ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

ต้วนอวิ๋นจ้งก็ครุ่นคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “เสด็จพี่ กระหม่อมรู้สึกว่าที่ทรงปฏิบัติต่อเฮยพั่งนั้นนับเป็นพระมหากรุณายิ่งแล้ว ด้วยนางมีรูปร่างหน้าตาเช่นนั้น หรือยังจะหวังให้พระองค์ทรงพระสำราญอยู่กับนางให้ได้ทุกค่ำคืน”

“อวิ๋นจ้ง” ต้วนอวิ๋นจั้งกระแอมออกมาคำหนึ่ง น้องชายคนนี้พูดจาไม่รู้จักยั้งคิดมากขึ้นทุกที

“เพียงแต่ว่า…” ต้วนอวิ๋นจ้งลูบคาง ก่อนจะพูดขึ้นมาอีก “หากว่ากันตามตรง เฮยพั่งก็นับว่าน่าสงสารอยู่มิใช่น้อย”

“เช่นไร”

“นับแต่เฮยพั่งเข้าวังมา พระพันปีก็ไม่ทรงเอ็นดูนาง ทุกคนต่างเฝ้าเยาะเย้ยถากถางนางไม่สิ้น ไม่มีสักคนที่จะเห็นนางเป็นอัครมเหสีจริงๆ วันนี้พระองค์ทรงมีคนโปรดคนใหม่ ไม่แน่ว่าอาจมีสักวันที่นางจะรักษาตำแหน่งอัครมเหสีไว้ไม่อยู่ เฮ้อ เฮยพั่งช่างไร้เดียงสายิ่งนัก ว่าตามความจริงยามว่างก็ไปพูดคุย ขบเมล็ดแตงกับนาง ก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจมิใช่น้อย”

“…” ต้วนอวิ๋นจั้งหมดคำพูด

“ถูกแล้ว กระหม่อมอยู่นอกวังหลวงยังได้ยินข่าวลืออีกเรื่อง ว่ากันว่าเฮยพั่งมิใช่บุตรีในอุทรของฮูหยินใหญ่เวยกั๋วกง”

“เอ๋?”

“มารดาผู้ให้กำเนิดของเฮ่ยพั่ง ว่ากันว่าเป็นเพียงสตรีฐานะต้อยต่ำ ดังนั้นในจวนเวยกั๋วกง เฮยพั่งจึงไม่มีฐานะอันใด”

“ที่แท้ก็เช่นนี้…” พอนึกถึงเรื่องที่เขาเคยบังคับให้จินเฟิ่งไปขอร้องหลิวเซีย ต้วนอวิ๋นจั้งก็รู้สึกสำนึกผิดขึ้นมาหลายส่วน

“เสด็จพี่ ทำไมจู่ๆ พระองค์ถึงได้ทรงเป็นห่วงเป็นใยเฮยพั่งขึ้นมาเช่นนี้เล่า” ต้วนอวิ๋นจ้งพินิจพิเคราะห์ดูสีหน้ายากจะคาดเดาของเสด็จพี่ของตน

สีหน้าอึดอัดปรากฏขึ้นอยู่บนใบหน้าของต้วนอวิ๋นจั้ง “เฮ้อ สองสามวันมานี้อัครมเหสีเหมือนจะมีเรื่องเจ็บปวดใจบางอย่าง แต่เรากลับมิอาจช่วยปลอบใจ”

ต้วนอวิ๋นจ้งก็เข้าใจได้ทันที

ที่แท้ก็สตรีทุกข์ระทมนี่เอง!

สตรีทุกข์ระทม พูดให้น่าฟัง ก็คือลำนำฉางเหมิน* หากจะพูดให้ไม่น่าฟังก็คือความอิจฉานั่นเอง

“เสด็จพี่ ต้องการให้กระหม่อมช่วยปลอบใจเฮยพั่งแทนพระองค์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้า?” ต้วนอวิ๋นจั้งชำเลืองมองอย่างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำได้ เขารู้ว่าต้วนอวิ๋นจ้งเชยชมหมู่มวลบุปผาอยู่นอกวังมิได้ว่างเว้น แต่เรื่องปลอบใจสตรี…

ต้วนอวิ๋นจ้งเองก็อ่านความคิดของต้วนอวิ๋นจั้งออก เขาจึงตบอกยืนยัน “ทรงวางใจเถิดเสด็จพี่ ทุกอย่างกระหม่อมรับผิดชอบเอง”

ต้วนอวิ๋นจ้งเดินทางมายังตำหนักเซียงหลัว ซู่ฟางรายงานกับเขาว่าจินเฟิ่งยังคงนั่งแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าอย่างเป็นทุกข์อยู่หลังตำหนักเหมือนเช่นเคย