ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

จินเฟิ่งตะลึง นางรู้สึกได้ว่าพระพันปีคล้ายกำลังเตรียมเล่นงานตนเอง

“หามิได้เพคะ ฝ่าบาทเสด็จไปที่ตำหนักของหม่อมฉันก็เพียงเพราะทรงชื่นชอบเมล็ดแตงในตำหนัก เลยทรงแวะไปขอแบ่งสันปันส่วนบ้างก็เท่านั้น”

พระพันปีหลุบพระเนตรลงน้อยๆ “เช่นนั้นหรอกหรือ ในเมื่อฝ่าบาททรงชอบเมล็ดแตงของเจ้า เจ้าก็ให้คนส่งเข้าพระตำหนักบ่อยๆ เท่านั้นก็ได้แล้วมิใช่หรืออย่างไรกัน ให้โอรสสวรรค์เสด็จไปขอแบ่งปันถึงตำหนักเจ้าด้วยพระองค์เองเช่นนี้ ไหนเลยจะเป็นการเหมาะสม”

จินเฟิ่งเข้าใจแล้ว ที่ทรงทำเช่นนี้ก็เพื่อบอกให้นางออกจากห่างองค์จักรพรรดินี่เอง ดูท่า ‘ตำรายืดอายุขัยซานหยวน’ เล่มนั้นจะทำให้พระพันปีทรงวิตกกังวลเอาการอยู่ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง จินเฟิ่งก็ทำได้เพียงตอบว่า “เพคะ”

“อัครมเหสี เจ้าก็อายุสิบสามแล้วสินะ”

“ใกล้สิบสี่แล้วเพคะ”

“จริงสินะ ฝ่าบาทเองก็สิบห้าชันษาแล้ว”

พระพันปีทรงถอนหายใจ

“อัครมเหสี ตำหนักในแห่งนี้มีงานใหญ่น้อยซับซ้อนมากมาย เราดูแลเพียงคนเดียว บางครั้งก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย”

“พระพันปีมิใช่ยังมีสวีไท่เฟยอยู่อีกพระองค์หรอกหรือเพคะ”

“สวีไท่เฟย เพียงงานอบรมสั่งสอนบุตรนางก็ปวดหัวจะแย่แล้ว ไหนเลยจะสามารถช่วยแบ่งเบาอะไรเราได้อีก”

จินเฟิ่งขมวดคิ้ว รับสั่งของพระพันปีที่แท้แล้วมีความหมายเช่นไรกันแน่

แล้วทำไมถึงต้องพูดแฝงความนัยกับนางเช่นนี้ด้วย นางเพิ่งอายุสิบสี่เท่านั้น ไม่ใช่สี่สิบสี่เสียหน่อย ให้นางทายใจบ่อยๆ อย่างนี้ นางมิต้องแก่เร็วตามไปด้วยหรืออย่างไรกัน

จินเฟิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคงไม่เข้าใจ จึงตอบหยั่งเชิงออกไป “พระพันปีทรงประสงค์ให้ตามหมอหลวงหวามาช่วยตรวจพระวรกายสักหน่อยหรือไม่เพคะ หมอหลวงหวาเชี่ยวชาญเรื่องบำรุงสุขภาพยิ่งนัก”

พระพันปีกระแอมออกมาเบาๆ คราหนึ่ง “อัครมเหสี เจ้าไฉนถึงไม่เข้าใจความคิดอ่านของเราเอาเสียเลย”

ข้ามิใช่หนอนในท้องของท่านสักหน่อย…

“หม่อมฉันโง่งม…”

“เราเองก็รู้สึกว่าเจ้าออกจะโง่งมเกินไปอยู่สักหน่อย เฮ้อ เจ้าเป็นเช่นนี้ ไหนเลยเราจะวางใจมอบองค์จักรพรรดิให้เจ้าได้”

“…” จินเฟิ่งก้มหน้า

“เช่นนี้ก็แล้วกัน นับแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าก็มาติดตามเรา หัดเรียนรู้วิธีการดูแลตำหนักใน ส่วนฝ่าบาท เจ้าทูลพระองค์ไปว่าไม่จำเป็นต้องไปหาเจ้าที่ตำหนักเซียงหลัวแล้ว ให้ตรงมาที่นี่ได้เลย ส่วนด้านราชครูเว่ย เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้วเช่นกัน เจ้ามีฐานะเป็นอัครมเหสี การหัดเรียนรู้วิธีการเป็นอัครมเหสีต่างหากถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ”

“พระพันปี…”

พระพันปีทรงยกพระหัตถ์ลูบพระอุระ กระแอมไอออกมาสองคราด้วยสีหน้าอ่อนล้า “ทำไม หรือเจ้าไม่ยินดี”

จินเฟิ่งมองออก ไม่ยินดีก็เท่ากับอกตัญญู

“หม่อมฉันยินดีเพคะ”