ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

อวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินสองคนอาศัยแสงดาวคลำหาหญ้าไปพลาง แข่งหญ้าดื่มสุราไปพลาง

การแข่งหญ้าดื่มสุราไม่ใช่การแข่งขันด้านเชาวน์ปัญญาที่ผู้ชนะคือคนที่ใช้ประโยคในโคลงกลอนที่มีเสียงสัมผัสคู่กันบอกชื่อดอกไม้ต้นหญ้าได้มากที่สุด อันเป็นการละเล่นที่นิยมกันในหมู่นักปราชญ์หรือในสังคมชั้นสูง หากแต่เป็นการประลองฝีมือของพวกชาวนาชาวไร่ ใช้หญ้าของตัวเองเกี่ยวไว้กับหญ้าของอีกฝ่าย หลังจากนั้นก็ดึงมันไปยังทิศทางตรงกันข้าม หญ้าผู้ใดขาดคนนั้นก็แพ้ และเมื่อแพ้ก็ต้องดื่มเหล้าจอกหนึ่ง

ฝีมือคัดหญ้าของอวิ๋นเกอเทียบกับสวี่ผิงจวินแล้วห่างไกลกันนับแสนแปดพันลี้ แข่งกันสิบครั้งแพ้ไปเสียแปด ดื่มมากกว่าสวี่ผิงจวินไปแล้วค่อนกา

ยิ่งแพ้อวิ๋นเกอก็ยิ่งร้อนรน นางก้มตัวคลำหาหญ้าให้วุ่น

ประเดี๋ยวก็ ‘สวรรค์คุ้มครอง’ ประเดี๋ยวก็ ‘เทพบุปผาช่วยด้วย’ สุดท้ายแม้แต่ ‘เทพโชคลาภปกป้อง’ นางก็ยังร้องเรียกออกมา

สวี่ผิงจวินนั่งหัวเราะไม่หยุดอยู่บนผ้าชุบน้ำมันต้นถง “อวิ๋นเกอ ทุกครั้งที่เจ้าดื่มเหล้า เทพเจ้าจากทุกสารทิศต่างไม่เป็นอันพักผ่อน มิน่าเล่าเจ้าถึงได้แพ้เอาๆ เช่นนี้ ที่แท้เหล่าเทพเจ้าก็ล้วนหวังว่าเจ้าจะรีบเมาหลับไปเสียที พวกเขาจะได้พักผ่อนนี่เอง”

หลิวปิ้งอี่คลำไปตามกอหญ้าข้างตัว เขาถอนมันออกมาต้นหนึ่ง “อวิ๋นเกอ ลองใช้ต้นนี้ดู”

อวิ๋นเกอตะโกนร้องยินดี วิ่งตรงไปหาหลิวปิ้งอี่

สวี่ผิงจวินร้อง รีบลุกขึ้นยืน “ไม่ได้ แบบนี้โกงกันชัดๆ”

สวี่ผิงจวินหมายจะแย่งเอาหญ้าในมือหลิวปิ้งอี่ อวิ๋นเกอร้อนรนร้องเสียงดัง “โยนมาให้ข้าๆ”

หลิวปิ้งอี่รวบรวมกำลัง ดีดหญ้าในมือออก หญ้าพุ่งผ่านข้างตัวสวี่ผิงจวินไป ขณะที่อวิ๋นเกอกำลังยื่นมือออกไปรับ จู่ๆ ก็มีกิ่งไม้กิ่งหนึ่งลอยแหวกอากาศ ดีดหญ้าต้นนั้นกระเด็นไปอีกทาง

สวี่ผิงจวินยิ้มให้เมิ่งเจวี๋ยที่หักกิ่งไม้ช่วยนางพลางเอ่ยปากพูด “ขอบคุณมาก”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มส่งสัญญาณบอกให้สวี่ผิงจวินรีบไปเอาหญ้าต้นนั้น

อวิ๋นเกอทำได้แค่ถลึงตาใส่เมิ่งเจวี๋ยคราหนึ่งแล้วรีบไล่ตามไปเอาหญ้าต้นนั้น

คุณชายใหญ่ที่กำลังนอนสะลึมสะลือครั้นเห็นหญ้าต้นหนึ่งลอยผ่านหัวตัวเอง เขาก็ยกมือคว้ามันเอาไว้อย่างงงๆ

อวิ๋นเกอพุ่งไปถึงข้างกายเขา จับแขนเขาเอาไว้ “ให้ข้า”

สวี่ผิงจวินเองก็พุ่งไปอยู่อีกฟาก จับแขนอีกข้างของเขาเอาไว้เช่นกัน “ให้ข้า”

ภายใต้ท้องฟ้าซึ่งดารดาษไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ใบหน้างดงามของสตรีสองนางตรงหน้า หนึ่งแฝงซึ่งรอยยิ้ม หนึ่งแฝงซึ่งสายตาตัดพ้อ อากัปกิริยาแตกต่าง

เพราะต่างอยู่ในวัยงามสะพรั่งเหมือนมวลบุปผาที่กำลังเบ่งบาน คุณชายใหญ่จึงมองทางนี้ที ทางนั้นที หลงใหลเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ยวนยั่ว “โฉมสะคราญ พวกเจ้าปรารถนาสิ่งใดข้าล้วนให้ไม่มีขัดข้อง”

อวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินต่างพากันมองค้อน รุมแย่งชิงต้นหญ้าในมือเขา

คุณชายใหญ่ที่กำลังสะลึมสะลือเผลอออกแรง ทำเอาหญ้าหักขาดเป็นสามท่อน