ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

เส้นผมดำขลับมิได้ถูกรวบมัด ผ้าคาดเอวถูกคลายออก กลีบดอกไม้กระจัดกระจายร่วงหล่นอยู่ระหว่างเส้นผมดำขลับกับอาภรณ์ยาวสีม่วงเข้มของเขา

ใต้แสงจันทร์กระจ่างยามราตรี ภาพที่เห็นดูงดงามเย้ายวนราวภาพลวง

โหดร้าย! เด็ดเสียจนไม่มีเหลือแม้แต่สักดอก!

อวิ๋นเกอถอนหายใจ กึ่งตกใจกึ่งขบขัน “ไม่ว่าเช่นไรท่านก็น่าจะเหลือดอกตูมให้ข้าสักสองสามดอก อุตส่าห์ตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะมาเก็บเอาไปทำขนมอยู่เชียว!”

ชายหนุ่มปรือตาเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ยังท้องฟ้าเบื้องบน “พื้นหินมันเย็นเกินไป”

พอเห็นดวงตาสุกใสเป็นประกายของอีกฝ่าย อวิ๋นเกอก็นึกออกทันที “ท่าน…ท่านคือคนที่ซื้อที่นั่งลับในวันนั้น แล้วเหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าท่านเป็นสหายของราชันในหมู่หยก? แล้วทำไมเขาถึงไม่เชิญท่านมาร่วมกินอาหารกับพวกเราเล่า หรือเพราะเขาไม่อยากให้ผู้อื่นรู้ว่าท่านกับเขารู้จักกัน?”

คำพูดของอวิ๋นเกอ แม้จะเต็มไปด้วยประโยคคำถาม แต่นางก็ถามเองตอบเองจนสิ้น

ในที่สุดสายตาของชายหนุ่มก็เคลื่อนมาหยุดอยู่บนใบหน้าของอวิ๋นเกอ “ราชันในหมู่หยก? ชื่อนี้นับว่าน่าสนใจไม่น้อย! แล้วเจ้าเล่าชื่ออะไร”

“อวิ๋นเกอ”

“ที่แท้ก็คือ…เจ้า” เสียงของชายหนุ่มแผ่วเบายิ่ง นางจึงได้ยินเพียงคำว่าเจ้าคำสุดท้าย “…เจ้าคือสตรีฉลาดเฉลียวผู้นั้น! เสี่ยวเจวี๋ยไม่ได้กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าพวกเรารู้จักกัน หากแต่เพราะเขาไม่ต้องการเห็นหน้าข้าที่ฉางอันนี้ต่างหาก ข้าลอบเข้ามาเอง”

ยามพูดมุมปากของเขายกยิ้ม

ยามยิ้มมุมปากเขากระดกขึ้นเพียงข้างเดียว ดูยั่วเย้าเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งนัก

ส่วนแววตากลับกระหยิ่มยิ้มย่องเหมือนคนกำลังเล่นแผลงซุกซน

อวิ๋นเกอยิ้ม เตรียมหันหลังเดินจากไป “เช่นนั้นก็เชิญท่านเล่นซ่อนแอบกับเขาต่อก็แล้วกัน! ข้าหิวแล้ว คงต้องขอตัวไปหาอะไรกินก่อน”

“เฮ้! ขอข้ากินด้วยคนสิ ข้าเองก็หิวแล้วเหมือนกัน!” ชายหนุ่มที่นอนอยู่ท่ามกลางกลีบดอกแปะเจียกรีบลุกนั่ง อาภรณ์ที่ถูกผูกไว้หลวมๆ บนร่างคลายออก แผ่นอกแน่นได้รูปเผยอยู่ท่ามกลางกระแสลมยามวิกาล

แผ่นอกของอีกฝ่ายปรากฏขึ้นในขอบเขตสายตาของอวิ๋นเกอพอดี นางหน้าแดง หวนนึกไปถึงภาพยามพบกันครั้งแรก

ชายหนุ่มไม่รู้สึกเขินอายแต่ประการใด ตรงกันข้ามมุมปากข้างหนึ่งกลับยกขึ้นน้อยๆ แฝงไว้ซึ่งรอยยิ้ม สายตาจับจ้องพิจารณาดูอวิ๋นเกอด้วยความสนอกสนใจ

พอเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย นางก็รีบหันหลังกลับ

“พวกเราจะกินข้าวแล้ว ท่านจะไปด้วยหรือไม่ จะได้ถือโอกาส ‘สร้างความประหลาดใจ’ ให้กับราชันในหมู่หยกไปในคราเดียวกันเสียเลย”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเกียจคร้าน จัดแจงอาภรณ์ยาวบนตัวให้เข้าที่ แต่ครั้นสายตาวาดผ่านแนวต้นหลิว เขาก็ชักมือกลับทันที