ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

“เจ้า…” ต้วนอวิ๋นจั้งโมโหกัดฟันแน่น หากมิใช่เพราะเจ้าเฮยพั่งล่อลวงต้วนอวิ๋นจ้งให้พาเจ้าออกนอกวังไปโดยพลการ เขาไหนเลยจะต้องกลัวพระพันปีถามหาเหตุผลด้วย

ทำไมนางถึงยังทำทีเฉยเมยราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเช่นนี้ได้อยู่

ต้วนอวิ๋นจั้งกุมหมัดทุบลงบนโต๊ะครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น “เจ้า กลับไปก่อน!”

ต้วนอวิ๋นจ้งถวายพระพรลาด้วยความโล่งใจ เขาแทบจะวิ่งออกจากวังหลวง คาดว่าภายในสามเดือนนี้เขาคงไม่มีทางยอมมาปรากฏตัวอยู่ในวังหลวงอีกเป็นแน่

ต้วนอวิ๋นจั้งเดินวนเวียนไปมาอยู่ในตำหนักอีกสองสามรอบ ส่วนจินเฟิ่งก็ยังคงคุกเข่าแต่โดยดีอยู่ทางเบื้องล่าง ไม่พูดไม่จาอันใด

ในที่สุดต้วนอวิ๋นจั้งก็หยุด เขามองมายังเฮยพั่งที่ยังคงคุกเข่าอยู่ทางด้านล่าง คล้ายสามารถควบคุมจิตใจให้สงบนิ่งได้แล้ว “อัครมเหสี เจ้าตามเราไปเดินเล่นที่สระไท่เยี่ยเถอะ”

จินเฟิ่งก้มหน้านอบน้อม “เพคะ ฝ่าบาท”

คืนนี้ องค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีทรงจับเข่าคุยกันอยู่ที่ริมสระไท่เยี่ย

ส่วนพวกเขาพูดคุยอะไรกันนั้น…

อา พวกเรามาพูดถึงสระไท่เยี่ยกันก่อนก็แล้วกัน ว่าที่แท้แล้วมันคือสิ่งใด

สระไท่เยี่ยเป็นสระขนาดใหญ่ที่ปู่ของปู่ของปู่ของต้วนอวิ๋นจั้งได้รับสั่งให้ขุดไว้ในวังหลวง ภายในสระมีเกาะแก่งอยู่ด้วยกันสามแห่ง แห่งหนึ่งชื่อเผิงไหล อีกแห่งชื่อฟางจั้ง แห่งสุดท้ายชื่ออิ๋งโจว น้ำในสระไหลมาจากแม่น้ำเว่ย ถูกแล้ว เป็นแม่น้ำที่เจียงจื่อหยาตกปลาและได้พบกับโจวกงจีตั้นปู่ของเขานั่นเอง

สรุปก็คือ สระไท่เยี่ยเป็นสถานที่ที่มีกลิ่นอายรางเลือนของเทพเซียน อย่างน้อยปู่ของปู่ของปู่ของต้วนอวิ๋นจั้งก็หวังจะให้มันเป็นเช่นนั้น ดังนั้นในสระจึงจำต้องมีบัวปลูกไว้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นที่ก้นสระก็ย่อมต้องมีดินเลนอยู่มากมายเช่นกัน

เอาเป็นว่า สระไท่เยี่ยก็คือสถานที่เช่นนี้นี่เอง

แม้บนสระจะไม่มีกลิ่นอายรางเลือนของเทพเซียน แต่ก็มีหมอกปกคลุมหนามิใช่น้อย องค์จักรพรรดิกับอัครมเหสีประทับอยู่บนเกาะอิ๋งโจว นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบ

“อัครมเหสี เจ้ามีอะไรไม่พอใจเราใช่หรือไม่”

“หม่อมฉันมิกล้า”

“เช่นนั้นการออกจากวังไปโดยพลการ ทำลายงานวิวาห์ อีกทั้งยังยุยงให้หลีว์อ๋องร่วมกระทำผิด เรื่องพวกนี้หมายความว่าเช่นไร” ต้วนอวิ๋นจั้งจ้องมองดูจินเฟิ่ง “อัครมเหสี เจ้าจงอธิบายให้เราฟัง”

“หม่อมฉันไม่มีอันใดอธิบาย แล้วแต่ฝ่าบาทจะลงโทษเพคะ”

“…” ความโกรธขึ้งในใจของต้วนอวิ๋นจั้งนั้นสลายหายไปจนสิ้นแล้ว จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าฐานะจักรพรรดิของตน ในสายตาของเฮยพั่งแล้วมิได้มีค่าอันใดเลยแม้แต่น้อย

นางหวนกลับไปมีกิริยาอ่อนโยนมีเมตตานอบน้อมระมัดระวังตนประหนึ่งเป็นเรื่องปกติธรรมดา ราวกับว่าเฮยพั่งที่ไปทุบทำลายข้าวของในบ้านชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ อีกทั้งยังกล่าวถ้อยวาจาหยาบคายผู้นั้นมิใช่นาง

เขารู้แต่แรกว่าท่าทีคล้อยตามของเฮยพั่งนั้นเป็นเพียงการเสแสร้งเท่านั้น แต่แม้จะเห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าถูกอ่านท่าทีออก แต่นางก็ยังคงแสร้งทำเป็นปกติ สตรีนางนี้เป็นปีศาจจำแลงมาชัดๆ