ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้นางจะรู้สึกว่าพระพันปีสำคัญกว่าฮูหยินใหญ่หลิว แต่ปิ่นทองของพระพันปีกลับเป็นเรื่องเล็ก การมาเยี่ยมเยือนของฮูหยินใหญ่หลิวต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นนางจึงสั่งให้พวกนางกำนัลหาปิ่นทองของพระพันปีในวังต่อ ส่วนตัวเองก็พาซู่ฟางกลับตำหนักเซียงหลัว

ครั้นพบหน้ากัน ฮูหยินใหญ่หลิวก็กุมมือจินเฟิ่งไว้ น้ำตาอุ่นร้อนเอ่อท้น “อัครมเหสี มิได้พบหน้ากันสองเดือน ทำไมพระองค์ถึงทรงผ่ายผอมลงเช่นนี้”

จินเฟิ่งคลำใบหน้าตัวเอง ครั้นสัมผัสได้ถึงโครงกระดูก นางก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “ท่านแม่”

แต่ไหนแต่ไรฮูหยินใหญ่หลิวปฏิบัติต่อนางด้วยความสนิทสนม เป็นสตรีตัวอย่างในใจนางมาโดยตลอด

ฮูหยินใหญ่หลิวพูดน้ำเสียงวิตกกังวล “หลายวันมานี้ในวังเกิดเรื่องขึ้นมากมาย พวกเราคนนอกต่างล้วนได้ยิน ข้ารู้ เจ้าคงลำบากมิใช่น้อย”

จินเฟิ่งพูด “เทียบกับท่านแม่แล้ว ข้ายังนับว่าสบายกว่ามาก”

ฮูหยินใหญ่หลิวยิ้มพูด “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร เจ้าคุมตำหนักใน ส่วนข้าดูแลก็แค่ครอบครัวครอบครัวหนึ่งเท่านั้น เจ้าไหนเลยจะสบายกว่าข้าได้”

จินเฟิ่งคิดอยู่ในใจ ข้าไหนเลยได้คุมตำหนักใน เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตำหนักในต่างหากเป็นฝ่ายคุมข้า…

“ความยากลำบากของพี่หญิงเป็นที่ประจักษ์ชัดต่อสายตาของผู้คน วาสนาของพี่หญิง แม้พวกเรานึกอิจฉาก็ยังไม่อาจตามทัน” จู่ๆ น้ำเสียงไพเราะของใครบางคนก็เอื้อนเอ่ยประโยคดังกล่าวออกมา

จินเฟิ่งนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางพูด “คงเป็นนกพูดภาษาคนได้ที่ซู่ฟางเอามาเลี้ยงไว้ในตำหนักกระมัง”

ฮูหยินใหญ่หลิวปิดปาก “นกอะไรกัน นั่นเสียงของไป๋อวี้ที่ตามข้าเข้ามาเยี่ยมเยียนเจ้าต่างหาก”

ยังไม่ทันพูดจบ ดรุณีรูปร่างงดงามนางหนึ่งก็โผล่ออกมาจากทางด้านหลังของฮูหยินใหญ่หลิว นางแสดงคารวะต่อจินเฟิ่งด้วยท่วงท่าเชื่องช้างดงาม แววตาวับวาวเป็นประกายประหนึ่งกระแสธารไหลริน

นี่คือหลิวไป๋อวี้กระนั้นหรือ

แน่นอน คำพูดที่ว่าเมื่อสตรีเติบใหญ่แปรเปลี่ยนร้อยพัน ร่างกายอันงดงามของโฉมสะคราญอย่างหลิวไป๋อวี้ย่อมเป็นเครื่องยืนยันถึงคำพูดดังกล่าวได้เป็นอย่างดี หากแต่นำมาใช้กับนาง จากเฮยพั่งตัวน้อยกลายเป็นเฮยพั่งตัวใหญ่ ทุกคนคงได้แต่หัวเราะแล้วบอกว่าไม่เห็นจะมีการเปลี่ยนแปลงอันใด

ตอนเฮยพั่งพบเจอหลิวไป๋อวี้เป็นครั้งแรก นางรู้สึกเหมือนกับว่ายามอีกฝ่ายแย้มยิ้ม ดอกเหมยทั่วทั้งภูเขาต่างพากันบานสะพรั่ง ยามนี้ครั้นได้เห็นอีกครั้ง นางกลับรู้สึกว่าตัวเองก็กลายเป็นดอกเหมยไปด้วยเช่นกัน เต็มเปี่ยมด้วยความอภิรมย์จนทำอะไรไม่ถูก

“พี่ไป๋อวี้มาได้เช่นไร แล้วทำไมถึงเรียกเราว่าพี่หญิงด้วย เรื่องเช่นนี้ผู้น้องไหนเลยจะกล้ารับ”

หลิวไป๋อวี้เดินมาข้างหน้าแล้วดึงมือจินเฟิ่งไว้ ใบหน้าเล็กๆ งดงามหมดจดยับย่นขึ้นทันใด “พี่หญิงบุญหนักศักดิ์ใหญ่ คงมีเรื่องราวมากมายที่ลืมเลือนไป ข้าเกิดวันที่สิบเอ็ดเดือนสิบสองปีเหรินเฉิน ส่วนพี่หญิงเกิดวันที่เก้าเดือนสิบสอง ห่างกันสองวันพอดี”

“…” พบเจอเข้ากับทักษะโกหกหน้าตายของหลิวไป๋อวี้เช่นนี้ จินเฟิ่งก็พูดอะไรไม่ออก แต่ครั้นเห็นใบหน้างดงามดั่งหยกแฝงไว้ซึ่งทีท่าไม่พอใจเช่นนั้น นางก็ไม่อาจทำใจเอ่ยปากแก้ไข

โฉมสะคราญล่มเมือง คำพูดนี้นับว่ามีมูลอยู่

“พี่หญิงก็ดี น้องหญิงก็ช่าง เอาเป็นว่าไป๋อวี้นับวันก็ยิ่งงดงามขึ้นทุกที เมื่อครู่เราเห็นยังคิดว่าเทพธิดาองค์ใดเสด็จมายังโลกมนุษย์เสียอีก” จินเฟิ่งเอ่ยปากยกย่องอีกฝ่ายรวดเร็ว