ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 5

ตอนพูด สายตาของอวิ๋นเกอจับจ้องอยู่ที่เมิ่งเจวี๋ยตลอดเวลา แววตาสุกใสเป็นประกาย

นัยน์ตาของเมิ่งเจวี๋ยเองก็วับวาวเช่นกัน เขายิ้มน้อยๆ มองดูอวิ๋นเกอ ไม่มีทีท่าว่าจะอธิษฐานแต่อย่างใด

ท่ามกลางแสงระยิบระยับที่กำลังล่องลอยอยู่เต็มฟ้า พวกเขาสองคนเฝ้ามองตากันและกัน

อวิ๋นเกอมองดูเขาด้วยสายตามั่นคง ดวงตานางสุกสว่างไม่ต่างอะไรกับหิ่งห้อยในยามค่ำคืน แม้จะไม่เจิดจ้า แต่ก็อบอุ่น

สุดท้ายเมิ่งเจวี๋ยก็หลับตาลง อวิ๋นเกอเม้มปากยิ้มก่อนจะหลับตาลงเช่นกัน

แต่เพียงครู่เดียวเมิ่งเจวี๋ยก็ลืมตาขึ้นอีกคราว เขามองดูสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่กำลังเริงร่ายอยู่รอบตัวด้วยแววตาเฉื่อยชา

ตอนหลิวปิ้งอี่ลืมตา เขาเผอิญเห็นเมิ่งเจวี๋ยใช้นิ้วดีดหิ่งห้อยที่บินไปหยุดอยู่บนแขนเขาเบาๆ เข้าพอดี

แสงของหิ่งห้อยดับลงฉับพลัน ชีวิตของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยลับหายไปในกอหญ้าอย่างเงียบกริบไร้สรรพเสียง

เมิ่งเจวี๋ยเงยหน้ามองดูหลิวปิ้งอี่

หลิวปิ้งอี่ยิ้มเบิกบานราวกับตนเพิ่งลืมตา ไม่ทันเห็นเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้า “พี่เมิ่ง ท่านอธิษฐานสิ่งใด”

เมิ่งเจวี๋ยไม่ตอบ เขาเพียงยิ้มออกมาจางๆ

คุณชายใหญ่มองดูหลิวปิ้งอี่คราหนึ่ง หลังจากนั้นก็หันมองดูเมิ่งเจวี๋ย เขายักไหล่เบื่อหน่าย เปลี่ยนเป็นยิ้มและมองไปที่สวี่ผิงจวินกับอวิ๋นเกอแทน

สวี่ผิงจวินลืมตามองไปทางอวิ๋นเกอ “เจ้าอธิษฐานอะไร”

“แล้วพี่สวี่ล่ะ อธิษฐานขออะไร”

สวี่ผิงจวินหน้าแดง “ก็ไม่ได้ขออะไรใหญ่โต เจ้าล่ะ”

อวิ๋นเกอเองก็หน้าแดงเช่นกัน “ข้าเองก็เหมือนกัน”

คุณชายใหญ่กลอกตารอบหนึ่ง จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น “งั้นพวกเราก็เขียนคำอธิษฐาน เสร็จแล้วปิดผนึกไว้ หากวันหน้ามีวาสนาค่อยมาดูกันว่าที่อธิษฐานกันในวันนี้เป็นจริงหรือไม่ ผู้ใดที่ไม่สมปรารถนาต้องเลี้ยงข้าว”

อวิ๋นเกอหัวเราะ “คนที่สมปรารถนาต่างหากต้องเลี้ยงข้าว! ทำไมท่านถึงพูดกลับหัวกลับหางกับคนอื่นเขาอยู่เรื่อยนะ”

คุณชายใหญ่ตบถุงเงินตัวเอง “เอาแต่รับไม่รู้จักให้นัยว่าไร้มารยาท! ดูท่าถึงคราวข้าต้องเลี้ยงทุกคนบ้างแล้ว”

หลิวปิ้งอี่กับเมิ่งเจวี๋ยยิ้มจางๆ ไม่พูดอันใด

อวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเห็นว่าน่าสนุกจึงต่างพยักหน้ายิ้ม

ทว่าสวี่ผิงจวินพยักหน้าตอบรับไปไม่ทันไร จู่ๆ ก็พูดขัดเขินออกมา “แต่ข้าไม่รู้หนังสือ”

คุณชายใหญ่พูด “ง่ายมาก เจ้าเลือกใครสักคนช่วยเจ้าเขียนก็ใช้ได้แล้ว”

สวี่ผิงจวินมองซ้ายทีขวาทีอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงคว้าตัวอวิ๋นเกอไปอีกทาง

สวี่ผิงจวินกับอวิ๋นเกอกระซิบกระซาบ สีหน้าขวยเขิน

อวิ๋นเกอแม้จะยิ้ม แต่รอยยิ้มกลับดูรวดร้าวมิใช่น้อย