ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

กว่าจะกลับมาถึงโรงเตี๊ยมท้องฟ้าก็มืดมิดไปจนสิ้น พอเห็นแสงตะเกียงจากในห้องของเมิ่งเจวี๋ย นางก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองรับปากจะทำอาหารเย็นให้เขากิน ถึงแม้ยามนี้จะไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย แต่นางก็ไม่ปรารถนาจะผิดคำพูด

ขณะกำลังพับแขนเสื้อเตรียมลงครัวทำกับข้าว เมิ่งเจวี๋ยก็ผลักประตูเดินออกมาพอดี “วันนี้ช่างเถอะ ข้าให้พ่อครัวของโรงเตี๊ยมจัดเตรียมอาหารไว้แล้ว หากเจ้ายังไม่ได้กินอะไร เช่นนั้นพวกเราก็มากินด้วยกันเถอะ”

อวิ๋นเกอเดินตามเมิ่งเจวี๋ยเข้าไปในห้อง นางถือตะเกียบค้างอยู่นาน แต่กลับไม่ได้คีบอะไรเข้าปากแม้แต่คำเดียว

เมิ่งเจวี๋ยถาม “อวิ๋นเกอ เจ้ามีเรื่องในใจใช่หรือไม่”

อวิ๋นเกอส่ายศีรษะ คีบกับข้าวขึ้นมา แต่สุดท้ายนางก็ฝืนใจกินไม่ลงอยู่ดี อวิ๋นเกอวางตะเกียบ “เมิ่งเจวี๋ย ท่านรู้จักฉางอันดีหรือไม่”

“ผู้อาวุโสในตระกูลข้าทำการค้าอยู่ที่นี่ไม่ใช่น้อย จะบอกว่ารู้จักก็คงพอได้อยู่ ส่วนพวกเจ้าหน้าที่ก็พอมีคนคุ้นเคยอยู่บ้างเช่นกัน”

พอได้ยินประโยคหลัง อวิ๋นเกอก็ใจเต้น นางรีบเอ่ยปาก “เช่นนั้นท่าน…เช่นนั้นข้าพอจะรบกวนท่าน…รบกวนท่าน…”

นับตั้งแต่เด็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น หนำซ้ำยังเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานอีกต่างหาก ดังนั้นคำพูดคำจาถึงได้ติดๆ ขัดๆ ไปหมด เมิ่งเจวี๋ยเองก็ไม่คิดเร่งเร้า เอาแต่ยิ้มน้อยๆ รอฟังนางอยู่เงียบๆ

“ท่านพอจะช่วยสอบถามดูสักหน่อยได้หรือไม่ว่าทางการจะจัดการเช่นไรกับหลิวปิ้งอี่ แล้วมีทางผ่อนหนักเป็นเบาอะไรได้บ้างหรือไม่ ข้า…รับรองว่าวันหน้าข้าต้องตอบแทนบุญคุณท่านแน่”

เดิมทีอวิ๋นเกอยังกังวลว่าจะตอบเมิ่งเจวี๋ยเช่นไรหากอีกฝ่ายถามว่าทำไมถึงห่วงใยคนแปลกหน้าอย่างหลิวปิ้งอี่นัก เพราะภายใต้สถานการณ์อย่างในเวลานี้ นางไม่อยากบอกคนอื่นว่านางกับหลิวปิ้งอี่รู้จักกันมาก่อน แต่นึกไม่ถึงว่าเมิ่งเจวี๋ยกลับไม่ถามอะไรมากความ เพียงพูดกับนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าพวกเราเป็นสหายกัน สหายดูแลสหายย่อมเป็นเรื่องสมควร คดีนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ ข้าเองก็พอได้ยินมาอยู่บ้าง เจ้ากินอาหารไปพลางข้าเล่าให้เจ้าฟังไปพลางดีหรือไม่”

อวิ๋นเกอยกชามข้าวขึ้นมากินคำโตอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเป็นประกายจ้องมองดูเมิ่งเจวี๋ยไม่กะพริบ

“คนที่หลิวปิ้งอี่ไปล่วงเกินชื่อหลี่สู่ บิดาของคุณชายหลี่แม้จะเป็นขุนนาง แต่ก็มิใช่ขุนนางแถวหน้าแต่อย่างใด ขณะที่พี่สาวของหลี่สู่กลับเป็นถึงอนุของแม่ทัพเพี่ยวฉีซางเล่อโหว ซั่งกวนอัน”

อวิ๋นเกอสีหน้างุนงง “ตำแหน่งของซั่งกวนอันใหญ่มากกระนั้นหรือ”

“เจ้ารู้ชื่อสกุลของพระอัครมเหสีแห่งต้าฮั่นองค์ปัจจุบันหรือไม่”

อวิ๋นเกอส่ายหน้าอับอาย

“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร” เมิ่งเจวี๋ยยิ้ม คีบกับข้าวให้นาง “เรื่องนี้ซับซ้อนเกินกว่าจะเล่าให้ฟังโดยละเอียด เอาเป็นว่าข้าเล่าให้เจ้าฟังคร่าวๆ ก็แล้วกัน ตอนจักรพรรดิองค์ปัจจุบันขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์ยังทรงพระเยาว์ ดังนั้นองค์จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้หลิวเช่อจึงได้ทรงแต่งตั้งสี่ขุนนางใหญ่อันประกอบไปด้วย ซั่งกวนเจี๋ย ซางหงหยาง จินรื่อตี และฮั่วกวงให้เป็นเสาหลักช่วยค้ำราชบัลลังก์ ในสี่คน นอกจากจินรื่อตีที่ป่วยเสียชีวิตไปก่อน ที่เหลือทั้งสามยามนี้ล้วนเป็นขุนนางใหญ่มีอำนาจมากที่สุดในแผ่นดินต้าฮั่น พระอัครมเหสีองค์ปัจจุบันคือซั่งกวนเสี่ยวเม่ย เป็นหลานปู่ของซั่งกวนเจี๋ย และหลานตาของฮั่วกวง แม้ปีนี้จะอายุเพียงสิบสอง แต่ก็เป็นพระอัครมเหสีมาแล้วถึงหกปี”

“ซั่งกวนอันเป็นพระญาติของพระอัครมเหสี?”