ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

อวิ๋นเกอถอนหายใจเบาๆ พี่สามบอกว่านางเป็นปีศาจกิริยาท่าทางแปลกประหลาด แต่นางกลับรู้สึกว่าการกระทำของพี่สามประหลาดเสียยิ่งกว่า ด้านล่างจวนเจียนจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว แต่พี่สามกลับทำทีราวกับมองไม่เห็น ยังคงตั้งอกตั้งใจชมท้องฟ้าเมฆขาวเบื้องบนเหมือนเดิม

ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องคนมากรังแกคนน้อย ก็ควรเห็นแก่อายุที่ห่างกันไม่มาก ‘เด็ก’ ยังไงก็ควรช่วย ‘เด็ก’!

“ท่านอาทั้งหลาย อย่าทุบตีเขาอีกเลย” อวิ๋นเกอยิ้มกริ่มพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ขอทานพวกนั้นกำลังทุบตีอีกฝ่ายอย่างมันมือ ไหนเลยจะสนใจคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยๆ

“ท่านอาทั้งหลาย อย่าทุบตีเขาอีกเลย” อวิ๋นเกอพูดดังขึ้น ขอทานพวกนั้นยังคงไม่สนใจ

“ท่านอาทั้งหลาย อย่าทุบตีเขาอีกเลย” อวิ๋นเกอพูดดังขึ้นอีก พวกขอทานยังคงทุบตีอีกฝ่ายไม่หยุด

…

“ท่านอาทั้งหลาย เลิกทุบตีเขาได้แล้ว!” เสียงคำรามราวหมาป่าดังลั่นไปทั้งป่า สั่นสะเทือนเสียจนใบไม้ร่วงกราว

คนพวกนั้นตกใจหยุดมือทันที ขอทานขวัญอ่อนสองคนรู้สึกราวกับวิญญาณถูกกระชาก เนื้อตัวแข็งทื่อ ไม่ว่าจะน่องหรือลำไส้ต่างพากันตั้งตรง

อวิ๋นเกอหรี่ตายิ้มน้อมคำนับให้กับขอทานพวกนั้น ลักยิ้มของนางดูอ่อนช้อยน่ารักประหนึ่งดอกไม้ แต่น้ำเสียงกลับดุดันกังวานดุจเสียงสุนัขป่า “ท่านอาทั้งหลาย ต้องขอโทษจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าต้องพูดเสียงดังเช่นนี้ ท่านอาทั้งหลายถึงจะได้ยิน เมื่อครู่ข้าพูดเบาเกินไปหน่อย”

ขอทานหนุ่มคนหนึ่งนึกโมโห ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากด่าอวิ๋นเกอที่ทำหูเขาลั่นดังวิ้ง ขอทานเฒ่าอีกคนที่นึกถึงตำนานเล่าขานบนทุ่งหญ้ากว้างเรื่องหญิงสาวหมาป่าผู้อยู่บนหลังฝูงสุนัขป่าขึ้นได้ก็รีบปรี่เข้าไปขวางขอทานหนุ่มคนดังกล่าวพร้อมส่งยิ้มให้กับอวิ๋นเกอ “แม่หนูน้อย หูของพวกเราเป็นปกติดี ได้ยินที่เจ้าพูดทุกอย่าง เจ้าไม่ต้องพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ก็ได้ เกิดฝูงหมาป่าโผล่มาคงไม่ดีแน่! พวกเราล้วนน่าเวทนา กลางค่ำกลางคืนต้องอาศัยนอนอยู่ข้างนอก จะกลัวก็พวกมันนี่แหละ”

อวิ๋นเกอพยักหน้ายิ้ม ท่าทางเสมือนเด็กว่านอนสอนง่าย เสียงของนางเปลี่ยนกลับเป็นเสียงเด็กแทบจะในทันที “ที่แท้หูของพวกท่านอาก็ล้วนปกติดี ท่านอา อย่าทุบตีพี่ชายตัวน้อยผู้นี้อีกเลย”

ขอทานเฒ่ารีบตอบรับ ส่งสัญญาณบอกให้ขอทานคนอื่นๆ ถอยห่าง

“เจ้าตัวเสนียด! ไอ้ตัวพันทาง!” ขอทานหนุ่มขัดใจ เตะเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นซ้ำ ก่อนจะพิจารณาดูอวิ๋นเกอ เผยให้เห็นถึงสีหน้าผิดหวัง ขณะที่กำลังจะจากไปก็ชำเลืองเห็นไข่มุกที่ประดับอยู่บนรองเท้าของอวิ๋นเกอ นัยน์ตาเขาพลันเป็นประกาย กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ขอทานหนุ่มไม่สนสายตาของขอทานเฒ่าแม้แต่น้อย กลับหน้าด้านพูด “แม่นางน้อย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกข้า เจ้าพันทางนี่…เจ้านี่ขโมยเงินของพวกเรา…”

เสียงประชดเย็นชาดังลอยมาจากบนต้นอวี๋ “อวิ๋นเกอ เจ้าเสร็จธุระของเจ้าหรือยัง ข้าไปล่ะ”

พี่สามผิวปาก ทะยานร่างลงมาจากต้นอวี๋ไปนั่งนิ่งอยู่บนหลังม้าที่โผล่ออกมาเงียบเชียบจากไหนก็ไม่รู้พอดิบพอดี

อวิ๋นเกอรู้ว่าพี่สามของนางเป็นคนพูดจริงทำจริง ไม่ได้ขู่นาง

ม้าของพี่สามคืออาชาเหงื่อโลหิตที่พี่รองมอบให้ ทันทีที่มันชักเท้าออกวิ่ง หลิงตังที่ยังไม่โตเต็มวัยของนางย่อมไม่มีทางไล่ตามได้ทัน ดังนั้นอวิ๋นเกอจึงรีบเอ่ยปากร้องตะโกน “พี่สาม รอข้าด้วย รอข้าก่อน!”