ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

เด็กชายอายุประมาณสิบขวบที่อยู่ตรงหน้าสวมใส่อาภรณ์หรูหรา กิริยาท่าทางสูงส่ง นั่งวางท่ายโสอยู่บนหลังม้าราวกับนกยูงรำแพน เคลื่อนไหวเงียบเชียบไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย

ขอทานเหล่านั้นแม้จะไม่เข้าใจว่าอะไรคือวรยุทธ์สูงส่ง แต่การใช้ชีวิตเป็นขอทานมานานแรมปีก็ทำให้พวกเขาพอดูคนออกอยู่บ้าง ขอทานหนุ่มเองก็เข้าใจดีว่าผลประโยชน์วันนี้คงได้มาไม่ง่าย หากแม้ไม่ระวัง เกรงว่าจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ ดังนั้นจึงไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก ส่วนขอท่านเฒ่าหลังจากก้มคำนับอวิ๋นเกอติดๆ กันเสร็จก็รีบพาคนอื่นๆ จากไป

เดิมทีอวิ๋นเกอตั้งใจจะรีบออกเดินทาง แต่พอเห็นเลือดของเด็กชายที่นอนอยู่บนพื้น นางก็วางใจไม่ลง รีบกระโดดลงจากหลังอูฐตรงไปพยุงอีกฝ่าย “พี่ชาย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

พอได้ยินเสียง เด็กชายที่นอนอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้น

ดวงตางดงามดำขลับราวหินโมรา ใสกระจ่าง สดสวยงดงามยิ่งกว่าฟ้าหลังฝน เพียงแต่นัยน์ตาของเขาไม่ได้แวววาวเป็นประกายเฉกเช่นอัญมณี แต่กลับแฝงไว้ซึ่งความเงียบงันว่างเปล่าราวกับทะเลทรายเวิ้งว้าง

ใจของอวิ๋นเกอสั่นสะท้าน นางไม่เคยเห็นดวงตาของผู้ใดงดงามเช่นนี้มาก่อน และก็ไม่เคยเห็นแววตาของใครสิ้นหวังเยี่ยงนี้เช่นกัน

เด็กชายเช็ดเลือดบนใบหน้า มองดูอวิ๋นเกอที่กำลังจ้องหน้าเขานิ่ง ในใจแอบนึกยิ้มหยัน เขาดึงหมวกออก ปล่อยเส้นผมยาวสลวยสีดำที่มีเส้นผมสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนปะปนอยู่ไหลลู่สะบัดไหวอยู่กลางแรงลม เส้นผมสองสีทั้งเข้ากันและขัดแย้งกันอย่างเด่นชัด ดวงตาดำขลับราวกับหินโมรานั้นดูเปี่ยมเสน่ห์ยากจะบรรยาย

เขายิ้มให้อวิ๋นเกอ รอยยิ้มนั้นทั้งชั่วร้าย ถากถาง เหยียดหยัน “คุณหนูผู้สูงศักดิ์ จิตใจอันงดงามบริสุทธิ์ของท่านได้เผยให้ผู้คนทั่วทั้งโลกได้ประจักษ์แล้ว ข้าเองก็ซาบซึ้งในความเมตตาการุณย์ของท่านเป็นยิ่งนัก ข้าขอจดจำบุญคุณท่านใส่ใจไม่มีวันลืม เชิญท่านขี่อูฐของท่านไปได้แล้ว”

ใบหน้าของเด็กชายยังคงเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจปกปิดความงามบนใบหน้าได้สนิท

องคาพยพบนหน้าของเขาผสมผสานไว้ซึ่งจุดเด่นของชาวฮั่นและชนต่างเผ่า เค้าโครงแม้เด่นชัด แต่ก็ดูนุ่มนวล สมบูรณ์ราวหยกสลัก ผนวกกับเส้นผมขาวครึ่งดำครึ่ง ทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นดูเจนจัดร้ายกาจชวนหลงใหล

แม้เสื้อผ้าเขาจะขาดวิ่น นอนอยู่กลางดินโคลนเฉอะแฉะ แต่สีหน้าท่าทางกลับดูสูงส่งอวดดีจนอวิ๋นเกอรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเป็นองค์ชายองค์หนึ่ง เพียงแต่…เป็น…องค์ชายของจอมปีศาจ

อวิ๋นเกอทำแก้มป่อง กลอกตาไปมา หลังจากนั้นก็แย้มยิ้ม “เจ้าคิดยั่วโมโหข้า แต่ข้าไม่โกรธหรอก! เจ้าน่าจะไปหาหมอเสียหน่อย เลือดเจ้าออกมากเหลือเกิน”

ปฏิกิริยาของอวิ๋นเกอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่เขาคิด เด็กชายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอวิ๋นเกอ ก่อนจะมองไปยังพี่สามพี่ชายของนางที่อยู่ห่างออกไปบนหลังม้า เขาหัวเราะเสียงดัง “คุณหนูผู้สูงศักดิ์ หาหมอเป็นเรื่องของคนมีเงิน คนต่ำต้อยเช่นข้า ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องเสียเวลาไปกับเรื่องเช่นนี้ แต่ว่าคนเรายิ่งต้อยต่ำก็ยิ่งต้องมีชีวิตต่อไป สวรรค์ยังปรารถนาจะเห็นคนเช่นพวกข้าสร้างความบันเทิงให้พวกเขาอยู่! ข้าไม่มีทางตายง่ายๆ เชิญท่านไปตามทางของท่านเถอะ”

“อวิ๋นเกอ!” พี่สามแหงนหน้ามองฟ้า คิ้วขมวดเป็นปม เขากระตุ้นท้องม้า อาชาเหงื่อโลหิตเริ่มทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นเกอรีบร้องตะโกน “พี่สาม ข้าจะทำ ‘หยาดน้ำค้างกลางบัว’ อาหารจานพิเศษที่ข้าคิดขึ้นใหม่ให้ท่านกิน!”