ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ดังนั้นเขาจึงวางหนังสือดังกล่าวลงทางด้านหลังช้าๆ ก่อนจะทูลลาพระพันปี

พระพันปีทรงครุ่นคิดถึงคำว่าล้อเล่นที่ต้วนอวิ๋นจั้งพูดถึงเมื่อครู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกงุนงงสับสน ในตอนนั้นเองขันทีรับใช้ที่อยู่อีกด้านก็พูดขึ้น “ฝ่าบาทเหมือนจะทำอะไรบางอย่างหล่นพ่ะย่ะค่ะ”

พระพันปีทรงนึกสะท้าน ก่อนจะทอดพระเนตรเห็นว่าบนเก้าอี้ที่ต้วนอวิ๋นจั้งนั่งอยู่เมื่อครู่นั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่จริงๆ

“เอามันมาให้เราดู” พระพันปีทรงมีลางสังหรณ์ไม่สู้ดีนัก

หนังสือเล่มนั้นอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แต่กลางเล่มกลับมีอยู่หน้าหนึ่งที่ถูกพับไว้ ครั้นเปิดออกดูก็ทรงพบว่าบนหน้านั้นมีรอยพู่กันสีแดงวงข้อความเอาไว้ท่อนหนึ่ง

พระพันปีพระพักตร์ซีดเผือดอย่างรวดเร็ว

เมื่อผ่านไปครู่หนึ่งพระพันปีก็ทรงหวีดร้องเสียงแหลมออกมาราวกับสัตว์ตัวเมียที่กำลังจะสูญเสียลูกน้อยไป “ตามหนี่ว์ซื่อ ไปตามหนี่ว์ซื่อมา!”

วันที่สอง จินเฟิ่งก็ได้รับข่าวว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป นางไม่จำเป็นต้องเข้าหออีกแล้ว หนำซ้ำยังไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าหอทั้งสิ้น

หลังว่าราชการเสร็จต้วนอวิ๋นจั้งก็ตรงดิ่งมาถามจินเฟิ่งด้วยความประหลาดใจ ว่าที่แท้แล้วนางจัดการกับเรื่องนี้ด้วยวิธีใด

จินเฟิ่งยิ้มไม่พูดอะไร นางรู้ หากต้วนอวิ๋นจั้งค้นพบความจริง เขามีหวังได้ตบนางจนวิญญาณออกจากร่างแน่

ส่วนพระพันปีก็ทรงเข้าใจว่าอะไรเรียกว่าชิงสุกก่อนห่ามได้ในที่สุด ข้อความที่อยู่ในวงสีแดงคือ

‘บุรุษทำลายพลังหยางเร็วเกินควรจะส่งผลร้ายต่อพลังชีวิต สตรีทำลายพลังหยินเร็วเกินไปจะส่งผลร้ายต่อการไหลเวียนโลหิต บันทึกกล่าวไว้ แม้อายุยังไม่พร้อม กลับขับพลังชีวิตเพื่อมีสัมพันธ์กับสตรี อวัยวะในกายอาจได้รับผลกระทบ ภายภาคหน้าอาจมิอาจดำเนินกิจในห้องหับได้’

จินเฟิ่งนิ่งคิด ความรู้คือพละกำลัง

หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ท่าทีของพระพันปีที่มีต่อจินเฟิ่งก็เปลี่ยนแปลงไปมากมาย

ทั้งพระทัยและพระเนตรของพระพันปีล้วนจ้บจ้องอยู่บนตัวจินเฟิ่ง สำหรับพระพันปีแล้วจินเฟิ่งก่อนหน้านี้ก็แค่ตราประจำตำแหน่ง เป็นเพียงหุ่นเชิดตัวหนึ่ง หนำซ้ำด้านบนยังมีกระดาษเขียนอักษร ‘บุตรีของเวยกั๋วกง’ แปะติดอยู่ แต่วันนี้จินเฟิ่งกลับกลายเป็นน้ำมันร้อนกระทะหนึ่งในพระทัยของพระนาง

นอกจากชิงบรรทัดกำราบพระราชทานออกจากมือราชครูเว่ยในครั้งนั้นแล้ว จินเฟิ่งก็ไม่เคยทำอะไรนอกจารีตอีก แต่จินเฟิ่งกลับค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ชีวิตขององค์จักรพรรดิ เริ่มกลับกลายมีตัวตนขึ้นมาทีละน้อย ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนสร้างความวิตกกังวลให้กับพระพันปียิ่ง

เรื่องนี้มิใช่เพียงเพราะจินเฟิ่งเป็นบุตรีของหลิวเซีย หากแต่ยังเพราะจินเฟิ่งเป็นคนที่ทำอะไรล้วนยากจะคาดเดาได้ ยามที่กำลังจะลืมนางไปจนสิ้น จู่ๆ นางก็มักจะทำให้ตระหนักได้ว่าที่แท้แล้วนางยังคงอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

“ได้ยินว่าระยะนี้องค์จักรพรรดิเสด็จไปหาเจ้าที่ตำหนักบ่อยกว่าที่จะมาถวายพระพรข้าที่นี่เสียอีก” ในที่สุดพระพันปีก็มิอาจห้ามพระองค์เองได้อีก ทรงมีรับสั่งออกมาต่อหน้าจินเฟิ่ง