ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

ครั้นเห็นท่าทีเช่นนั้นของอีกฝ่าย นางก็อดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ หลังจากนั้นก็หันไปสั่งสาวใช้ที่อยู่ด้านหลัง “พวกเจ้าจะมัวคุกเข่าทำไมกัน ยังไม่ไปเตรียมข้าวของเครื่องใช้ให้คุณชายชำระเนื้อตัวอีก ใช้อ่างใบใหญ่ที่สุด”

เดิมทีเด็กชายอยู่ในเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม แต่ในเวลานี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหมึก เขาเบะปากมองดูท่านแม่ แม้จะไม่พอใจ หากก็ได้แต่เก็บงำไว้ไม่กล้าเอ่ยปาก ท่านแม่คงเจตนาแกล้งเขาเป็นแน่

นับแต่พลาดท่าตกน้ำตอนอายุสามขวบ เขาก็เกลียดกลัวการอาบน้ำในอ่างเป็นที่สุด

พอเห็นท่าทางของอีกฝ่าย สตรีผู้นั้นก็ยิ้ม จรดริมฝีปากลงบนแก้มของเด็กชาย “จะอาบน้ำ หรืออยากโดนลงโทษ เจ้าเลือกเอาเอง”

เด็กชายกำลังเตรียมเอ่ยปากบอก ‘ขอรับโทษ’ แต่ครั้นเห็นท่านแม่ของตนชำเลืองมองไปที่อวี๋อัน เขาก็รีบก้มหน้าลงทันที

สตรีและคนพาลล้วนยากเลี้ยงดู คนอื่นเจอแค่หนึ่งก็แย่แล้ว แต่อวี๋อันกลับเจอถึงสอง ยอมรับชะตากรรมเถอะ!

ม่านทับซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่า

ที่แห่งนี้เขาเคยหลบเร้นท่านแม่ของตน คอยแอบดูนางร้อนอกร้อนใจจากด้านใน

ที่แห่งนี้เขาเคยใช้แอบท่านแม่และท่านพี่หญิง รอจังหวะกระโจนออกมาทำพวกนางตกใจ

และก็ที่แห่งนี้ที่เขาใช้หลบท่านอาจารย์ยามไม่อยากฟังคำสอนสั่ง…

แต่วันนี้เขากลับไม่เข้าใจคำพูดของคนที่อยู่นอกม่านนั้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงรู้สึกกลัว กลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่านแม่กำลังคุกเข่าคร่ำครวญขอร้อง นางโขกหัวลงกับพื้นจนหน้าผากอาบไปด้วยเลือด แต่ทำไมท่านพ่อถึงยังคงมองดูท่านแม่ด้วยสายตาเย็นชาเช่นนั้น ทุกคนต่างบอกว่าท่านพ่อรักและเอ็นดูท่านแม่ยิ่งมิใช่หรืออย่างไร

“เพื่อหลิงเอ๋อร์ เจ้าจำต้องสละชีวิต!”

แม้คำพูดของท่านพ่อจะไม่มีอันใดซับซ้อน แต่เขากลับไม่อาจเข้าใจ

ทำไมเพื่อเขาแล้ว ท่านแม่ถึงต้องสละชีวิต เขาไม่ได้ต้องการให้ท่านแม่สละชีวิตเสียหน่อย!

ขณะที่เขากำลังจะมุดตัวออกจากม่าน อวี๋อันที่อยู่ด้านหลังก็ตรึงแขนปิดปากเขาไว้แน่น

อวี๋อันเหงื่อท่วมเต็มหัว แววตาร้องขอ ด้วยกำลังของอวี๋อันทำให้เขาไม่อาจขยับ

บ่าวสองคนลากตัวท่านแม่ออกไป เสียงคร่ำครวญอ้อนวอนของท่านแม่กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องรันทด “ให้ข้าได้พบหลิงเอ๋อร์อีกสักครั้ง…หลิงเอ๋อร์ๆๆ…”

เลือดสดๆ บนหน้าผากของท่านแม่ไหลหยดลงพื้น

หยดแล้วหยดเล่า

หยดเลือดที่ไหลซึมเข้าไปในพื้นพวกนั้นกลายเป็นคราบฝังลึกติดอยู่ในใจเขาไม่อาจลบล้างไปชั่วชีวิต

กลิ่นคาวเลือดนั้นอบอวลอยู่ในตำหนักรวมถึงในโพรงจมูกเขาชั่วนิจนิรันดร์

ท่านแม่ประเดี๋ยวก็ร้องอ้อนวอนเจ็บปวด ประเดี๋ยวก็ร้องรันทดสิ้นหวัง กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลอยู่ภายในตำหนักอันมืดมิดไม่สิ้น

คืนแล้วคืนเล่า วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า

ปีแล้วปีเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า