ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

อวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินมองดูหญ้าสั้นๆ ในมือของตนเอง พวกนางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หลังจากนั้นก็พากันหัวเราะเสียงดัง

อวิ๋นเกอผินหน้าหันมองไปทางเมิ่งเจวี๋ย นางโมโหแก้มป่อง “เฮอะ! ช่วยพี่สวี่รังแกข้า เสียแรงข้าอุตส่าห์ลำบากครึ่งค่อนวันเพื่อไปจับ…เฮอะ!”

สวี่ผิงจวินยิ้มโอบไหล่อวิ๋นเกอ “ปิ้งอี่ก็ช่วยเจ้าแล้วไม่ใช่หรอกหรือ อะไรกัน แพ้ถูกลงโทษให้ดื่มเหล้าเพียงไม่กี่จอกก็ต้องตาแดงด้วย เจ้าไม่นึกอายบ้างหรือไรกัน”

อวิ๋นเกอเบี่ยงตัวหนี “ใครแพ้แล้วตาแดงกัน ข้าเปล่าเสียหน่อย! อย่างมาก…มากที่สุดก็แค่ร้อนใจนิดหน่อยเท่านั้น”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะ อวิ๋นเกอแอบมองไปทางเมิ่งเจวี๋ย ครั้นเห็นเขากำลังยิ้มมองมา พอคิดว่าพรุ่งนี้เขาก็ต้องไปแล้ว จู่ๆ ใจนางก็รู้สึกว่างเปล่า แก้มที่กำลังป่องอยู่ยุบลงแทบจะในทันที

หลังเก็บจานชามเสร็จ อวิ๋นเกอก็ชวนให้ทุกคนนั่งล้อมวงเข้ามา

นางหยิบถุงที่วางอยู่อีกด้านมาถือไว้

ทุกคนต่างจ้องดูถุงที่อยู่ในมือของอวิ๋นเกอ ไม่เข้าใจว่านางกำลังคิดเล่นพิเรนทร์อันใด

สวี่ผิงจวินนิสัยหุนหัน นางรีบเอ่ยปากถาม “ในถุงมีอะไร”

อวิ๋นเกอยิ้ม คลี่เปิดถุงออกช้าๆ

แสงวิบวับลอดออกจากปากถุงราวกับมีพระจันทร์ดวงเล็กๆ อยู่ภายใน

เพียงไม่นาน แสงเรืองรองพวกนั้นก็บินลอยออกมา

ทีละนิด ทีละดวง ราวกับดวงดาวที่กระจัดกระจายอยู่ในโลกมนุษย์

ดวงดาวที่ลอยออกมาจากในถุงมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างของพวกเขาต่างถูกอาบไปด้วยแสงระยิบระยับพวกนั้นราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทางช้างเผือกสุกสว่าง

ดวงดาวเกลื่อนท้องฟ้า ท่วมท้นพื้นพสุธา งดงามราวกับโลกแห่งความฝัน

อวิ๋นเกอยื่นมือโอบจับหิ่งห้อยตัวหนึ่งไว้

แสงของหิ่งห้อยกะพริบระยิบระยับเป็นครั้งคราว รอยยิ้มของอวิ๋นเกอประเดี๋ยวมืดประเดี๋ยวสว่าง

หิ่งห้อยราวกับถือโคมไฟดวงน้อยวิ่งวนทะลุผ่านเส้นผมดำขลับของอวิ๋นเกอ วนเวียนไปรอบกระโปรงนาง

ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่กำลังเริงระบำอยู่เต็มท้องฟ้า นางเองก็ดูสุกใสไม่ต่างกัน

นางยื่นริมฝีปากจุมพิตลงบนเจ้าหิ่งห้อยตัวน้อยที่อยู่ในมือ “หิ่งห้อยคือทูตแห่งดวงดาวบนฟากฟ้า หากบอกความปรารถนาและความคิดถึงในใจของเราให้มันรู้ พวกมันก็จะเอาไปมอบต่อให้กับคนที่อาศัยอยู่บนดวงดาวเหล่านั้น ช่วยให้ความปรารถนาของพวกเราเป็นจริง”

สวี่ผิงจวินนิ่งมองดูหิ่งห้อยเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง นางหลับตา ตั้งอกตั้งใจอธิษฐานเป็นคนแรก

หลิวปิ้งอี่แหงนหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะหลับตาลงเช่นกัน

คุณชายใหญ่ยิ้มส่ายหน้า ค่อยๆ หลับตาลง “ข้าไม่เชื่อว่ามีคนสามารถช่วยให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริงได้ แต่ว่า…อธิษฐานสักหน่อยก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายอะไร”