ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

“โห! ท่านอา ท่านแม่ก็คือท่านแม่ไง! ข้าชื่ออวิ๋นเกอ ท่านแม่บอกว่าท่านอาจ้าวมีบุญคุณกับนาง จึงให้ข้ามานำทางพาพวกท่านไปจากที่นี่ ตกลงพวกท่านจะไปหรือไม่ ยังอีกตั้งสองวันเชียวนะกว่าจะออกจากทะเลทรายได้!”

อวิ๋นเกอนั่งเอียงข้างอยู่บนอูฐ ยามพูด เท้าทั้งสองข้างก็เตะกวัดแกว่งไปมา

รองเท้าสีเขียวต้นหอมคู่หนึ่ง ด้านบนประดับมุกเม็ดโตเท่าตามังกร ข้างหนึ่งสวมเรียบร้อยอยู่บนเท้านาง ส่วนอีกข้างกลับสวมใส่อยู่เพียงครึ่ง เท้าเล็กๆ ขาวราวหิมะที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงสีเขียวปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราวตามจังหวะแกว่งไกว

อวิ๋นเกอสังเกตเห็นเด็กชายกำลังจ้องมองดูเท้าของตัวเอง แต่เพราะยังอายุน้อยไร้เดียงสาและไม่รู้ว่าการกระทำเช่นนี้มีอันใดน่าอาย นางจึงส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย

เด็กชายที่เติบใหญ่เกินวัยเข้าใจหลักการครองตนเป็นอย่างดี เดิมทีเขาเพียงพลั้งเผลอชื่นชมไปกับภาพความงามเบื้องหน้า แต่เมื่อเห็นอวิ๋นเกอยิ้มให้ เขาก็หน้าแดงก่ำ รีบเบือนสายตาไปอีกด้าน ท่าทีเย็นชาไม่สมอายุจางหายไปหลายส่วน

จ้าวพั่วหนูบอกไม่ถูกว่าเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้ไม่รู้ประสีประสาจริงหรือจงใจแสร้งทำเป็นปิดบังกันแน่ แต่ที่รู้แน่คือถามไปก็คงไม่มีทางได้คำตอบ เขาได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ชื่อของนกอินทรีทั้งสองตัวทำให้เขาหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต ในใจเจ็บปวดเกินบรรยาย แม้จะรู้ว่าไม่อาจเป็นไปได้ ถึงกระนั้นก็ยังคงหวังว่าความปรารถนาลมๆ แล้งๆ ของตนจะเป็นจริง “ข้าก็คือคนแซ่จ้าวที่เจ้าตามหา อวิ๋นเกอ เรื่องนำทางคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว”

อวิ๋นเกอกระโดดลงจากหลังอูฐ ยิ้มโค้งคำนับด้วยท่าทีนอบน้อมต่อจ้าวพั่วหนู “ท่านอาจ้าว ท่านแม่ให้ข้ามาเป็นตัวแทนไต่ถามทุกข์สุขของท่าน” หลังจากนั้นก็ชี้ไปยังถุงน้ำที่แขวนเรียงรายอยู่บนหลังอูฐ “น้ำพวกนี้ท่านแม่เตรียมไว้ให้ท่านอา”

ยังไม่ทันรอนางพูดจบ ทุกคนก็โห่ร้องด้วยความยินดี ความรู้สึกกลัดกลุ้มก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น พวกเขาต่างพากันยิ้มพูด “นายท่านจ้าว รู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นดาวช่วยชีวิตของพวกเรา”

จ้าวพั่วหนูปลดถุงน้ำใบหนึ่งลงจากหลังอูฐเตรียมมอบให้กับเด็กชาย แต่เขากลับพบว่าอวิ๋นเกอได้ยื่นถุงของตนเองให้กับอีกฝ่ายก่อนแล้ว “ท่านชื่ออะไร”

เด็กชายราวกับไม่ได้ยินที่อวิ๋นเกอถาม เขารับถุงน้ำมาดื่มเงียบๆ ไม่พูดไม่จา

คนอื่นๆ พากันขอบอกขอบใจอวิ๋นเกอ แต่เด็กชายกลับไม่ปริปากอันใดแม้สักคำเดียว แม้แต่นัยน์ตาแสดงความขอบคุณก็ยังไม่มี กิริยาท่าทางเกือบเรียกได้ว่าเย็นชา

แต่อวิ๋นเกอกลับไม่นึกใส่ใจ นางไขว้แขนทั้งสองข้างไว้ที่ด้านหลัง แหงนหน้ายิ้มกริ่มมองเด็กชาย

ตอนส่งถุงน้ำคืน ครั้นสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวโค้งราวจันทร์เสี้ยวของอวิ๋นเกอ เขาก็ยอมปริปากพูด แม้น้ำเสียงจะฟังดูเพิกเฉยเย็นชาไปสักหน่อย “จ้าวหลิง”

อวิ๋นเกอเรียกเขา ‘พี่หลิง’ ด้วยน้ำเสียงสดใสแทบจะทันที พร้อมกับรอยยิ้มงามกระจ่างราวกับจันทร์เดือนสี่ จ้าวหลิงที่ไม่เคยถูกผู้ใดเรียกขานเช่นนี้มาก่อน รู้สึกว่าใจที่มืดมนอนธการมาโดยตลอดของเขาพลันมีแสงตะวันสายหนึ่งสาดส่องเข้ามา

ภายในคฤหาสน์ที่ถูกแต่งไว้อย่างหรูหรา ควันจางๆ จากเตากำยานสัมฤทธิ์ทำให้ใบหน้าของผู้ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดตรงเบื้องหลังนั้นดูเลือนราง

เด็กชายอายุสี่ขวบกำลังยืนอยู่กลางห้องรับรอง ท่องหนังสือไปพร้อมกับไขว้มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง