ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

ริมฝีปากเม้มยิ้ม พอเดินไปถึงจุดที่อวิ๋นเกอยืนอยู่เขาก็แนบกายเข้ากับร่างของนาง มือข้างหนึ่งจับแขน มืออีกข้างสัมผัสอยู่ตรงเอวบาง ค้อมศีรษะเป่าลมใส่หูอวิ๋นเกอพลางพูด “ข้าว่าข้าพาเจ้าไปหาอะไรกินกันข้างนอกดีกว่า รับรองว่าเจ้าต้องพอใจ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากับคำพูดไม่กี่ประโยคของอีกฝ่ายทำเอาอากาศยามค่ำที่เย็นสบายอยู่แต่เดิมดูยั่วยวนแฝงไว้ซึ่งกลิ่นกำหนัดขึ้นมาอย่างประหลาด

อวิ๋นเกอคิดดิ้นรนขัดขืน

ชายหนุ่มเหมือนไม่ได้ออกแรง แต่แขนของอวิ๋นเกอที่ถูกอีกฝ่ายจับยึดไว้กลับไม่อาจขยับ ร่างกายไม่ว่าจะหันหนีเช่นไรก็ไม่อาจหลุดพ้นอ้อมแขนของอีกฝ่าย

อวิ๋นเกอเพียงแต่โมโห ไม่ได้นึกขัดเขินอะไร นางคิดตัดสินใจเฉียบขาด

ขณะกำลังจะฟาดตะกร้าสานในมือใส่ชายหนุ่ม หมายอาศัยน้ำแกงร้อนๆ ทำอีกฝ่ายบาดเจ็บ จะได้หลุดจากการเกาะกุม ทันใดนั้นจู่ๆ กิ่งหลิวที่ด้านหน้าก็ขยับได้เองทั้งที่ไม่มีลม เมิ่งเจวี๋ยก้าวเดินออกมาช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังบุรุษที่อยู่ด้านหลังของอวิ๋นเกอ

รอยยิ้มของเมิ่งเจวี๋ยสุกสว่างประหนึ่งจันทรา เขาประสานมือคำนับอีกฝ่าย “มิทราบคุณชายมาถึงตั้งแต่เมื่อใด”

บุรุษหนุ่มมองดูเมิ่งเจวี๋ยสีหน้าเรียบเฉย มือที่จับยึดร่างของอวิ๋นเกอไว้คลายออก หมดสนุกเอาดื้อๆ

อวิ๋นเกอพลิกมือหมายตบหน้าอีกฝ่ายสักฉาด แต่ชายหนุ่มกลับปัดมือนางทิ้งพร้อมผลักนางออกเต็มแรง อวิ๋นเกอเซถลาล้มใส่เมิ่งเจวี๋ย เขารีบยื่นมือประคอง ร่างของนางตกเข้าสู่อ้อมแขนของเขาพอดี

ต่างจากกลิ่นแป้งไม้จันทน์หอมบนร่างของชายหนุ่มด้านหลัง บนกายของเมิ่งเจวี๋ยมีเพียงกลิ่นหอมสดชื่นเหมือนกลิ่นต้นไม้ใบหญ้าหลังฝน

อวิ๋นเกอใจเต้นระส่ำ ใบหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู

ชายหนุ่มรู้สึกสนุกสนาน เขาปรบมือหัวเราะเสียงดัง

ไม่เคยมีผู้ใดหยามเกียรตินางเช่นนี้มาก่อน

อวิ๋นเกอทั้งอายทั้งโกรธ นางบังคับน้ำตาที่เอ่อคลออยู่เต็มเบ้าให้ไหลย้อนกลับ

ในเมื่อรู้ว่าตนเองสู้อีกฝ่ายไม่ได้ก็ไม่ควรอยู่รนหาเรื่องให้ต้องเสื่อมเสียเกียรติอีก

นางสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนเมิ่งเจวี๋ย เมิ่งเจวี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้นางวิ่งจากไป

ครั้นเห็นแผ่นหลังของอวิ๋นเกอหายลับ เขาก็หันไปยิ้มให้กับอีกฝ่าย “คุณชายยังเที่ยวเล่นอยู่ในฉางอันไม่พออีกกระนั้นหรือ”

บุรุษหนุ่มยิ้มชายตามองดูเมิ่งเจวี๋ย “เป็นอย่างไรบ้างกับรสชาติโฉมสะคราญในอ้อมแขน เจ้าคิดจะขอบคุณข้าเช่นไร”

รอยยิ้มของเมิ่งเจวี๋ยดูไร้กลิ่นอายมนุษย์ “หากคิดจะใช้นางยั่วโมโหข้าแล้วล่ะก็ ท่านอย่าเสียเวลา อย่าสิ้นเปลืองแรงดีกว่า”

“ในเมื่อไม่โกรธ เช่นนั้นนางย่อมไม่ใช่คนสำคัญ ในเมื่อไม่ใช่คนสำคัญ แล้วไฉนเจ้าถึงยังเตร็ดเตร่อยู่ที่ฉางอันเพื่อนางด้วยเล่า หากเจ้ายอมแสร้งชักสีหน้าเสียบ้าง ต้องการสตรีเช่นไรมีหรือจะไม่ได้ ดูจากท่าทางของนาง คืนนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่เจ้าได้กอดนาง จิ้งจอกเมิ่ง คำพูดกับการกระทำของเจ้าขัดแย้งกันอย่างเห็นได้ชัด ตกลงเจ้าคิดแผนอะไรอยู่กันแน่”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มน้อยๆ ไม่เอ่ยปากอธิบาย