ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

บทที่ 6

หลีว์อ๋องต้วนอวิ๋นจ้งนับตั้งแต่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องก็ย้ายไปพำนักอยู่ภายนอกวัง มีชีวิตสุขสำราญยากจะหาใดเทียบ

แน่นอนว่าชีวิตนอกวังย่อมต้องสนุกสนานกว่าชีวิตในวังหลายเท่านัก สามารถเดินตลาด กินของว่างเดินปะปนอยู่กับพวกชาวบ้าน และฟังเรื่องเล่าอยู่ในโรงน้ำชา หนำซ้ำยังสามารถหาความสำราญกับนางคณิกาในหอนางโลมได้อีก ที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าก็คือขณะที่ทำเรื่องเหล่านี้อยู่ เหล่าผู้อาวุโสในวังหลวงทั้งหลายต่างมีแส้ยาวแต่โบยไม่ถึงท้องม้า* แม้คิดอยากจะยื่นมือเข้ามาสอดก็มิอาจทำได้

ยังไม่ถึงหนึ่งปี ต้วนอวิ๋นจ้งก็กลายเป็นบุรุษเจ้าสำราญตัวน้อยที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงไปเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยามอยู่นอกวังหลวงเขาก็เที่ยวเล่นจนติดลมบนไม่ยอมกลับจวน วันเวลาที่กลับเข้าวังมีแต่จะลดน้อยถอยลงทุกที หากมิใช่พระพันปีกับสวีไท่เฟยทรงมีรับสั่ง เขามีหรือจะสมัครใจกลับเข้าวังหลวงด้วยตนเอง

วันนี้มีพระราชเสาวนีย์เรียกตัวเขาเข้าวัง ครั้นเข้าเฝ้าพระพันปีกับสวีไท่เฟยเสร็จ เขาก็แวะมายังพระตำหนักเซวียนหลัวเพื่อถวายพระพรองค์จักรพรรดิ แต่แล้วเขากลับพบว่าเสด็จพี่ของตนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ จึงอดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นมิได้

“ฝ่าบาททรงมีเรื่องในพระทัย?”

ต้วนอวิ๋นจั้งทรงประคองถ้วยน้ำชาใบหนึ่งไว้ในพระหัตถ์ ส่วนพระหัตถ์อีกข้างก็จับฝาถ้วยปาดไปบนผิวหน้าของน้ำชาเพื่อไล่ความร้อน ในใจลอยไปถึงท้องนภากว้างไกล

ต้วนอวิ๋นจ้งกลอกตาพลางพูด “ได้ยินว่าไป๋อวี้ผู้ปราดเปรื่องเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนอัครมเหสี ฝ่าบาทเองก็ทรงสนพระทัยในตัวนางมิใช่น้อย…ยามนี้ดูท่าคำเล่าลือที่ว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องเท็จ”

คำพูดคำจาของเขาแฝงไว้ซึ่งน้ำเสียงหยอกกระเซ้า ต้วนอวิ๋นจั้งแทนที่จะโต้แย้งคำพูดของอีกฝ่าย เขากลับทอดถอนใจออกมาคราหนึ่ง

“เจ้าไม่เข้าใจ”

ต้วนอวิ๋นจ้งรู้สึกนับถือผู้เป็นพี่ของตนผู้นี้ขึ้นมาทันที บุรุษที่มีสตรีย่อมแตกต่าง บุรุษที่มีสตรีสองนางก็ยิ่งแตกต่างมากขึ้นไปอีก ดูเสด็จพี่ของเขาสิ ความคิดอ่านในยามนี้ลึกล้ำมากมายเพียงใด!

ครั้นย้อนคิดถึงโฉมสะคราญที่เขาคบหาในหออี๋ชุน เฮ้อ พวกนางแต่ละคนล้วนเป็นดอกไม้ป่าทั้งสิ้น มิอาจเทียบเทียมได้จริงๆ

“ฝ่าบาท หากแม้ทรงมีความในพระทัย มิสู้เล่าให้กระหม่อมฟัง ไม่แน่ว่ากระหม่อมอาจช่วยให้ทรงหายกลัดกลุ้มได้” ต้วนอวิ๋นจ้งขยับเข้าใกล้ราวกับมีเรื่องใหญ่อันใด

ต้วนอวิ๋นจั้งขมวดคิ้วครุ่นคิด ยามนี้พระปิตุลาต้วนหล่งเยวี่ยมิอยู่ในเมืองหลวง แต่การจะให้พูดคุยปรึกษากับอีกฝ่ายด้วยเรื่องเช่นนี้ ตนเองก็ใช่ว่าจะพูดออกมาได้ หลังขบคิดไปคิดมาอยู่ครู่หนึ่ง คงมีเพียงต้วนอวิ๋นจ้งเท่านั้นที่เขาพอจะพูดด้วยได้

“อวิ๋นจ้ง…” ต้วนอวิ๋นจั้งคิดจะพูดแต่กลับหยุดไว้แค่นั้น

ใจของต้วนอวิ๋นจ้งราวกับถูกแหย่ด้วยขนห่าน “เสด็จพี่ ทรงมีอันใดก็รับสั่งออกมาเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งถอนหายใจอีกครั้ง “เจ้ารู้สึกว่าข้าปฏิบัติต่ออัครมเหสี ไม่ค่อยดีหรือไม่”

ต้วนอวิ๋นจ้งตะลึง “เสด็จพี่ทรงหมายถึงอัครมเหสีจริงๆ มิใช่หลิวไป๋อวี้กระนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว!”