ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ในที่สุดจินเฟิ่งก็ไม่ต่างอะไรกับเศษผ้าขาดวิ่น นางทิ้งตัวนิ่งหมดสภาพอยู่หน้าประตูเฉาหยาง นางยอมแพ้แล้ว การที่จู่ๆ ก็เอาเรื่องวิ่งไปกลับประตูเมืองมาเป็นเดิมพันโดยไม่มีเค้าลางเช่นนี้ สมองของจักรพรรดิพระองค์น้อยคงต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ

หลังจากนิ่งอยู่ได้ครู่หนึ่ง ยังไม่ทันที่จินเฟิ่งจะได้พูดอะไรออกมา ซู่ฟางก็อกสั่นขวัญแขวนถือผ้าเช็ดหน้าเข้ามาเช็ดหน้าผากที่มีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุดให้นาง ปากก็อดพึมพำพูดไม่ได้ “นี่มันเป็นการทรมาทรกรรมอันใดกัน”

ขณะที่จินเฟิ่งกำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ เสียงร้องตะโกนดีใจที่หอเหนือกำแพงเมืองก็ดังขึ้น ที่แท้องค์จักรพรรดิก็วิ่งถึงประตูเมืองหย่งฮุยแล้ว และกำลังวิ่งตรงกลับมา

จินเฟิ่งปากคอสั่น “พวกผู้ชาย…ล้วนเป็นพวกสารเลวกระดูกเหล็กด้วยกันทั้งนั้น”

ซู่ฟางตกใจ “อัครมเหสีทรงตรัสสิ่งใดเพคะ”

จินเฟิ่งโบกมือพลางหลับตาลง ในเมื่อองค์จักรพรรดิวิ่งถึงประตูเมืองเสร็จ นางก็เท่ากับสร้างความดีใหญ่หลวงสำเร็จเช่นกัน

นึกไม่ถึงต้วนอวิ๋นจั้งพอมาถึงที่หน้าประตูเฉาหยาง เขาไม่เพียงไม่หยุดฝีเท้า ตรงกันข้ามกลับวิ่งอ้อมเหล่าขันทีนางกำนัลกลุ่มใหญ่ที่ขึ้นหน้ามาต้อนรับ คว้าข้อมือของจินเฟิ่งที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนไว้แม่นยำ “เจ้ายังวิ่งไม่จบ!”

จินเฟิ่งตกตะลึง นางถูกฉุดลากให้ออกเดินไปสิบกว่าก้าว “หม่อมฉันๆๆๆ มิได้พูดสักหน่อยว่าจะวิ่งให้ครบสามรอบ…”

“เจ้าคิดจะทำตัวเป็นคนพูดจากลับกลอกเชื่อถือไม่ได้กระนั้นหรือ เจ้าบอกว่าจะวิ่งเป็นเพื่อนเราสามรอบ”

“ฝ่า…บาท หม่อมฉันเป็นคนพูดจาเชื่อถือไม่ได้…”

“เหลวไหล! เจ้ามีฐานะเป็นถึงอัครมเหสีของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน จะพูดจาเชื่อถือไม่ได้ได้อย่างไรกัน วิ่ง!”

จินเฟิ่งจวนเจียนร่ำไห้ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าองค์จักรพรรดิทรงคิดแค้นนาง!

“หม่อมฉันไม่วิ่ง…” จินเฟิ่งตัดสินใจดื้อด้านดึงดันจนถึงที่สุด นางนั่งยองๆ ลงกับพื้นอย่างไม่ยอมลุก

ต้วนอวิ๋นจั้งจับคอเสื้อด้านหลังของจินเฟิ่งก่อนจะออกแรงหิ้วนางขึ้นมา “ต่อให้ต้องคลาน เจ้าก็ต้องคลานไปให้ถึงประตูหย่งฮุยแล้วคลานกลับมาที่นี่” สีหน้าท่าทางของต้วนอวิ๋นจั้งหนักแน่นเป็นที่สุด เด็ดขาดเป็นที่สุด ทะนงองอาจเฉกชายชาติอาชาไนยเป็นที่สุด สมกับเป็นจักรพรรดิผู้ปกครองใต้หล้าเป็นที่สุด

จินเฟิ่งร่ำไห้ นางเริ่มเตะเขา กัดเขา หยิกเขา แต่ใครจะไปรู้ ไม่ว่าจะทุบตีเช่นไรจักรพรรดิน้อยที่น่ารำคาญผู้นี้กลับไม่ยอมปล่อยมือ

จินเฟิ่งรู้สึกว่าผ้าบริเวณก้นที่กำลังเสียดสีอยู่กับพื้นนั้นเจียนขาดเต็มที “หม่อมฉัน…หม่อมฉันวิ่ง…” น้ำตานางไหลทะลักพรั่งพรูราวกับธารน้ำหลาก

คนที่ยืนอยู่บนหอเหนือกำแพงเมืองและใต้กำแพงเมืองต่างล้วนกลายเป็นรูปปั้นแกะสลัก ตะลึงมองดูการประจันหน้ากันขององค์จักรพรรดิและอัครมเหสี

พระพันปีที่อยู่บนหอเหนือกำแพงเมืองนิ่งคิดทบทวนอยู่เป็นนาน ในที่สุดก็ทรงตรัสกับสวีไท่เฟยที่อยู่ข้างๆ “นี่ข้าไม่ละเอียดรอบคอบพอใช่หรือไม่ ฝ่าบาท…เหมือนจะทรงคึกคักมีชีวิตชีวายิ่งนัก”

สวีไท่เฟยยิ้มมีเลศนัย “หม่อมฉันว่าความรู้สึกที่ฝ่าบาทกับอัครมเหสีมีต่อกันนั้นไม่เลวเลยเพคะ โบราณว่าไว้ ในสายตาของคู่รัก นางผู้นั้นย่อมงดงามประหนึ่งซีซือ* ไม่แน่ว่าฝาบาทอาจทรงโปรดอัครมเหสีเช่นนั้นก็เป็นได้ ก่อนหน้านี้เจ้าลูกชั่วของหม่อมฉันยังเคยเล่าว่าตอนอยู่ในห้องเรียนฝ่าบาททรงเคยปกป้องอัครมเหสีอย่างออกหน้าออกตาด้วย”