ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

“ไหนเลยจะเทียบเทียมพี่หญิงได้ หลายปีไม่พบหน้ากัน บุคลิกลักษณะของท่านยามนี้มิต่างอะไรกับอัครมเหสีผู้ทรงคุณธรรมเลยแม้แต่น้อย”

ฮูหยินใหญ่หลิวพูดอยู่อีกด้าน “ข้าไม่รู้เลยสักนิดว่าพวกเจ้าพี่น้องจะรักใคร่กันเช่นนี้ หลายเดือนมานี้ไป๋อวี้เฝ้าขอให้ข้าพานางเข้าวังมาเยี่ยมเยียนเจ้าด้วย เพราะทนต่อคำรบเร้าของนางไม่ไหว ข้าถึงพานางเข้าวังมาพร้อมกัน”

จินเฟิ่งจ้องเข้าไปในดวงตาของหลิวไป๋อวี้ด้วยสายสัมพันธ์ลึกซึ้งแห่งพี่น้อง หลิวไป๋อวี้ก็มองกลับมาด้วยสายตาเฉกเดียวกัน

สายตาของพวกนางทั้งสองเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่มีช่องว่างให้ผู้ใดทำลายได้

จินเฟิ่งจูงคนทั้งสองไปนั่ง นำน้ำชาของว่างกับเมล็ดแตงออกมาต้อนรับ ก่อนจะเริ่มสนทนาเรื่องจิปาถะกัน

“พี่หญิง ทุกวันท่านพักผ่อนหาความสำราญเช่นไร” หลิวไป๋อวี้ถาม

“เอ่อ…” จินเฟิ่งคิด นางมีก็เพียงถูกพระพันปีกับสวีไท่เฟยเรียกใช้เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ ตนเองไหนเลยจะมีเวลาหาความสำราญอันใดได้ “ขบเมล็ดแตง ปลูกต้นไม้ต้นหญ้าพวกนี้พอจะนับได้หรือไม่”

หลิวไป๋อวี้มีสีหน้าประหลาดใจ “เช่นนั้น…ปกติพี่หญิงอ่านหนังสืออันใด ดีดพิณอะไรบ้างหรือไม่”

“….หยิบจับหนังสือจากหอเหวินเซวียนเล่มไหนได้ข้าก็อ่านหนังสือเล่มนั้น มิได้ใส่ใจอะไรมากมายนัก ส่วนเรื่องดีดพิณ…ปีก่อนฝ่าบาทรับสั่งให้คนเอาพิณเข้ามาคันหนึ่ง แต่มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่ทรงแวะมาดีดเล่นอยู่เป็นครั้งคราว ส่วนตัวเราเองนั้นไม่เคยเล่น”

หลิวไป๋อวี้กระแอมออกมาคราหนึ่ง “ได้ยินว่าฝ่าบาทเสด็จมาเยี่ยมเยียนพี่หญิงบ่อยครั้ง แล้ววันนี้ไฉนถึงไม่เห็นพระองค์เล่า”

“…” จินเฟิ่งร้องอ๋อออกมายาวๆ คราหนึ่งในใจ ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าไป๋อวี้ผู้ปราดเปรื่องคิดถามถึงสิ่งใด เฮ้อ ต่อให้คิดอยากจะดึงดูดความสนใจของต้วนอวิ๋นจั้ง นางก็ไม่เห็นจำเป็นต้องฝืนเปลี่ยนน้องสาวเช่นตนให้กลายเป็นพี่สาวเลยสักนิด

หรือว่าหลิวไป๋อวี้รู้สึกว่าการเรียกนางว่าพี่หญิงจะช่วยให้สามารถเข้าวังมาเป็นน้องสาวผู้ต่ำต้อยได้

ด้านจิตใจแล้วสตรีฉลาดเฉลียวอย่างหลิวไป๋อวี้น่าจะเหนือชั้นกว่านางหลิวเฮยพั่งอยู่ขั้นหนึ่ง ดังนั้นความคิดอ่านของหลิวไป๋อวี้เป็นเช่นไร นางจึงทายไม่ถูก และไม่คิดอยากจะทายด้วย

“เดี๋ยวนี้ฝ่าบาททรงเสด็จมาตำหนักเซียงหลัวน้อยครั้ง หากน้องไป๋อวี้ต้องการเข้าพบฝ่าบาท คงมิใช่เรื่องง่าย” จินเฟิ่งจิบชาพลางพูดออกมาช้าๆ

“เอ่อ” หลิวไป๋อวี้ก้มหน้า หว่างคิ้วระคนซึ่งความรู้สึกปีติยินดีกับความรู้สึกกลัดกลุ้ม ดูงดงามจับตามิใช่น้อย จินเฟิ่งมองดูนาง รู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของสตรีเช่นนางนั้นชวนมองยิ่งนัก แต่ครั้นดูนานๆ เข้ากลับรู้สึกแปลกๆ

“น้องไป๋อวี้เคยพบฝ่าบาทด้วยหรือ”

หลิวไป๋อวี้ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “ครั้งก่อนที่จวนเวยกั๋วกง เคยเห็นฝ่าบาทแต่ไกลๆ หนหนึ่ง”

สีหน้าของไป๋อวี้ผู้ปราดเปรื่องแลดูคลุมเครือ

จู่ๆ จินเฟิ่งก็ตระหนักได้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ต้วนอวิ๋นจั้งผู้นี้ร้ายกาจแท้ ถึงกับสามารถทำให้เสี่ยวไป๋อวี้ตกหลุมรักได้ตั้งแต่แรกเห็น แย่จริงๆ เฮ้อ