ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

แม้มุมปากของบุรุษหนุ่มจะยกยิ้มกว้าง แต่น้ำเสียงกลับยังคงอึมครึมทุ้มต่ำ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าทำอันใดกับนาง เจ้าก็คงไม่ใส่ใจสินะ”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ “อวิ๋นเกอไม่ใช่คุณหนูสูงศักดิ์ที่ท่านเคยเกี้ยวพาราสี และก็ไม่ใช่สตรีในหอคณิกาที่ท่านเคยหยอกเย้า หากพลาดพลั้งเสียทีขึ้นมา อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน”

“อยากเด็ดบุปผามือเท้าต้องคล่องแคล่วฉับไว มิเช่นนั้น…อ้อ! เห็นสวนดอกไม้นั่นหรือไม่ ช้าเพียงก้าวก็จะถูกคนมือเท้าไวชิงไปเสียก่อน ได้ยินว่าความรู้สึกที่นางมีต่อเจ้าคนที่ชื่อหลิวปิ้งอี่นั่นไม่ธรรมดา…”

บุรุษหนุ่มเดินไปถึงข้างกายของเมิ่งเจวี๋ย ยื่นมือหมายวางลงบนไหล่ของเขา แต่กลับคว้าน้ำเหลว ฉวยคว้าได้ก็แต่ความว่างเปล่า ทั้งๆ ที่เมิ่งเจวี๋ยดูเหมือนจะไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรแม้แต่น้อย

เขาถอนหายใจหมดสนุก “คุยกับเจ้าช่างเปลืองแรงเสียจริงๆ ข้ารู้สึกว่ายิ่งพบเจ้าน้อยเท่าไหร่ ร่างกายข้าก็แข็งแรงมากขึ้นเท่านั้น” มือทั้งสองของชายหนุ่มกุมอยู่ที่ท้อง ปั้นหน้านิ่วคิ้วขมวด “อา! ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว ได้ยินว่าคืนนี้พวกเจ้ามีของกินอร่อยๆ โบราณว่าไว้ไม่มีผิด คนเรามาเร็วไม่สู้มาถูกจังหวะ”

หลิวปิ้งอี่กับสวี่ผิงจวินลุกขึ้นทันทีที่เห็นชายหนุ่มที่อยู่หลังเมิ่งเจวี๋ย ส่วนอวิ๋นเกอกลับเอาแต่ก้มหน้ากินอาหาร ไม่นึกสนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มพูด “สหายข้าจู่ๆ ก็โผล่มาเยี่ยม หวังว่าพวกท่านทั้งสองจะไม่รังเกียจ เขาเองก็บังเอิญแซ่หลิว ว่ากันด้วยอายุแล้ว ในหมู่พวกเราเขาอายุมากที่สุด ดังนั้นพวกเราสมควรเรียกเขาว่าคุณชายใหญ่”

คุณชายใหญ่ประสานมือคำนับหลิวปิ้งอี่กับสวี่ผิงจวินด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่ครั้นสบสายตากับหลิวปิ้งอี่ เขาก็ออกอาการตื่นตระหนก หลังพิจารณาดูโดยละเอียด สีหน้าเขาก็เริ่มผ่อนคลาย กลับเป็นปกติเหมือนดังเดิม

หลิวปิ้งอี่กับสวี่ผิงจวินค้อมกายคำนับตอบคุณชายใหญ่ ส่วนอวิ๋นเกอนางไม่คิดจะใส่ใจอีกฝ่ายมาตั้งแต่แรก

พวกเขาทั้งสามไม่มีใครทันสังเกตเห็นอาการผิดปกติของคุณชายใหญ่เมื่อครู่เลยสักนิด

เมิ่งเจวี๋ยเลิกคิ้วน้อยๆ บนใบหน้ามีเพียงรอยยิ้มจางๆ

ไม่ทันรอให้หลิวปิ้งอี่กับสวี่ผิงจวินคำนับเสร็จ คุณชายใหญ่ก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่สมควรเป็นของเมิ่งเจวี๋ยทันที

เขาสูดจมูก “อา…หอมจริงๆ!”

พอได้กลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากชามดินเผาที่เปิดฝาไว้ครึ่งหนึ่งเขาก็ไม่นึกเกรงใจ ลงมือตักให้ตัวเองทันทีถ้วยหนึ่ง

อวิ๋นเกอหน้าบึ้งฉวยชามดินเผากลับมาจากมือคุณชายใหญ่ก่อนจะตักให้ตัวเองบ้างถ้วยหนึ่ง หลังจากนั้นก็ก้มหน้าตักมันเข้าปาก

ครั้นเห็นอวิ๋นเกอดื่มน้ำแกง คุณชายใหญ่ก็รีบเป่าไล่ความร้อนพลางตักน้ำแกงขึ้นดื่ม เพียงไม่นานเขาก็ดื่มเสียจนเกลี้ยงถ้วย ใบหน้าตื่นตะลึง “ยอดเยี่ยม! อยู่มาจนป่านนี้ข้ายังไม่เคยได้ลิ้มชิมน้ำแกงใดรสชาติดีเช่นนี้มาก่อน! ทั้งปากมีแต่กลิ่นหอม รสชาติละมุนลิ้นอบอวลไปทั่ว ร้อน! ร้อน!”

อวิ๋นเกอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จ้องมองดูอีกฝ่าย นางใช้ช้อนค่อยๆ คนน้ำแกงในถ้วยพลางเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเชื่องช้า “ใช้ไฟเบาตุ๋นหน่อเนื้อจนมันละลายเข้าไปในน้ำแกง หน่อเนื้อเดิมทีก็อ่อนนุ่มละมุนลิ้นอยู่แล้ว เมื่อเอาไปตุ๋นทำน้ำแกงก็ยิ่งเพิ่มรสชาติ”