ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

แผ่นหลังของจินเฟิ่งเหยียดตรง ก่อนจะห่อเหี่ยวลงราวดอกฝ้ายถูกน้ำ “ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” นางพูดน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง

ต้วนอวิ๋นจั้งรู้สึกกลัดกลุ้ม เขามองออกแต่แรกแล้วว่ามารยาทของเฮยพั่งล้วนมีไว้เพื่อให้ผู้อื่นดูเท่านั้น เรื่องที่นางไม่อยากทำ ไม่ว่าใครก็ทำอะไรนางไม่ได้

เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับนาง เขาจึงถามออกมาอย่างระมัดระวัง “อัครมเหสี ทำไมเจ้าถึงเป็นทุกข์เช่นนี้”

นางยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “หม่อมฉันมิได้เป็นทุกข์”

ดูไม่ออกว่านางจะเป็นคนเอาใจยากแบบนี้

“ไม่ได้เป็นทุกข์? หรือว่าเจ้ากำลังรอดูตะวันลับฟ้าอยู่” ต้วนอวิ๋นจั้งมองดูท้องฟ้า บนฟ้าเมฆขาวลอยละล่อง กว่าพระอาทิตย์ตกดินยังมีเวลาอีกราวๆ สองชั่วยาม

“…” จินเฟิ่งใช้ความเงียบตอบกลับ

ต้วนอวิ๋นจั้งรออยู่เป็นนานแต่ก็มิได้รับคำตอบ สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว เดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้านาง ยื่นมือเชยคางนางขึ้น

ครั้นมองเห็น ต้วนอวิ๋นจั้งก็ถึงกับตะลึง

จินเฟิ่งกำลังร้องไห้ บนใบหน้าดำกลมมีน้ำตาเปื้อนอยู่สองหยด ดวงตาสดใสเป็นประกายเปียกชื้นราวกับหมีตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ

ต้วนอวิ๋นจั้งนึกเป็นห่วง เขาไม่เคยเห็นจินเฟิ่งร้องไห้มาก่อน ใบหน้าของเฮยพั่งที่อยู่ในใจเขา หากไม่ประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ก็เป็นรอยยิ้มประจบสอพลอ หรือไม่ก็ต้องเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์…ไม่ว่าจะพูดเช่นไร เฮยพั่งก็ล้วนยิ้มแย้มอยู่เสมอ

เขานิ่งอยู่เป็นนาน ก่อนจะเอื้อมมือปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของนางออก “ใครรังแกเจ้า ข้าจะไปจัดการให้เอง!”

ในที่สุดจินเฟิ่งก็ยอมมองตาเขา จักรพรรดิองค์นี้ พอตื่นเต้นขึ้นมาก็ลืมคำว่า ‘เรา’ หมดสิ้น

นางลุกขึ้นทันที “ฝ่าบาท ไม่มีใครรังแกหม่อมฉันหรอกเพคะ” พูดจบนางก็หันหลัง เดินกลับออกไป

ต้วนอวิ๋นจั้งยืนครุ่นคิดอยู่กับที่ครู่หนึ่ง เขารีบสาวเท้าตามติดขึ้นไปสองก้าว “หรือเพราะที่ครึ่งปีนี้ข้าไม่ได้มาตำหนักเซียงหลัวเป็นเหตุ ข้ารู้ว่าในวังมีข่าวลือบางอย่าง เจ้าก็อย่าได้ใส่ใจ”

“ข่าวลือบางอย่าง?” จินเฟิ่งงุนงง

ต้วนอวิ๋นจั้งก้มหน้า “เฮยพั่ง ความจริง…ความจริงเรามิได้โกรธเจ้า…เพียงแต่บิดาของเจ้า…”

“ฝ่าบาท” จินเฟิ่งถอนหายใจ ท่าทางเหมือนร้องไห้ก็มิได้หัวเราะก็ไม่ออก “ทรงว่างมากหรือเพคะ”

“เอ๋?” ต้วนอวิ๋นจั้งตะลึงงัน มองดูแผ่นหลังของเฮยพั่งที่กำลังเดินขึ้นบันไดไป ถึงแม้เครื่องประดับศีรษะจะซ้อนกันอยู่หลายชั้น แต่นางก็ยังคงเดินลำคอตั้งตรง องค์จักรพรรดิผู้สูงส่งถูกนางทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงลำพัง

คิ้วคมเข้มงดงามบนใบหน้าของต้วนอวิ๋นจั้งขมวดเข้าหากันอีกครั้ง