ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ในวังหลวงคนที่มีฐานะสูงส่งระดับพระพันปีและไท่เฟย ต่ำต้อยระดับนางกำนัลขันทีทำความสะอาดวัง ล้วนยืนเป็นทุกข์อยู่ยังหอเหนือกำแพงเมือง เพราะองค์จักรพรรดิผู้สูงส่งในเวลานี้สวมเพียงอาภรณ์ตัวใน ยืนอยู่ที่ด้านล่างของประตูเฉาหยาง ประกาศว่าจะวิ่งไปถึงประตูหย่งฮุย หลังจากนั้นก็จะวิ่งกลับมา หนำซ้ำยังจะทำเช่นนี้ต่อเนื่องกันถึงสามรอบ

ประตูทั้งสองอยู่ห่างกันประมาณสามสี่ลี้ ไปกลับสามรอบ มิเท่ากับต้องการเอาชีวิตขององค์จักรพรรดิน้อยหรอกหรือ

แต่ครั้งนี้องค์จักรพรรดิทรงยืนกรานหนักแน่นว่าจะวิ่งให้ได้ ไม่ว่าพระพันปีจะทรงรับสั่งเช่นไร พระองค์ก็ทรงไม่ยินดีรับฟัง ดังนั้นพระพันปีจึงทรงมีรับสั่งให้เหล่านางสนมปัดกวาดทำความสะอาดเส้นทาง เตรียมพร้อมถวายชา ปาดเช็ดเหงื่อให้องค์จักรพรรดิน้อยทุกเมื่อ

“นี่มันเวรกรรมอันใดกัน…” พระพันปีทรงลูบพระอุระพลางโอดครวญ

ต้วนอวิ๋นจั้งยืนอยู่ข้างประตูเฉาหยาง ในใจรู้ดี คราวนี้เขาก่อเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ทยอยผุดขึ้นบนหน้าผาก เขารู้สึกว่าผู้คนทั่วทั้งวังหลวงกำลังมองดูเรื่องชวนหัวของตนเองอยู่ ความจริงแล้วหากจะว่ากันตามนิสัยของเขาแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดคือจับตัวน้องชายน้องสาวรวมทั้งราชครูเว่ยและคนอื่นๆ ฆ่าปิดปากเสียให้สิ้น แต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจทำเช่นนั้น ส่วนเรื่องที่จะให้เขาหน้าด้านทำเป็นว่าเรื่องวิ่งประตูเมืองนี้ไม่เคยหลุดออกจากปากเขามาก่อน เขาก็มิอาจทำได้เช่นกัน

ต้วนอวิ๋นจั้งแอบนึกสบถอยู่ในใจ เขารู้สึกว่าต้นเหตุของเรื่องนี้ ล้วนเพราะอัครมเหสีตัวซวย เฮยพั่งที่สมควรตายผู้นั้น

ต้วนอวิ๋นจั้งยามนี้กำลังค้อมเอวยกขายืดเหยียดร่างกาย เฝ้าสวดมนต์ภาวนาอยู่ในใจลึกๆ หวังว่าการวิ่งที่จะเกิดขึ้นอีกในไม่ช้านี้จะไม่ทำให้เขาต้องถึงกับน้ำลายฟูมปาก เขาเอี้ยวคอไปทางด้านหลัง เอี้ยวแล้วเอี้ยวอีก แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ไม่อาจเอี้ยวกลับ นั่นก็ด้วยเพราะที่ด้านหลังของเขา อัครมเหสีเฮยพั่งตัวน้อยในอาภรณ์กระชับเรือนร่างสีชมพูราวกับประทัดลูกน้อยกำลังวิ่งตรงเข้ามา

“เจ้ามาทำอะไร” ต้วนอวิ๋นจั้งหน้าดำไปแถบหนึ่ง

จินเฟิ่งยิ้มพลางพูด “หม่อมฉันก็มาวิ่งเป็นเพื่อนพระองค์อย่างไรเล่าเพคะ”

ครั้นได้ยินเสียงฮือฮาดังขึ้นจากหอเหนือกำแพงเมือง ต้วนอวิ๋นจั้งก็กระตุกปลายพระกรของอัครมเหสี “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าแต่งตัวเช่นนี้มันออกจะน่าขันเกินไปสักหน่อย”

จินเฟิ่งยิ้มต่อ “แต่ไหนแต่ไรสามีภรรยาก็คือนกป่าเดียวกัน…”

ต้วนอวิ๋นจั้งตาหลับตาก่อนจะเหลือกมองดูนาง “ใครเป็นสามีภรรยากับเจ้า”

จินเฟิ่งก้มหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ที่ทรงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ จะมากจะน้อยยังไงหม่อมฉันก็มีส่วน…”

ต้วนอวิ๋นจั้งประชดออกมาคราหนึ่ง “เจ้ารู้ด้วยกระนั้นหรือ”

จินเฟิ่งพยักหน้า “เพราะฉะนั้นเลิกรับสั่งเถอะเพคะ หาไม่แล้วฟ้าคงมืดค่ำเสียก่อน” ครั้นพูดจบ นางก็ราวกับประทัดสีชมพูวิ่งตื๋อออกไปทันที

ขณะจ้องมองดูเฮยพั่งตัวน้อยในอาภรณ์สีชมพูที่อยู่ข้างหน้า ต้วนอวิ๋นจั้งก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับลาโม่แป้งในนิทานสุภาษิตที่ด้านหน้ามีหัวไช้เท้าผูกล่อไว้

จินเฟิ่งคิดว่าไหนๆ ตัวเองก็อ้วนเช่นนี้แล้ว หากต้องถูกตบหน้าให้บวมอีกก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากเย็นเข็ญใจแต่ประการใด

นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้นางจะคิดผิด หลังจากวิ่งได้สองรอบ หัวไช้เท้าก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ส่วนลากลับเหมือนยิ่งวิ่งก็ยิ่งได้ใจ แม้แต่หัวไช้เท้าที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่นึกแยแส