ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ราชครูเว่ยเคาะโต๊ะ ต้วนอวิ๋นจั้งถึงอิดๆ ออดๆ ยอมวางพู่กันลง เขาเป่าหมึกบนม้วนข้อสอบจนแห้ง ก่อนจะลุกส่งข้อสอบ ใครจะรู้ ทันทีที่เขาลุกขึ้น ก้อนกระดาษกลับกลิ้งหลุนๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อไปหยุดอยู่ที่ใต้เท้าของราชครูเว่ย

สีหน้าของราชครูเว่ยกลับกลายเป็นอัปลักษณ์น่าเกลียดน่าชังขึ้นมาทันที

ต้วนอวิ๋นจ้งเดินขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง ใช้เท้าเตะก้อนกระดาษไปอีกด้าน “ท่านอาจารย์ วันนี้ไฉนนกกาที่บินอยู่นอกหน้าต่างถึงได้ขยันส่งเสียงร้องนัก”

ราชครูเว่ยประชดออกมาคราหนึ่ง “องค์ชายรองวันนี้คงเหน็ดเหนื่อยจากการสอบไม่ใช่น้อยเช่นกันกระมัง” ชายชรานัยน์ตาประเดี๋ยวดีประเดี๋ยวร้าย แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับดีจนน่าตกใจ เขาเดินตรงไปหยิบก้อนกระดาษบนพื้นขึ้นมาคลี่ดู หลังจากนั้นเนื้อตัวก็สั่นเทิ้มขึ้นมาทันที

“ใคร! ผู้ใดเป็นคนทำ” ราชครูเว่ยร้องตะโกนออกมาราวกับเด็กถูกคนกลั่นแกล้ง “พวกเจ้า ใครก็ได้อธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่านี่มันเรื่องอะไร”

ทุกคนก็ได้แต่นิ่งอึ้ง

ยังจะเรื่องใดได้อีก ก็เรื่ององค์จักรพรรดิทรงแอบจุดไฟ ส่วนคนอื่นๆ ก็คอยสุมฟืนอย่างไรเล่า

ราชครูเว่ยเพียงมองปราดเดียวก็รู้แล้ว ไม่ว่าจะลืมตาข้างปิดตาข้างหรือลักลอบมีส่วนร่วมด้วย ทุกคนในที่นี้ล้วนมีส่วน ชายชราหรี่ตาขยับเข้าใกล้ต้วนอวิ๋นจ้ง “องค์ชายรอง ไม่ต้องทรงตรัส นี่คือลายมือของพระองค์กระนั้นหรือ”

ต้วนอวิ๋นจ้งหัวเราะแฮะๆ ออกมาสองที ในใจคิด ซวยแน่แล้วกลับไปคราวนี้ไม่รู้จะถูกสวีไท่เฟยผู้เป็นมารดาจะซักไซ้ไล่เรียงถามซ้ำไปซ้ำมากี่ร้อยกี่พันหน

ราชครูเว่ยกุมก้อนกระดาษไว้ในกำมือ แหงนหน้าถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตึง น้ำตาไหลริน “อดีตองค์จักรพรรดิ! กระหม่อมมีหน้าที่รับผิดชอบภารกิจใหญ่หลวงที่ทรงมอบหมายไว้ แต่เพราะกระหม่อมไม่เข้มงวดกวดขัน จึงสมควรต้องลงโทษตัวเองก่อน” ความรู้สึกกลัดกลุ้มโมโหก็จู่โจมจิตใจของชายชรา เขาคว้าบรรทัดกำราบหวดลงบนฝ่ามือตนเองสามทีจนฝ่ามือบวมแดงขึ้นมารวดเร็ว

จินเฟิ่งลนลาน นางรีบพุ่งเข้าไปคว้าบรรทัดกำราบออกมาจากมืออีกฝ่าย

คราวนี้ทุกคนรวมทั้งองค์จักรพรรดิต่างพากันตกตะลึง นับแต่องค์จักรพรรดิทรงพระราชทานบรรทัดกำราบนี้ให้กับราชครูเว่ย ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าฉวยคว้ามันออกจากมือเขา

“ทรง…ทรง…” นิ้วของราชครูเว่ยสั่นระริกชี้มาทางจินเฟิ่ง ไม่รู้ควรพูดอันใด

“เรื่องนี้…” จินเฟิ่งอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่เป็นนาน ในที่สุดนางก็ตัดสินใจถลกแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะยื่นมืออ้วนๆ ดำๆ ไปตรงหน้าผู้เป็นอาจารย์ “หากท่านอาจารย์จะตีก็ตีเราเถอะ ก้อนกระดาษนั้นเราเป็นคนเขียนเอง”

“อะไรนะ!?” ราชครูเว่ยเบิกตามองดูนางอย่างไม่นึกเชื่อ

“ท่านอาจารย์ ลงโทษเราเถอะ เรา…หากร้องเจ็บแม้เพียงคำเดียว ศิษย์ย่อมมิใช่สุภาพชน!” จินเฟิ่งกลืนน้ำลาย เมื่อกี้เพราะร้อนใจ แม้แต่คำว่า ‘ศิษย์’ ก็ยังกลายเป็นคำว่า ‘เรา’

ราชครูเว่ยคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ไม่พูดไม่จา หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดชายชราก็ลุกขึ้น ถอนหายใจเงียบๆ “ควรลงโทษเช่นไร องค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีก็คงรู้ดีอยู่แก่พระทัย กระหม่อมมิอาจก้าวก่าย” เขามองดูบรรทัดกำราบพระราชทานในมือของจินเฟิ่ง แต่กลับไม่ยื่นมือไปรับ ทำเพียงเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกนอกประตูไป

จินเฟิ่งมองดูแผ่นหลังของผู้เป็นอาจารย์ ในใจรู้สึกทดท้อ