ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

จ้าวพั่วหนูโบกมือให้ทุกคนสงบ “เสียงกระดึงฟังดูแปลกประหลาด หากเป็นขบวนอูฐของพวกพ่อค้าก็ไม่น่าจะแผ่วเบาราวกับมีอูฐแค่เพียงตัวเดียวเช่นนี้ ใต้หล้านี้จะมีสักกี่คนกันที่กล้าเดินทางข้ามทะเลทรายเวิ้งว้างกว้างใหญ่เพียงลำพัง ที่นี่คือดินแดนตะวันตก ผู้มาเป็นมิตรหรือศัตรูก็ยังไม่รู้แน่ชัด พวกเราควรเตรียมพร้อมป้องกันไว้ก่อน”

กรุ๊งกริ๊งๆ…

อีกด้านของทะเลทราย ท่ามกลางแสงสีทองเป็นประกายราวกับเปลวไฟลุกโชน เงาสีเขียวที่เคลื่อนตัวตามมาพร้อมกับเสียงกระดึงปรากฏขึ้นต่อสายตาทุกคนช้าๆ

เหล่าคนที่ไม่ได้เห็นสีเขียวมาตลอดเจ็ดวันต่างรู้สึกชื่นมื่นขึ้นมาทันที เด็กชายเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระหายน้ำเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

จนกระทั่งภาพดังกล่าวเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทุกคนถึงเห็นชัดว่าบนอูฐตัวเล็กสีขาวสะอ้านนั้นมีเด็กน้อยอายุน่าจะไม่เกินเจ็ดขวบนั่งอยู่ เด็กน้อยสวมอาภรณ์สีเขียว ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มราวบุปผาแรกแย้ม

ทุกคนต่างชะเง้อคอมองไปทางด้านหลังเด็กน้อย แต่กลับไม่พบว่ามีใครอื่นอีก

อูฐน้อยรูปร่างล่ำสันเหนือกว่าอูฐธรรมดาทั่วไปตัวหนึ่ง กับเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักท่าทางฉลาดเฉลียวอีกคนหนึ่ง ทุกคนต่างรู้สึกตื่นตระหนก พวกเขาพากันนึกถึงตำนานเล่าขานเหลวไหลมากมายในดินแดนตะวันตกแห่งนี้…เทพธิดาภูเขาหิมะ…นางปีศาจทะเลทราย

เด็กน้อยยิ้มกวักมือมาทางพวกเขา “ท่านแม่ให้ข้ามาพาพวกท่านออกจากทะเลทราย”

จ้าวพั่วหนูถาม “ท่านแม่เจ้าเป็นใคร แล้วเจ้ามาเพียงคนเดียวกระนั้นหรือ”

เด็กหญิงตัวน้อยพูดแปลกใจ “ท่านแม่ก็คือท่านแม่น่ะสิ! และข้าก็ไม่ได้มาคนเดียวด้วย” เด็กหญิงตบอูฐเบาๆ “ข้ามีหลิงตัง สหายที่พี่รองยกให้ติดตามมาด้วย” เสร็จแล้วนางก็ชี้ไปที่ด้านหลัง “ยังมีเสวี่ยหลางอีก ท่านแม่ใช้ให้นางตามมาคุ้มครองข้า”

ถึงตอนนี้พวกเขาถึงได้สังเกตเห็นว่าที่ด้านหลังของอูฐตัวนั้นยังมีสุนัขป่าขนขาวอีกตัว

สุนัขป่าตัวนั้นทำเอาทุกคนนึกไปถึงคำว่าสำรวมและสง่างาม อูฐที่ไม่กลัวสุนัขป่า? สุนัขป่าที่ไม่กินอูฐ? ทุกคนต่างประหลาดใจไม่สิ้น

“ยังมี…” เด็กหญิงตัวน้อยล้วงเอานกหวีดไม้ไผ่เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อออกมาเป่าสองครั้ง นางแหงนหน้ามองดูนกอินทรีสองตัวที่ร่อนลงมาตามเสียงนกหวีดพลางพูด “ยังมีเสี่ยวเชียนกับเสี่ยวเถา พวกมันเป็นสหายที่ท่านพ่อหามาให้ข้า”

นกอินทรีขาวสองตัวนั้นแม้จะยังไม่เติบใหญ่เต็มที่ แต่ยามกางปีกออก ความสง่างามน่าเกรงขามของเจ้าแห่งท้องฟ้าอย่างพวกมันกลับปรากฏให้เห็นเด่นชัด

ตัวหนึ่งร่อนลงไปหยุดอยู่บนหลังอูฐ ส่วนอีกตัวกลับร่อนไปยังหัวของสุนัขป่า สุนัขป่าร้องคำรามเตือนมันคราหนึ่งพร้อมกางเล็บหมายตะปบ นกอินทรีตัวนั้นแม้ต้องบินกลับขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไม่เต็มใจ แต่มันก็ยังคงบินวนเวียนไปมาคอยเฝ้าหาจังหวะไม่เลิก

เด็กหญิงยิ้มพูด “เสี่ยวเถา อย่าแกล้งพี่เสวี่ยเลย เจ้าไปพักผ่อนอยู่บนหลังหลิงตังก่อนเถอะ!”

ทุกคนมองดูด้วยความประหลาดใจระคนสนุกสนาน ขณะเดียวกันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กหญิงถึงหาพวกเขาพบ

จ้าวพั่วหนูสะท้านไปทั้งร่าง ในใจราวกับคลื่นซัดถาโถม เขาพิจารณาดูเด็กหญิงตรงหน้าโดยละเอียด ก่อนจะเอ่ยปากถาม “ท่านแม่ของเจ้าแซ่อะไร ท่านพ่อของเจ้าเล่า แล้วตัวเจ้าเองชื่อแซ่อะไร ทำไมท่านแม่ของเจ้าถึงส่งเจ้ามาพาพวกเราออกจากทะเลทราย”