ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

พระพันปีทรงถอนลมหายใจอย่างกลัดกลุ้ม “ฝ่าบาทเองก็ทรงสิบสี่ชันษาแล้ว คงสมควรแก่เวลาให้พวกเขาได้เข้าหอกันเสียที”

จินเฟิ่งที่อยู่ใต้กำแพงเมือง ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าชะตาชีวิตของตัวเองได้ดำเนินมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่แล้ว ตอนนางใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานกลับมาถึงประตูเฉาหยาง ความรู้สึกดีๆ ที่จินเฟิ่งพอมีให้ต้วนอวิ๋นจั้งอยู่เล็กน้อยนั้นก็พังทลายลงจนหมดสิ้น

‘ยังไงนางก็เป็นเพียงสตรี’ คำพูดนี้ไม่รู้คนสารเลวที่ไหนพูดไว้ ทำไมวันนี้เขาถึงจำไม่ได้ว่านางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอคนหนึ่งเล่า แค้นนี้หากไม่ชำระ นางก็มิใช่เฮยพั่งแล้ว

อัครมเหสีกับองค์จักรพรรดินั่งลงกับพื้นพร้อมกัน พิงหลังหายใจหอบ

“ฝ่า…ฝ่าบาท…ต้องถูกกรรมตามสนอง…” อัครมเหสีทรงตรัสสาปแช่งชิงชัง

“เจ้า…เจ้า…ตอนนี้ก็คือกรรมตามสนอง” องค์จักรพรรดิทรงหายพระทัยหอบถี่พลางแย้มสรวลพึงพอใจ

“ฝ่า…ฝ่าบาททรงทุจริตการสอบเอง…เกี่ยว…เกี่ยวอะไรกับหม่อมฉัน…” อัครมเหสีทรงโต้เถียงไม่ลดละ

“เรา…เรามิได้ดูคำตอบของเจ้า…เราเก็บมันไว้ในอกเสื้อตลอดเวลา!”

“เอ๋?” อัครมเหสีทรงประหลาดใจ

“ดังนั้น…ทั้งหมด…ทั้งหมดนี้ก็เพราะเจ้า” องค์จักรพรรดิทรงผลักอัครมเหสีล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่ทรงเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้อธิบาย

ใครให้เขาเป็นจักรพรรดิเล่า อัครมเหสีอย่างนางนั้นน่ารันทดเป็นที่สุด

พระพันปีมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ด้านหนึ่งก็ทรงปีติยินดีที่องค์จักรพรรดิทรงเติบใหญ่แล้ว อีกด้านก็ทรงแอบนึกวิตกกังวล สตรีที่อยู่ข้างกายบุตรของตนเองมีเพียงเฮยพั่งผู้นี้เพียงคนเดียวเท่านั้น เรื่องนี้จะเป็นอุปสรรคต่อมุมมองเรื่องความงามของเขาในภายภาคหน้าหรือไม่

ยี่สิบปีต่อมา องค์รัชทายาทวัยแปดชันษาทรงแอบพลิกอ่านหนังสือของขุนนางอาลักษณ์ ก่อนจะพบประโยคที่เขียนเอาไว้ว่า

‘องค์จักรพรรดิสิบสี่ชันษา ลักษณะท่าทางเฉกองค์เกาจู่ ตรัสแล้วไม่คืนคำ ต้องทำให้ได้ดั่งที่ว่าไว้ ทรงมีรับสั่งกับราชครูว่า ’แม้สอบมิได้ที่หนึ่ง เราจะวิ่งไปกลับประตูเมืองสามรอบเป็นการลงโทษตนเอง‘ เหล่าอ๋องลงมือวางแผนช่วยเหลือ แต่องค์จักรพรรดิมิทรงตอบสนอง ผู้อยู่ใกล้ชิดเสนอแนะ ’เพียงเพื่อคำพูดล้อเล่นไฉนต้องทำร้ายพระวรกายด้วย’ องค์จักรพรรดิทรงยืนกรานปฏิเสธ ต่อมาทรงวิ่งไปกลับประตูเมืองด้วยพระองค์เอง ไม่มีเหน็ดเหนื่อยเกียจคร้าน ยามนั้นอัครมเหสีแม้ยังทรงพระเยาว์ แต่ก็ทรงมีสติปัญญาเปี่ยมล้น ยินดีร่วมวิ่งไปกับองค์จักรพรรดิ สามีภรรยาอยู่ใต้กฎเดียวกัน องค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีทรงวิ่งไปด้วยกัน ทำให้ปวงประชาเชื่อมั่น ก่อกำเนิดเป็นเรื่องราวงดงาม’

องค์รัชทายาทกลับตำหนักเล่าถึงสิ่งที่ได้อ่านมาให้พระมารดาฟังโดยละเอียด พระมารดาเจ้าของใบหน้าดำๆ นิ่งตรึกตรองอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมาคราหนึ่ง “ขุนนางอาลักษณ์พวกนี้ช่างเหลวไหลยิ่งนัก”