ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ต้วนอวิ๋นจั้งแม้นึกยินดี แต่ก็ยังวางท่าสงบนิ่ง ในใจครุ่นคิดไปมา สุดท้ายเขาก็อดถามออกมามิได้ “ท่านพูดจริง?”

หลิวเซียพับพัดเก็บช้าๆ “กระหม่อมพูดจริง” เขาช้อนตาขึ้นมองอย่างไม่สนใจไยดี “เชิญฝ่าบาทวางหมาก”

ต้วนอวิ๋นจั้งสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็ค่อยๆ บรรจงวางหมากตัวแรกที่มุมล่างด้านขวา การเดินหมากก่อนในครั้งนี้มิใช่ได้มาเพราะเขาใช้ฐานะของโอรสสวรรค์กดหลิวเซียไว้ หากแต่ได้มาเพราะหลิวเซียยอมให้เขาต่างหาก

หลิวเซียหรี่ตา ท่าทางคล้ายสนใจอยู่กับหมากบนกระดาน แต่ความจริงแล้วกลับคอยสำรวจดูจักรพรรดิพระองค์น้อยที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า

ระหว่างท่าทางกับคำพูดคำจาขององค์จักรพรรดิน้อย มีความสุขุมลุ่มลึกแฝงอยู่ หากว่ากันด้วยอายุของเขาแล้ว นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก แต่หากพูดถึงท่วงทีขององค์จักรพรรดิแล้ว พระองค์ยังมีไม่มากพอ

ต้วนอวิ๋นจั้ง เจ้ายังคงอ่อนหัดเกินไป

ครั้นคิดเช่นนี้ มุมปากของหลิวเซียก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นน้อยๆ

พยัคฆ์ร้ายดุดันเกินไป แมวน้อยอ่อนแอเกินการ ให้เล่นกับลูกเสือแรกเกิดยังน่าสนใจกว่ามากนัก เวยกั๋วกงนึกสนุก อยากลองเล่นกับจักรพรรดิน้อยดูสักคราว

หมากเดินไปได้กว่าครึ่งกระดาน ฮูหยินหกก็เข้ามาเปลี่ยนชาหลายต่อหลายครั้ง ต้วนอวิ๋นจั้งก็เริ่มสนุกกับการเดินหมาก

ในวังหลวง พระพันปีกับสวีไท่เฟยไม่เดินหมากกับเขา ต้วนหล่งเยวี่ยเองก็ไม่มีเวลาร่วมเดินหมากด้วย ต้วนอวิ๋นจ้งหรือก็ไม่มีความอดทน นั่งไม่ติดที่ ส่วนจินเฟิ่งก็ได้แต่เดินมั่วซั่ว ปกติเวลาเขาคันไม้คันมือก็ได้แต่เดินหมากเล่นอยู่กับพวกขันทีน้อย แต่น่าเสียดายที่ฝีมือของพวกขันทีอ่อนด้อยเกินไป ทำให้เดินหมากด้วยไม่สนุก

แต่การเดินหมากกับหลิวเซีย ทำให้เขาพบว่าความคิดอ่านของอีกฝ่ายลึกซึ้งยากจะคาดเดา แต่จากทุกตาหมากทุกการเคลื่อนไหว เขารู้สึกว่าฝีมือเดินหมากของหลิวเซียกับตัวเองนั้นต่างกันไม่มาก

ต้วนอวิ๋นจั้งถูกยั่วเย้าจนรู้สึกตื่นเต้น ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกาย หมากแต่ละก้าวทั้งตั้งรับทั้งรุกไล่ด้วยความมั่นอกมั่นใจ จนในที่สุดก็เริ่มเป็นฝ่ายได้เปรียบ ส่วนหลิวเซีย แม้จะอยู่ในสถานะเสียเปรียบ แต่กลับยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้เหมือนเดิม ไม่เร็วไม่ช้าเกินไป

“เวยกั๋วกง ท่านเสียหมากอีกสามเม็ดแล้ว” ต้วนอวิ๋นจั้งยิ้ม รู้สึกว่าคราวนี้โอกาสที่เขาจะช่วยราชครูเว่ยให้อยู่ในตำแหน่งต่อไปได้นั้นมีมากถึงเก้าในสิบส่วน

หลิวเซียไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา “ฝ่าบาท รูปแบบหมากของพระองค์แข็งแกร่งยิ่งนัก เพียงแต่เหมือนจะยังขาดทางหนีทีไล่อยู่”

ต้วนอวิ๋นจั้งพูด “เวยกั๋วกง การเดินหมากยังไงก็สมควรตั้งมั่นรุกไล่ มั่นใจถึงจะนับว่ายอดเยี่ยม”

หลิวเซียเลิกคิ้ว

“เวยกั๋วกง ในเมื่อท่านมีญาณหยั่งรู้ดั่งเทพเซียน เช่นนั้นก็น่าจะทายได้ว่าที่เรามาในวันนี้เพื่อสิ่งใด”

“ฝ่าบาท เรื่องนี้รอให้เดินหมากจบก่อนแล้วค่อยรับสั่งก็ยังไม่สาย”

“เวยกั๋วกง เรารู้ว่าท่านรู้ดีแก่ใจอยู่แต่แรกแล้ว”

หลิวเซียมองดูเขาเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจดึงเอาหมากที่กำลังจะวางลงบนกระดานกลับ “ฝ่าบาทควรรับรู้ไว้ วันนี้เว่ยเซียงโจวได้เขียนหนังสือขอลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดแล้ว”

“อะไรนะ?!” ต้วนอวิ๋นจั้งตกใจ หมากสีดำในมือร่วงหล่นลงพื้น