจปรารถนาจะปกปักรักษาบุคคลอันเป็นที่รักของผู้ขับขานบทเพลงต่างหาก

เพราะรู้ว่านางนอนดิ้น จ้าวหลิงจึงโอบนางไว้ในอ้อมแขนแผ่วเบา พร้อมกระชับผ้าห่มคลุมร่างพวกเขาไว้แน่น

นับแต่แปดขวบเป็นต้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมชิดใกล้กับผู้อื่นมากมายเยี่ยงนี้ ยามเขาใช้ร่างกายมอบความอบอุ่นให้กับนาง ใจเขากลับอบอุ่นยิ่งกว่า