ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“ใต้เท้าเว่ยปีนี้อายุหกสิบแปดแล้ว เฒ่าชราร่างกายอ่อนแอ การขอให้เขาอยู่รับใช้บ้านเมืองต่อไป ออกจะไม่ยุติธรรมต่อเขานัก กระหม่อมเลยตัดสินใจโดยพลการ ลงนามเห็นชอบในหนังสือลาออกของใต้เท้าเว่ย ยามนี้ใต้เท้าเว่ยและครอบครัวคงจัดเก็บข้าวของ เตรียมออกเดินทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

“ท่าน…ท่านพูดอะไร” ต้วนอวิ๋นจั้งเบิกตามองอีกฝ่าย

หรือ…นี่คือทางหนีทีไล่ที่เขาพูดถึง

“เวยกั๋วกง เมื่อครู่ท่านรับปากเรา หากชนะท่านจะทำตามที่เราต้องการทุกอย่าง หรือว่าท่านคิดกลับคำ”

หลิวเซียพูดเนิบๆ “กระหม่อมเคยรับปาก แต่ใต้เท้าเว่ยเซียงโจวขอลาออกจากราชการเอง กระหม่อมไหนเลยจะขัดขวางเขาได้”

ต้วนอวิ๋นจั้งนิ่งอึ้ง หาเหตุผลโต้แย้งหลิวเซียไม่ออก

“ส่วนเรื่องหมากกระดานนี้…” หลิวเซียจ้องมองใบหน้าของต้วนอวิ๋นจั้งครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าวางหมากขาวลงบนกระดาน

“หมากยังเดินไม่จบ ผู้ใดแพ้ผู้ใดชนะ ยังมิอาจสรุปได้แน่ชัด”

ต้วนอวิ๋นจั้งมองตามมือของอีกฝ่ายไป ก่อนจะพบว่าหมากทางด้านหลังที่วางเอาไว้อย่างรัดกุมนั้น จู่ๆ ก็ถูกหมากสีขาวเม็ดหนึ่งทำปั่นป่วนไปหมด หมากดำสิบกว่าเม็ดที่อยู่ทางด้านหลังถูกปิดตายสิ้น

สถานการณ์ทั้งหมดถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว นี่…ก็คงเป็นทางหนีทีไล่เช่นกัน

ต้วนอวิ๋นจั้งซึมกะทือมองดูกระดานหมาก พยายามอ่านเส้นสนกลในที่หลิวเซียเล่นเล่ห์เพทุบายไว้

หลิวเซียหัวเราะเสียงดัง เคาะกระดานหมากเบาๆ “ฝ่าบาท หมากกระดานนี้จบแล้ว”

ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวพยัคฆ์มีอันใดน่าใส่ใจ ลูกเสือที่คิดว่าตัวเองฉลาดหลักแหลมต่างหากถึงน่าสนุก

ไม่ว่าเช่นไรต้วนอวิ๋นจั้งก็นึกไม่ถึงว่าตนเองจะพ่ายแพ้ยับเยินเช่นนี้ ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก

โปรดติดตามตอนต่อไป…