ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

หูปลาช่อนเป็นผักป่าที่พบเจอได้ง่าย ก่อนนำมาปรุงอาหารจำเป็นต้องแช่น้ำล่วงหน้าหนึ่งคืน เปลี่ยนน้ำซ้ำหลายครั้ง หลังจากนั้นก็เอาไปต้มในน้ำเดือดจัด ก่อนจะเอามาคลุกเคล้ากับเครื่องปรุงรส ยามกินจะรู้สึกสดชื่น มีรสขมเจืออยู่นิดหน่อย อร่อยชุ่มคอเป็นที่สุด

เพราะเป็นอาหารที่ทุกบ้านต้องมีติดโต๊ะ พวกเด็กสาวฐานะยากจนล้วนขึ้นเขาช่วยพ่อแม่เก็บผักหูปลาช่อนตั้งแต่อายุสี่ห้าขวบ แล้วแม่ของนางมีหรือจะจำไม่ได้ กลัวก็แต่เพราะรู้ว่านางจะทำอาหารให้หลิวปิ้งอี่กับสหายกิน ท่านแม่ถึงได้จงใจทำเช่นนี้

อวิ๋นเกอนิ่งมองดูผักหูปลาช่อนที่เหลือมากกว่าครึ่งในตะกร้าอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ นางก็ชี้ไปที่เมิ่งเจวี๋ย สีหน้าตื่นตกใจ “ท่าน…ท่าน…”

คุณชายใหญ่รีบพูด “เขากินรสค่อนข้างจัด”

ทันทีที่เมิ่งเจวี๋ยยิ้ม ทุกอย่างก็เหมือนจะบรรเทาเบาบางลง “ข้ากินอาหารรสจัดมาตั้งแต่เล็ก”

เช่นนั้นไยเขาถึงไม่รู้สึกว่าอาหารที่นางทำอยู่ทุกวันจืดชืดไร้รสชาติเล่า อวิ๋นเกอสงสัย นึกอยากถามให้กระจ่าง

คุณชายใหญ่แกว่งสุราในขวด หัวเราะเสียงดัง เขาพูด “พรุ่งนี้ก็ต้องจากกันแล้ว กว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้งก็คงต้องอีกพักใหญ่ เพราะฉะนั้นคืนนี้พวกเราต้องดื่มกันให้เต็มที่! แม่นางสวี่ เหล้าของเจ้ายอดเยี่ยมยิ่งนัก ว่าแต่เจ้าเรียกมันว่าอะไร”

“เหล้าของข้าไม่มีชื่อ ข้าขายพวกมันทั้งหมดให้หอสุราชีหลี่เซียง เพราะฉะนั้นผู้คนจึงต่างเรียกมันว่าเหล้าหอมเจ็ดลี้”

อวิ๋นเกออมเหล้าไว้ในปาก นิ่งชิมรสเหล้าเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นนางก็เอ่ยปากพูด “พี่สวี่ เช่นนั้นก็ตั้งชื่อมันว่าเหล้าใบไผ่เขียวเถอะ! เหล้านี้หากศึกษาเพิ่มเติมเรื่องวัตถุดิบวิธีการหมักบ่มอีกสักหน่อย ข้าเชื่อว่าต้องเป็นยอดสุราได้แน่”

คุณชายใหญ่ปรบมือยิ้ม “เยี่ยม เหล้าของแม่นางสวี่หอมละเมียดละไมราวกับบุรุษผู้อ่อนโยน ผนวกกับชื่อใบไผ่เขียวของอวิ๋นเกอก็ยิ่งเสริมมันให้ราวกับเป็นสุภาพชนในหมู่สุรา สุราแห่งสุภาพชน”

สวี่ผิงจวินยิ้มพูด “ข้าไม่เคยร่ำเรียนเขียนอ่าน ต่างกับพวกท่านที่ล้วนเล่าเรียนแตกฉาน ในเมื่อพวกท่านว่าดี ข้าย่อมต้องเห็นดีด้วย”

แม้จะมีเพียงแค่อาหารง่ายๆ แต่ท่ามกลางบทสนทนาสัพเพเหระและเสียงหัวเราะของพวกเขาทั้งห้า อาหารในค่ำคืนนี้จึงยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ

พวกเขาต่างเริ่มมีอาการเมามาย ยิ่งกับคนที่เดิมก็ไม่เคยเห็นกรอบประเพณีอยู่ในสายตาด้วยแล้ว ยามนี้ก็ยิ่งปล่อยตัวปล่อยใจไปกันใหญ่

คุณชายใหญ่นอนหงายอยู่บนผ้าชุบน้ำมันต้นถง ชื่นชมดวงดาวที่ลอยเกลื่อนเต็มฟ้า

เมิ่งเจวี๋ยพิงหลังเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ในมือถือชามสุรา ยิ้มพลางมองดูอวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินแข่งหญ้าดื่มสุรา และเพราะผ้าชุบน้ำมันต้นถงถูกคุณชายใหญ่ครอบครองไปแล้วกว่าครึ่ง หลิวปิ้งอี่จึงได้แต่ใช้มือข้างหนึ่งหนุนหัวนอนตะแคงอยู่บนพื้นหญ้า มีชามสุราขนาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้า เวลาคิดอยากดื่มก็ก้มหน้าซดดื่มจากปากชามตรงๆ และยามนี้ก็กำลังอมสุราพลางยิ้มมองดูอวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินเช่นกัน