ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

“…” ทุกคนต่างตะลึงงัน

เต้าหู้ซีซือกับไช่จูเก๋อก็อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าเพราะถูกท่าทีของจินเฟิ่งสะกดไว้ หรือเพราะถูกเงินสองตำลึงทองนั้นสะกดไว้กันแน่

ครั้นเห็นอัครมเหสีเฮยพั่งเสด็จไปทางใดทางนั้นก็แหลกลาญ จู่ๆ ต้วนอวิ๋นจ้งก็พลันอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาเหลือประมาณ

“ได้ พวกเราก็พังมันด้วยกัน”

ทุกคนยังตะลึงงันไม่เลิก

งานวิวาห์ไม่สำคัญอีกแล้ว

ที่สำคัญก็คือชายหนุ่มหญิงสาวในอาภรณ์งดงามหรูหรา ทำไมกลับกลายเป็นคนสติวิปลาสสองคนไปได้

กว่าที่ต้วนอวิ๋นจั้งจะดึงใยลอกรังไหม* และคลำเครือไปหาแตง** อย่างยากลำบากจนพบสถานที่ลึกลับที่เรียกว่าตรอกสกุลหวงพบ สถานการณ์ของที่นั่นก็เกินกว่าที่คนคนหนึ่งจะควบคุมได้แล้ว

เขามองเห็นน้องชายที่แสนจะน่ารักว่านอนสอนง่ายกำลังวิ่งวุ่น ทุ่มเครื่องกระเบื้องทุกชิ้นที่ฉวยคว้าได้ลงพื้น ปากยังร้องตะโกนเสียงดัง

“ใบละสองตำลึงเงิน!”

องค์จักรพรรดิทรงพิโรธหนัก

หลังชดใช้ค่าเสียหายและเก็บกวาด ’สถานที่เกิดเหตุ’ ที่แสนยุ่งเหยิงเรียบร้อย แล้วส่งตัวพระสัสสุกลับสู่เรือนหลังเล็กโดยสวัสดิภาพ องค์จักรพรรดิก็นำนักโทษหญิง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือภรรยาของตน กับอีกหนึ่งนักโทษชาย หรือผู้เป็นน้องชายกลับวังหลวง

นี่ต่างหากถึงจะเป็น ‘พี่น้องทนได้ พี่สะใภ้ไม่อาจทน***’ ของแท้

ทำเช่นนี้เท่ากับจงใจย้อนเจตนาฟ้าชัดๆ

องค์จักรพรรดิทรงเดินวนเวียนไปมาอยู่ในพระตำหนักเซวียนหลัวหลายต่อหลายรอบ แต่ก็หาถ้อยคำบ่งบอกถึงความขุ่นข้องมิได้ ตลอดช่วงระยะเวลาหลายปีที่ทรงเป็นจักรพรรดิ ข้อคิดประการหนึ่งที่ทรงได้มาก็คือ ยามไม่รู้ว่าควรพูดอันใด ทางที่ดีที่สุดคือให้เงียบไว้ก่อน

ดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงทรงย่างพระบาทเดินต่อไป

ต้วนอวิ๋นจ้งคุกเข่าอยู่ที่ด้านล่างอยู่เป็นนาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาเงยหน้าพูดเสียงแผ่ว “เสด็จพี่ กระหม่อมกลับได้แล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งกวาดสายพระเนตรอันคมกริบไปที่ต้วนอวิ๋นจ้งรวดเร็ว ต้วนอวิ๋นจ้งก็รีบก้มหน้าคุกเข่าแต่โดยดีต่อ

จินเฟิ่งที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ พูดออกมาเบาๆ “อวิ๋นจ้ง เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

องค์จักรพรรดิทรงกริ้วพระพักตร์บึ้งตึง “เราอนุญาตให้เขากลับไปได้ตั้งแต่เมื่อใด”

จินเฟิ่งแหงนหน้ามองด้วยสายตากล้าหาญ “ฝ่าบาท หากยังทรงให้หลีว์อ๋องอยู่ในวัง พระองค์มิเกรงว่าพระพันปีจะตรัสถามหาเหตุผลหรือเพคะ ”