ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

เสียงทะเลาะโวยวายที่ดังอยู่ภายในทำเอาอวิ๋นเกอลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ ไม่รู้ว่าหลังจากเคาะประตูแล้วจะถามอีกฝ่ายเช่นไร และไม่รู้ด้วยว่าควรอธิบายตนเองอย่างไร

ครั้นเห็นเงาร่างของใครบางคนเดินตรงมาที่ประตู นางก็รีบหลบไปอีกด้าน

“ท่านแม่ไม่ต้องรู้ เงินพวกนี้ข้าเป็นคนหามาก็ย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะใช้มันเช่นไร” สวี่ผิงจวินตะโกนพลางรีบร้อนเดินออกจากบ้าน

สตรีรูปร่างอ้วนเตี้ยนางหนึ่งไล่ตามมาถึงหน้าประตูก่อนจะเอ่ยปากคร่ำครวญ “มีลูกสาวคนหนึ่งกลับทำตัวไม่ต่างอะไรกับศัตรู ชีวิตข้าทำไมถึงได้ลำเค็ญเช่นนี้ อดตายไปเลยก็ดี! จะได้หมดเรื่องหมดราวกัน! ต้องให้ทุกคนตายไปพร้อมกับเจ้าตัวซวยนั่นด้วยสินะเจ้าถึงจะพอใจ”

อวิ๋นเกอพิจารณาดูสตรีนางนั้นอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามสวี่ผิงจวินไปเงียบๆ

สวี่ผิงจวินวิ่งเลี้ยวผ่านมุมกำแพง ฝีเท้าเริ่มชะลอลง เห็นไหล่นางสั่นสะท้านเบาๆ เช่นนั้นอวิ๋นเกอก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังร่ำไห้

เพียงแต่ไม่นาน สวี่ผิงจวินก็เร่งฝีเท้าเลี้ยวเจ็ดอ้อมแปดเข้าไปในตรอกเงียบสงัดแห่งหนึ่ง นางยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังร้านตรงหน้าอยู่เป็นนาน

อวิ๋นเกอมองตามสายตาของสวี่ผิงจวิน พอเห็นอักษรคำว่า ‘จำนำ’ ที่ข้างประตู นางก็อดตกตะลึงไม่ได้

สวี่ผิงจวินยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดริมฝีปากเดินเข้าไปด้านใน

อวิ๋นเกอแอบเงี่ยหูฟังอยู่ข้างประตู

“หยกประดับชิ้นนี้สีสันไม่โดดเด่น ฝีมือแกะสลักหรือก็ใช้ไม่ได้…”

อวิ๋นเกอยิ้มเจื่อนส่ายหน้า ถึงแม้นางจะไม่เคยนึกสนใจในสิ่งของพวกนี้ แต่พี่สามของนางจู้จี้กับเรื่องอาหาร เสื้อผ้าอาภรณ์ และที่หลับที่นอนเป็นที่สุด ของที่ใช้ล้วนต้องดีเลิศ หยกประดับชิ้นนั้นเทียบกับเครื่องประดับของพี่สามแล้วไม่ได้แตกต่างกันสักเท่าไหร่นัก แต่เถ้าแก่เจ้าของโรงรับจำนำผู้นี้กลับกล้าบอกว่าสีสันของมันดูธรรมดา หากเป็นเช่นนั้นจริง ใต้หล้านี้คงหาของดีไม่ได้แล้ว

เถ้าแก่เจ้าของโรงรับจำนำหาเรื่องตินั่นตินี่อยู่เป็นนาน สุดท้ายก็ทำทีไม่เต็มใจ เอ่ยปากบอกราคาไม่สมเหตุสมผลออกมาช้าๆ อีกทั้งยังต้องขายขาดถึงจะยอมให้ราคานี้ หากต้องการจำนำแบบสามารถไถ่ถอนคืนภายหลัง ราคาที่เขาให้มูลค่าได้ไม่ถึงหนึ่งในสามของราคาอยุติธรรมที่เสนอให้ในคราวแรกเสียด้วยซ้ำ

สวี่ผิงจวินก้มหน้า ลูบหยกประดับในมือ ครั้นเงยหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่น้ำเสียงของนางกลับเชื่องช้าหนักแน่น “ขายขาดก็ได้ แต่ราคาต้องเพิ่มอีกเท่าหนึ่ง จะเอาก็เอา ถ้าไม่เอาก็แล้วไป”

เห็นสวี่ผิงจวินรับเงินรีบร้อนเดินจากไปแบบนั้น อวิ๋นเกอก็พอเดาออกว่าสวี่ผิงจวินจะเอาเงินไปทำอะไร

หลังจากมองดูโรงรับจำนำโดยละเอียด จดจำที่ตั้งของมันได้แน่ชัด อวิ๋นเกอก็ถอนหายใจหนักหน่วงเดินจากไปด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง

แม้นางจะเฝ้าคิดตรึกตรองไม่สิ้น แต่กลับไม่อาจช่วยหาทางออกอะไรให้กับสวี่ผิงจวินได้ หากเป็นพี่รอง แค่พึมพำเบาๆ ไม่กี่ประโยคก็คงคิดหาทางออกได้แล้ว ถ้าหากเป็นพี่สาม ยามเกือกม้าเขาย่ำผ่าน ไม่ว่าที่แห่งนั้นจะเป็นจวนขุนนางหรือคุกหลวง คนก็คงถูกช่วยออกมาก่อนนานแล้วเช่นกัน ส่วนนางทำไมถึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้ หรือนางจะโง่เหมือนอย่างที่พี่สามว่าไว้จริงๆ