ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ทุกคนต่างพากันนิ่งมองดูจินเฟิ่ง รู้สึกว่าการกระทำของอัครมเหสีในวันนี้เหลวไหลมิใช่น้อย

องค์จักรพรรดิกลับยืนนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะ ตั้งแต่เริ่มจนจบไม่พูดแก้ตัวอันใดให้กับตัวเองแม้แต่ประโยคเดียว

เรื่องนี้มีนางกำนัลไปทูลรายงานให้พระพันปีกับสวีไท่เฟยทรงทราบแต่เนิ่นๆ ระหว่างพูดคุยกันทั้งสองก็รีบเสด็จไปยังห้องเรียน ครั้นทอดพระเนตรเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตา พระพันปีก็กริ้วเกินกว่าจะควบคุมพระอารมณ์ไหว “ฝ่าบาท ทรงไปหัดใช้เล่ห์เพทุบายเช่นนี้มาจากที่ใด”

ต้วนอวิ๋นจั้งตกตะลึงแล้วคุกเข่า แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงไม่พูดไม่จา

“หรือว่า…หรือว่ามีผู้ใดยุยงส่งเสริมให้ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้…” สายพระเนตรเย็นเยียบของพระพันปีกวาดมองไปยังทุกคนที่อยู่ที่นั่น

คนแรกที่มีปฏิกิริยาก็คือสวีไท่เฟย นางหยิกต้วนอวิ๋นจ้งบุตรผู้เคราะห์ร้ายของตัวเอง “พี่หญิง ทั้งหมดนี้ต้องเป็นเพราะเจ้าลูกชั่วคนนี้เป็นแน่ที่ชักจูงองค์จักรพรรดิให้ทรงกระทำผิด แต่เจ้าพี่ได้โปรดวางใจ กลับไปข้าจะจัดการเขาให้สาสมเลยทีเดียว!”

พระพันปีทรงเบิกพระเนตรขึ้นเล็กน้อย “น้องหญิง เจ้าก็อย่าได้พูดเล่นไป องค์ชายรองอายุน้อยกว่าองค์จักรพรรดิ ไหนเลยจะยุยงส่งเสริมพระองค์ได้”

สวีไท่เฟยทำได้เพียงยิ้มใจดีสู้เสือ “เพราะเจ้าลูกชั่วคนนี้ไม่ตั้งอกตั้งใจเรียน…เสด็จพี่ ท่านอย่าได้เข้มงวดกับองค์จักรพรรดินักเลย หากจะลงโทษก็ลงโทษเจ้าลูกชั่วของหม่อมฉันคนนี้เถิด”

ได้ยินผู้เป็นมารดายิ่งพูดก็ยิ่งเหลวไหลมากขึ้นเรื่อยๆ ดีไม่ดีสุดท้ายแม้แต่ชีวิตน้อยๆ ของตัวเองก็ยังขายได้เช่นนั้น ต้วนอวิ๋นจ้งก็อดรนทนไม่ไหว รีบร้องออกมา “เสด็จแม่ คนก่อเรื่องคราวนี้มิใช่ข้าจริงๆ!”

พระพันปีกับสวีไท่เฟยต่างตกตะลึง

“เป็นอัครมเหสี!” ต้วนอวิ๋นจ้งชี้นิ้วไปยังอัครมเหสีที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ

ยามนี้พวกนางทั้งสองถึงได้สังเกตเห็นว่ามือของจินเฟิ่งถือบรรทัดกำราบที่ชิงมาจากมือของราชครูเว่ยอยู่…หลักฐานประจักษ์ชัดดั่งขุนเขา

จินเฟิ่งรู้สึกว่าบรรทัดกำราบพระราชทานนั้นร้อนลวกอุ้งมือ ขณะที่นางกำลังคิดว่าตัวเองกำลังถูกสายตาของพันปีกับสวีไท่เฟยประหัตประหารให้ตายไปอยู่นั่นเอง จู่ๆ องค์จักรพรรดิ ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ ก็เอ่ยปากรับสั่ง “พวกเขาทำไปเพราะต้องการช่วยเหลือเราเท่านั้น”

พระพันปีคิดว่าตัวเองฟังผิดไป “ยังทรงคิดจะช่วยแก้ต่างแทนพวกเขา?”

ต้วนอวิ๋นจั้งพยักหน้าพลางลงมือถอดเสื้อผ้า

พระพันปีมองดูผู้เป็นบุตรของตนเองราวกับกำลังมองดูชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ทรงรับสั่งเสียงหลง “ฝ่า ฝ่าบาท! ทรงคิดจะทำอะไร” หรือพระองค์ถูกราชครูเว่ยลงโทษทุกวันจนประสาทกลับไปจนสิ้นแล้ว

ต้วนอวิ๋นจั้งปลดอาภรณ์ยาวสีเหลืองตัวนอกออก เหลือเพียงแต่อาภรณ์ตัวใน “เราเคยสัญญากับราชครูเว่ยไว้ หากแม้สอบย่อยครั้งนี้ไม่อาจได้ที่หนึ่ง เราจะวิ่งไปกลับระหว่างประตูเมืองเฉาหยางกับประตูเมืองหย่งฮุยสามรอบ จักรพรรดิตรัสแล้วไม่คืนคำ เช่นนั้นเราจะไปวิ่ง”