ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

ยังมีอันนี้ มือของเมิ่งเจวี๋ยยังว่างอยู่

วางไว้ตรงนี้แล้วกัน!

ทันทีที่เดินเข้ามา ดวงตาของสวี่ผิงจวินก็พลันเบิกกว้าง

อวิ๋นเกอสาละวนคอยวิ่งอ้อมผ่านสองชายหนุ่มที่กำลังยืนนิ่งอยู่ในครัวเป็นพักๆ ไม่ต่างอะไรกับผึ้งตัวน้อยที่บินไปตรงนั้นทีตรงโน้นที

สองชายหนุ่มกำลังพูดคุยสนทนากันอยู่

พวกเขาต่างคนต่างถือจานคนละใบ ถือถ้วยคนละถ้วย

หลิวปิ้งอี่นั้นช่างเถอะ นางใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเขาถือถ้วยชามเสียเมื่อไหร่

แต่เมิ่งเจวี๋ย…คนอย่างเขา…ที่ควรกุมอยู่ในมือน่าจะเป็นมือของสตรี แก้วหยกราตรี พู่กันขนเพียงพอน…

เอาเป็นว่าไม่ใช่น้ำส้มข้าวสาลีดำๆ เช่นนี้ก็แล้วกัน

แต่สิ่งที่ทำให้สวี่ผิงจวินเบิกตากว้างเป็นที่สุดกลับเป็นความสามารถในการสร้างสรรค์สิ่งสวยงามได้ราวกับเป็นเพียงเรื่องธรรมดา รู้จักใช้ประโยชน์จากของเหลือใช้ให้ได้มากที่สุดของอวิ๋นเกอต่างหาก

สวี่ผิงจวินมือข้างหนึ่งถือชาม มือข้างหนึ่งถือจาน “ไปๆๆ จะพูดจะคุยอะไรก็ไปคุยกันข้างนอก มาเกะกะขวางทางอยู่ในนี้ทำไมกัน ไม่เห็นหรือว่าคนเขากำลังยุ่ง ยังจะมาขวางทางอยู่ได้”

พวกเขาทั้งสองพูดจาโต้ตอบกันไปมา จากเรื่องการค้าสมัยฉิน ลามไปถึงเรื่องห้ามมิให้พ่อค้าวาณิชขายเหล็กขายเกลือ อัตราภาษีในปัจจุบัน…แม้แต่นโยบายที่ราชวงศ์ฮั่นมีต่อพวกซยงหนูและชนเผ่าอื่นๆ รอบดินแดนต้าฮั่นก็ล้วนถูกนำออกมาถกเถียงกันจนสิ้น

เพราะต่างใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางชาวบ้านสามัญชนจึงมองเห็นและสัมผัสถึงความทุกข์ยากนานามากับตัว ต้องออกพเนจรร่อนเร่พบเจอกับความยากลำบากมากมายมาตั้งแต่ครั้งยังเล็ก ผนวกกับการเป็นคนฉลาด สนใจเรื่องการบริหารบ้านเมือง การเปลี่ยนแปลงขั้วอำนาจในราชสำนัก มุมมองความคิดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ของพวกเขาจึงเหมือนกันอย่างน่าประหลาด

ระหว่างที่ตอบและทดสอบประลองเชาวน์ปัญญากันไปมา ใจของพวกเขาก็เผลอนึกนิยมชมชอบอีกฝ่ายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

คำพูดสอดแทรกของสวี่ผิงจวินทำให้พวกเขากลับมาได้สติอีกครั้ง หลังจากนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่พลันปรากฏ

แม้จะต่างระแวดระวังซึ่งกันและกัน แต่ในเวลาเดียวกันความรู้สึกยกย่องชื่นชมอีกฝ่ายก็บังเกิดขึ้นในใจของพวกเขาทั้งสอง

หลิวปิ้งอี่คว้าเหล้าขึ้นมากาหนึ่ง พอเห็นเช่นนั้นเมิ่งเจวี๋ยที่กำลังเดินผ่านชั้นวางจานชามก็เอื้อมมือคว้าจอกสุราขึ้นมาสองจอก พวกเขาทั้งคู่ต่างยิ้มรู้ใจ พากันเดินเคียงไหล่ออกไปจากห้องครัว

สวี่ผิงจวินกำลังช่วยหั่นผัก แต่พออวิ๋นเกอเห็นอีกฝ่ายหั่นพลาดจนเกือบถูกมีดบาดมือเข้าให้ นางก็รีบแย่งมีดมาถือไว้ “พี่สวี่ ข้าจัดการเอง! ท่านบอกว่าไปเอาเหล้าที่บ้านไม่ใช่หรือไร แล้วทำไมถึงไปนานนักเล่า”

สวี่ผิงจวินย้ายไปช่วยอวิ๋นเกอดูไฟในเตาแทน “ไม่มีอะไร แค่มีเรื่องให้เสียเวลานิดหน่อยเท่านั้น”