ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

“…มีเหล่าปราชญ์ส่งเสริมกุศลธรรม มีผู้ปรีชาชาญเกื้อหนุนหน้าที่ การศึกษากว้างไกล ใต้หล้าปรองดอง ปวงประชาสงบสุข ประพฤติตนอยู่ในครรลอง ดำเนินชีวิตสุขุมเยือกเย็น ที่ขงจื่อกล่าว ‘หากมีราชาปกครอง หลังสามสิบปีจึงเห็นเมตตา’ ก็หมายถึงสิ่งนี้ เหยาครองราชย์เจ็ดสิบปี มอบราชสมบัติต่อแก่ซุ่น ยามเหยาสิ้นประชาไม่ภักดีต่อตันจูผู้เป็นบุตรของเหยา กลับจงรักต่อซุ่น ซุ่นรู้ไม่อาจเลี่ยงจึงขึ้นครองราชย์ต่อ มีอวี่เป็นอัครเสนาบดี พร้อมคงขุนนางเดิมของเหยา สืบทอดสานงานต่อ ทั่วหล้าสงบใต้กรอบขนบเดิม ‘ความละมุนละไมที่ขงจื่อกล่าวคือถึงพร้อมด้วยความงาม และถึงพร้อมด้วยความดี’ ก็หมายถึงสิ่งนี้ ส่วนอินโจ้วขัดมติสวรรค์ ทำลายสรรพสิ่ง สังหารนักปราชญ์ผู้รู้ ทำร้ายชาวประชา…”

คนที่ยืนเรียงรายอยู่ทั้งสองข้างต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง สมญานามอัจฉริยะตัวน้อยมิใช่เพียงคำลวงจริงๆ

แม้แต่ชายชราบนตำแหน่งสูงสุดผู้ไม่ใคร่ยิ้มหัวกับผู้ใดก็ยังอดยิ้มพยักหน้าไม่ได้

หลังท่องจบ ขณะที่เด็กชายกำลังเตรียมวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของมารดาเหมือนทุกครั้ง เขาก็เหมือนนึกขึ้นได้ถึงวาจาที่ผู้เป็นมารดาเอ่ยกำชับก่อนหน้านี้ จึงค้อมตัวประสานมือคำนับเฉกเช่นผู้ใหญ่ ก่อนจะยืดตัวตรง ปั้นหน้าเคร่งขรึม สาวเท้าเล็กๆ ถอยกลับไปยังตำแหน่งเดิมของตนช้าๆ ทีละก้าวๆ

ครั้นพบว่าไม่มีผู้ใดจับตามอง เขาก็รีบปั้นหน้าทะเล้นใส่ผู้เป็นมารดา

สตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ ชายชราพยักหน้ายิ้มเล็กน้อย ส่งสัญญาณบอกให้เขานั่งให้เรียบร้อย

สายลมอบอุ่นและดวงตะวันงามในคิมหันตฤดู จักจั่นส่งเสียงร้องระงม

เด็กชายวัยห้าขวบซ่อนตัวอยู่หลังม่านในห้องหนังสือ ดวงตากลมโตดำขลับจับจ้องไปที่ด้านนอก

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังอยู่ทางด้านนอก ทันใดนั้นน้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวลของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้น “หลิงเอ๋อร์”

เด็กชายตกใจ เขารีบอ้าปากหมายร้องปราม แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง

เขาได้ยินเพียงเสียงหวีดร้องแหลมๆ ถังน้ำที่วางตั้งอยู่เหนือประตูร่วงลงมาตามแรงผลักของอีกฝ่าย

น้ำสีดำอันเกิดจากน้ำหมึกอาบไปทั่วร่างของสตรีผู้นั้น

นางในยามนี้นับแต่ศีรษะจรดปลายเท้าดูไม่ต่างอะไรกับอีกาสีดำตกน้ำ เหล่าสาวใช้ที่ยืนรับใช้อยู่ข้างๆ ต่างตื่นตระหนก ทุกคนรีบหมอบลงกับพื้น

อวี๋อันบ่าวคนสนิทของเด็กชายตกใจทำอะไรไม่ถูก ร่างกายอ่อนระทวยทรุดอยู่กับพื้นตั้งแต่แรก ในใจนึกรันทดเป็นที่สุด เขาเพิ่งเข้ามาเป็นบ่าวคนสนิทได้เพียงไม่นาน เรียนรู้วิธีประจบสอพลอเพียงนิด กินสินบาทคาดสินบนก็เพียงน้อย จับมือของนางกำนัลได้เพียงครั้ง หรือสวรรค์อิจฉาผู้มีความสามารถอย่างเขาถึงได้เลือกจะเอาชีวิตเขา ไม่ยอมให้เขาได้มีโอกาสเป็นบ่าวเจ้าเล่ห์อันดับหนึ่งในใต้หล้า?

เด็กชายกุมม่านไว้แน่น สีหน้าหวาดวิตก มารดาของเขารักสวยรักงามยิ่งนัก ครั้งนี้เขาคงต้องแย่แน่!

สตรีผู้นั้นยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง แรกเริ่มนางรู้สึกทั้งตกใจทั้งโมโหและไม่อยากเชื่อ แต่สุดท้ายสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นจนใจ “หลิงเอ๋อร์ ออกมา!”

เด็กชายโผล่หน้าออกมาดูจากหลังม่าน ก่อนจะส่ายหน้าหดกลับไปอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่หญิงตัดภาพของข้าขาด ข้าเพียงคิดจะแกล้งนางคืนเท่านั้น ข้าจะท่องหนังสือ เขียนอักษร เชื่อฟังท่านอาจารย์ ไม่แกล้งท่านพี่หญิง จะ…”

นางเดินไปหยุดอยู่หน้าเด็กชาย ยื่นมือไปจับปกเสื้อ ลากตัวอีกฝ่ายออกมาจากหลังม่าน กอดเด็กชายไว้แน่น ขยี้คลึงใบหน้าเขาสองสามที

เด็กชายนึกกลัวมากขึ้นทุกขณะ ปากที่เฝ้าพร่ำบ่นหยุดลงในที่สุด เขาก้มหน้า “ข้าผิดไปแล้ว”