ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

หมุนเวียนเปลี่ยนผันไม่เคยหยุดแม้สักครั้ง…

หลิงเอ๋อร์ๆๆ…

เลือดบนหน้าผากของท่านแม่ไหลเร็วขึ้นทุกที เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ท่วมมิดอกเขา

“ท่านแม่ ไม่ใช่ความผิดของข้า! ไม่ใช่ความผิดของข้า…”

เป็นความผิดของเจ้า เจ้าทำให้ท่านแม่ของเจ้าต้องตาย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเจ้า…

จ้าวหลิงขดตัวแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม แม้เหงื่อเย็นจะไหลท่วมเต็มศีรษะ แต่เขากลับกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกไป

“พี่หลิงๆ!” อวิ๋นเกอเขย่าตัวจ้าวหลิงเบาๆ

ทันทีที่ตื่นพ้นจากฝันร้าย จ้าวหลิงก็ผลักอวิ๋นเกอออก “เจ้าบ่าวใจกล้า ใครอนุญาตให้เจ้า…”

ครั้นเห็นชัดว่าอีกฝ่ายคืออวิ๋นเกอ เห็นชัดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ใต้แผ่นฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา มิใช่ภายในตำหนักมืดมิด เขาก็รีบเก็บเสียง แววตาเคร่งขรึมค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นงุนงงสับสน

แม้จะถูกจ้าวหลิงผลักล้มก้นจ้ำเบ้านั่งอยู่กับพื้น อวิ๋นเกอกลับทำเพียงลูบก้นป้อยๆ เอ่ยปากถามเสียงแผ่ว “ท่านฝันร้ายกระนั้นหรือ”

จ้าวหลิงเพ่งมองลึกเข้าไปในความมืดราวไม่ได้ยินคำพูดของอวิ๋นเกอ

อวิ๋นเกอนั่งลงข้างกองไฟ พลิกรื้อถุงหอมที่พกติดตัวอยู่ตลอดเวลาครู่หนึ่งก่อนจะโยนพุทราเปรี้ยวลงในหม้อน้ำ พอเดือด นางก็รินยกมาให้เจ้าหลิง

จ้าวหลิงมองดูถ้วยในมืออวิ๋นเกอ ไม่มีทีท่าว่าจะรับเอาไว้

อวิ๋นเกอพูดเบาๆ “สีสันอาจจะดูไม่น่ากินสักเท่าไหร่ แต่เรื่องช่วยให้จิตใจสงบ รับรองว่าเจ้าพุทราเปรี้ยวนี้ช่วยได้โขอยู่” จ้าวหลิงยังคงไม่ขยับ นัยน์ตาของอวิ๋นเกอกลอกไปมารอบหนึ่ง “ตอนข้าไม่ยอมกินยา ท่านแม่มักร้องเพลงปลอบใจข้าเสมอ เช่นนั้นข้าจะร้องให้ท่านฟังก็แล้วกัน”

จ้าวหลิงมองดูคนอื่นๆ ที่กำลังหลับสนิท ขณะที่อวิ๋นเกออ้าปากเตรียมร้อง เขาก็รีบคว้าถ้วยในมือเด็กหญิงมาถือไว้

อวิ๋นเกอยิ้มกริ่มมองดูเขา จ้าวหลิงดื่มน้ำจนหมดถ้วย หลังจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนไม่ปริปากพูดอันใดแม้แต่คำเดียว

อวิ๋นเกอโอบผ้าห่มมองดูจ้าวหลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าไปหาเขา

นางเบียดตัวเข้าใกล้กระเบียดหนึ่ง จ้าวหลิงก็ถอยห่างออกมาเงียบๆ กระเบียดหนึ่ง พออวิ๋นเกอกระเถิบเข้าหาอีกกระเบียด จ้าวหลิงก็ถอยออกไปอีกกระเบียด อวิ๋นเกอเบียดชิดเข้ามาอีกกระเบียด จ้าวหลิงก็กระเถิบหนีอีกกระเบียด…

ในที่สุดจ้าวหลิงก็หมดความอดทน เขากระซิบถาม “เจ้าคิดจะทำอะไร”

“ข้านอนไม่หลับ ท่านเองก็นอนไม่หลับนี่ พวกเรามาคุยกันดีกว่า ท่านเล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือเปล่า”

“ข้าเล่าไม่เป็น”

“ถ้าอย่างนั้นข้าเล่าให้ท่านฟังก็ได้” ยังไม่ทันที่จ้าวหลิงจะตอบตกลง อวิ๋นเกอก็เริ่มเอ่ยปากเล่า “มีอยู่ปีหนึ่ง ท่านพ่อพาข้าไปปีนเขาหิมะ…”

เดิมทีจ้าวหลิงตั้งใจจะแกล้งทำเป็นหลับ อวิ๋นเกอจะได้หยุดพูดพล่าม แต่นึกไม่ถึงว่าอวิ๋นเกอกลับพูดคนเดียวอย่างสนุกสนาน ครั้นเล่าประสบการณ์บนภูเขาหิมะจบ นางก็เริ่มเล่าเรื่องของพี่รอง พี่สาม จ้าวหลิงพูดน้ำเสียงเย็นชา “ข้าจะนอนแล้ว”