ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

ความโกรธขึ้งวนเวียนอยู่ในใจต้วนอวิ๋นจั้งรอบแล้วรอบเล่ากว่าจะสงบนิ่งลงได้

เฮยพั่งไม่ยินดีที่จะไปขอความเมตตาต่อเวยกั๋วกงให้ราชครูเว่ย ความจริงแล้วต้วนอวิ๋นจั้งก็พอจะเข้าใจเหตุผลได้อยู่ เพียงแต่ความรู้สึกไม่ยุติธรรมที่มีอยู่ในใจนั้นยากเกินจะขจัดออกไป ดังนั้นเขาจึงได้แต่โยนความเคียดแค้นไปลงที่เฮยพั่งแทน

ใครใช้ให้นางเป็นบุตรีของเวยกั๋วกงเล่า แต่หลิวไป๋อวี้เองก็เป็นหลานสาวของเวยกั๋วกงไม่ใช่หรือไร แล้วทำไมเขาถึงอดทนอดกลั้นต่อหลิวไป๋อวี้ได้ แต่กับเฮยพั่งเขากลับทำไม่ได้

ขณะกำลังคิดไปคิดมา นัยน์ตาดำขลับของเฮยพั่งคู่นั้นก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขา ในที่สุดต้วนอวิ๋นจั้งก็ตัดสินใจ “เสี่ยวซุนจื่อ เตรียมเกี้ยวไปตำหนักเซียงหลัว”

เสี่ยวซุนจื่อตะลึงงัน เกือบครึ่งปีแล้วที่องค์จักรพรรดิมิได้เสด็จตำหนักเซียงหลัว

ในตำหนักเซียงหลัว นางกำนัลน้อยใหญ่ต่างพากันหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้แต่ซู่ฟางหัวหน้านางกำนัลในตำหนักก็ยังสีหน้าเป็นทุกข์

ต้วนอวิ๋นจั้งไพล่มือเดินเข้าไปในตำหนักเซียงหลัว แต่แทนที่จะเห็นเฮยพั่งรีบวิ่งออกมารับหน้าอย่างที่คาดไว้ เขากลับเห็นซู่ฟางคุกเข่าหวาดๆ อยู่ตรงหน้าแทน

“อัครมเหสีเล่า” ต้วนอวิ๋นจั้งสีหน้าเย็นชาขึ้นหลายส่วน

ซู่ฟางก้มหน้า “วันนี้อัครมเหสี…เหมือนจะทรงประชวรเพคะ”

“ประชวร? แล้วเจ้าไปตามหมอหลวงมาแล้วหรือยัง”

“มิใช่พระอาการประชวรทางกายเพคะ…” ซู่ฟางพูดอ้ำๆ อึ้งๆ แหงนหน้ามองดูต้วนอวิ๋นจั้งคราหนึ่ง ก่อนจะรีบร้อนค้อมศีรษะ “หม่อมฉันบังอาจแล้ว ขอฝ่าบาทได้โปรดรีบเสด็จไปดูอัครมเหสีเถอะเพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งใจเต้น “อัครมเหสีเป็นอะไรไป”

“นับแต่หลังเที่ยงเป็นต้นมา อัครมเหสีก็เอาแต่นั่งเหม่ออยู่บนบันไดหินหลังพระตำหนัก ไม่ยอมพูดยอมจา พวกหม่อมฉันกังวลใจยิ่งนัก” ซู่ฟางจวนเจียนร้องไห้ “ปกติอัครมเหสีทรงยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ หม่อมฉันไม่เคยเห็นพระนางทรงเป็นเช่นนี้มาก่อน”

คิ้วคมเข้มของต้วนอวิ๋นจั้งขมวดเข้าหากันแน่น หรือนางจะทุกข์ใจจริงๆ

คราวที่แล้วขนาดเขาไล่ให้นางไสหัวไปต่อหน้าผู้คนตั้งมากมาย นางยังไม่แสดงท่าทีเป็นทุกข์อันใดเลยแม้แต่น้อย ได้ยินว่าวันนั้นยังกินเมล็ดแตงไปตั้งเกือบครึ่งชั่ง แล้วเหตุใดครั้งนี้ถึงทุกข์ระทมเช่นนี้ได้

“เราจะไปดูเดี๋ยวนี้” ต้วนอวิ๋นจั้งรวบชายชุด ก้าวเท้าเดินตรงไปที่หลังตำหนัก

เงาร่างเล็กๆ อ้วนๆ ที่นั่งอยู่บนบันไดหินขั้นสุดท้ายปรากฏต่อสายตาอยู่ไกลๆ ถึงแม้ทั้งร่างจะห่อหุ้มด้วยอาภรณ์แพรต่วน บนผมเต็มไปด้วยเครื่องประดับเพชรนิลจินดาต่างๆ แต่ท่ามกลางฟ้าครามเมฆขาวผนังแดงกระเบื้องทองที่มีอยู่ทั้งใกล้ไกล ไม่ว่าจะมองเช่นไรก็ล้วนแลดูเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเป็นที่สุด

ครั้นภาพทั้งหมดปรากฏชัดต่อสายตา ความรู้สึกกลัดกลุ้มที่ซ่อนลึกอยู่ภายในใจของต้วนอวิ๋นจั้งก็เพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน

เขาเดินตามบันไดหินไป นั่งลงทางด้านหลังของจินเฟิ่ง ก่อนจะยื่นมือเคาะลงบนไหล่ของนาง “เรามาแล้ว อัครมเหสียังไม่ถวายพระพรอีกกระนั้นหรือ”