ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“หมอหลวงหวา วันนี้ท่านต้องพูดเรื่องนี้ให้เราเข้าใจโดยกระจ่าง! หากท่านยังกล้าบอกให้เราไปถามผู้อื่นอีกล่ะก็…” จินเฟิ่งขู่ด้วยน้ำเสียงชวนสะพรึง คนอย่างนางก็เดือดดาลเป็นเช่นกัน!

เพียงชั่วพริบตาหมอหลวงหวาก็ราวกับเฒ่าชราลงหลายปี “กระ…กระหม่อมไหนเลยจะกล้าทูลให้พระองค์ทรงไปไถ่ถามผู้อื่นได้…”

“เช่นนั้นท่านก็จงตอบมา”

หมอหลวงหวากุมชายเสื้อแน่น คุกเข่าไม่ยอมลุก “อัครมเหสี…”

“ในใจท่านยังเห็นเราเป็นอัครมเหสีอีกอย่างนั้นหรือ” จินเฟิ่งวางท่า

หมอหลวงหวาน้ำตาอาบแก้ม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลุกขึ้นจากพื้น เดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น ก่อนจะยื่นส่งมันให้จินเฟิ่ง “คำตอบทั้งหมด อยู่ในหนังสือเล่มนี้พ่ะย่ะค่ะ”

จินเฟิ่งกวาดตามอง หนังสือเล่มที่ว่าคือ ‘ตำรายืดอายุขัยซานหยวน’

“อัครมเหสีโปรดอ่าน…โปรดอ่านประโยคที่มีวงเล็บสีแดงคร่อมเอาไว้” หมอหลวงหวาใบหน้าแดงระเรื่อ หลังจากอายุล่วงเลยเลขห้า หมอหลวงหวาที่อยู่ภายใต้การควบคุมของหวาฮูหยินก็อดไม่ได้ที่จะศึกษาประโยคดังกล่าวโดยละเอียด

วันเวลาไม่ปรานีผู้ใด

จินเฟิ่งใช้เวลาสามวัน ในที่สุดก็อ่านเนื้อความในส่วนที่หมอหลวงหวาพูดถึงจบสิ้นได้โดยละเอียด นางรู้สึกใจหายใจคว่ำ จู่ๆ ก็พบว่าตลอดสิบสามปีที่ผ่านมา ตนเองใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความหลอกลวง ตอนยังเล็กนางเคยถามผู้เป็นมารดาว่าเด็กๆ เกิดมาจากไหน แม่ของนางอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่เป็นนาน กว่าจะบอกว่านางไหลออกมาจากสระไท่เยี่ยในวังหลวง ไหลเรื่อยมาจนถึงลำธารก่งซี ก่อนจะไหลต่อมาจนถึงแม่น้ำตงเหลียง

คำพูดดังกล่าวยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู จินเฟิ่งก็ดั่งมีควันลอยออกจากทวารทั้งเจ็ด ตอนแรกเริ่มเข้าวังมาที่นางสงบนิ่งได้เช่นนั้น นั่นก็ด้วยเพราะใจนางคิดว่าตอนเป็นทารก นางเคยอยู่ที่นี่มาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง

หลังจากอ่านหนังสือดังกล่าวจบ นางก็รู้สึกว่าตนเองได้รับประโยชน์มากมาย อีกทั้งยังเข้าใจด้วยว่าทำไมซู่ฟาง ราชครูเว่ย และหมอหลวงหวาถึงได้มีสีหน้าราวกับจะบอกว่าขอตายดีกว่าอยู่เช่นนั้น จินเฟิ่งนึกแล้วก็รู้สึกสงสารพวกเขาไม่น้อย

จินเฟิ่งถอนหายใจ ไม่ว่าเช่นไร ยังไงเรื่องนี้ก็ทำให้นางนึกแผนไล่ต้วนอวิ๋นจั้งองค์จักรพรรดิออกจากตั่งเตียงของนางได้

ดังนั้นวันนี้จินเฟิ่งจึงบุกไปหาต้วนอวิ๋นจั้งถึงห้องบรรทมเองเป็นครั้งแรก

“อัครมเหสีมีกิจอันใดกระนั้นหรือ” ต้วนอวิ๋นจั้งเพิ่งว่าราชกิจเสร็จ เขากำลังผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์อยู่

จินเฟิ่งเห็นว่าข้างๆ มีขันทีนางกำนัลรับใช้ใกล้ชิดเจ็ดแปดคนยืนนิ่งเป็นหินอยู่ นางก็กวักมือมือเรียกต้วนอวิ๋นจั้ง ครั้นเห็นท่าทางแปลกประหลาดเช่นนั้นของนาง เขาก็ลากนางไปกระซิบกระซาบพูดคุยกันอยู่หลังเสาสีแดง

“หม่อมฉันมีวิธีแล้ว”

“จริงหรือ” ต้วนอวิ๋นจั้งนึกยินดีเป็นที่สุด

“เพียงแต่พระองค์ต้องทรงยอมเสียสละเล็กน้อย”

ต้วนอวิ๋นจั้งขมวดคิ้ว