ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“วางใจเถอะเพคะ หม่อมฉันไม่ทำให้พระองค์ต้องทรงลำบากพระทัยแน่ แค่เพียงต้องการให้พระองค์ทรงแต่งหน้าไปตำหนักพระพันปีสักครั้งเท่านั้น”

ต้วนอวิ๋นจั้งมองดูนางด้วยแววตาสงสัย “เจ้ามิได้ล้อเล่นใช่ไหม”

จินเฟิ่งกล่าวสาบาน “หากแม้โกหกขอให้หม่อมฉันเป็นลูกสุนัข”

“…” ทรงเห็นแก่คำสาบาน ต้วนอวิ๋นจั้งจึงพยายามเชื่อคำพูดของนาง

ดังนั้นจินเฟิ่งจึงพาต้วนอวิ๋นจั้งกลับไปแต่งหน้าที่ตำหนักตนเอง

ต้วนอวิ๋นจั้งมิได้ผิวพรรณขาวผ่องเป็นยองใยนับแต่แรกเกิด ดังนั้นไม่ต้องออกแรงสักเท่าไร จินเฟิ่งก็สามารถเติมแป้งลงบนใบหน้าเขาได้ง่ายดาย เหลือไว้ก็เพียงแต่รอยดำจางๆ บริเวณใต้ตาทั้งสองข้าง ให้ดูเหมือนเด็กอ่อนแอขี้โรคคนหนึ่ง ครั้นเห็นต้วนอวิ๋นจั้งมองดูตัวเองในคันฉ่อง จินเฟิ่งก็หลุดขำพรืดออกมามิได้ นางพลางคิดว่าปกติต้วนอวิ๋นจั้งมักทำอวดเก่งอยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้พอแต่งหน้าเข้าหน่อยก็กลับดูราวกับเป็นเด็กหนุ่มหน้าขาวท่าทางอ่อนแอขึ้นมาจริงๆ

ต้วนอวิ๋นจั้งเบิกพระเนตรกว้างขึ้นมาทันที เขาจ้องดูรอยยิ้มแฝงเจตนาชั่วร้ายของจินเฟิ่ง “เจ้ากำลังคิดวางแผนอันใด”

จินเฟิ่งวางท่าไร้เดียงสาอย่างยิ่ง “ไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

ทว่าใจของต้วนอวิ๋นจั้งหนักอึ้งขึ้นอีกหลายส่วน แม้ว่านางบอกไม่มี เขากลับยิ่งมั่นใจว่าต้องมี

เฮยพั่งผู้นี้ ยามพูดจาแม้จะชอบดัดน้ำเสียง แต่ท่าทีของนางกลับแลดูสงบนิ่ง ในใจมักมีความคิดอ่านชวนตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกอยู่บ่อยครั้ง ยามความอัปลักษณ์ของนางสร้างความตื่นตระหนกถึงขีดสุดให้กับผู้ที่ได้พบเห็น แต่นางกลับสามารถวางมาดเป็นปกติได้รวดเร็วจนผู้คนต่างรู้สึกว่าการที่ตนเองรู้สึกว่าหน้าตาของนางอัปลักษณ์นั้น แท้แล้วเป็นเพราะตัวเองชั่วช้าเลวทรามเกินไปต่างหาก

ช่างเป็นสตรีที่อันตรายยิ่งนัก

จินเฟิ่งไม่ตระหนักถึงถ้อยคำตำหนิของต้วนอวิ๋นจั้งเลยแม้แต่น้อยพลางหยิบ ‘ตำรายืดอายุขัยซานหยวน’ ที่จัดเตรียมไว้ก่อนหน้าออกมา แล้วยัดเข้าไปในแขนเสื้อของต้วนอวิ๋นจั้ง “ฝ่าบาท พระองค์ต้องทรงแสร้งไม่ระวังพระองค์ทำหนังสือเล่มนี้ตกในตำหนักของพระพันปี”

“ทำไม”

จินเฟิ่งยิ้มแฝงความหมายลึกล้ำ “พูดมิได้ๆ ชาวป่าชาวเขาล้วนมีวิถีทางของตนเองด้วยกันทั้งนั้น”

ต้วนอวิ๋นจั้งพลันรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วกระดูกสันหลัง

ต้วนอวิ๋นจั้งไปถวายพระพรพระพันปี ทันทีที่พบเขา พระพันปีก็น้ำตาหลั่งริน “ฝ่าบาท มิได้พบหน้ากันเพียงไม่กันวัน ไฉนฝ่าบาท…ถึงทรงเป็นเช่นนี้ไปได้…” ใบหน้าซีดเผือด ขอบตาดำคล้ำ นี่มันอาการของคนป่วยหนักเกินเยียวยาแล้วชัดๆ “ใครก็ได้ ไปตามหมอหลวงมาเร็ว!”

ต้วนอวิ๋นจั้งรีบขวางพระพันปี “ไม่จำเป็นหรอกเสด็จแม่ นี่เกิดจากการล้อเล่นของเฮยพั่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่พระทัย”

ทว่าพระพันปียังทรงอกสั่นขวัญแขวน ไม่รู้ควรทำเช่นไร

ต้วนอวิ๋นจั้งรายงานความคืบหน้าของการบ้านในช่วงหลายวันมานี้ให้พระพันปีฟัง ครั้นเห็นพระพันปีจับจ้องตนเองตาไม่กะพริบเช่นนั้น จิตใจเขาก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาคีบหนังสือที่อยู่ในแขนเสื้อแล้วกัดฟัน ลองเชื่อเฮยพั่งสักครั้งดูก็แล้วกัน!