ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งก็ซ่อนตัวอยู่ในพระตำหนักเซียงหลัว นางขบเมล็ดแตงพลางคิดเจ็บแค้นโศกเศร้าเสียใจ โฉมสะคราญยังมิเฒ่าชรา เมตตากลับหมดสิ้นเสียก่อน สัมพันธ์สะบั้นดั่งฝันกลางฤดูใบไม้ผลิ พระเมตตาในองค์จักรพรรดิกลายกลับเพียงช่วงเวลาสั้นๆ คนผู้นั้นมิใช่คนดีจริงๆ ด้วย

ความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิกับอัครมเหสีก็เย็นชาลงด้วยประการฉะนี้ องค์จักรพรรดิที่เดิมชอบหาเวลามาขบเคี้ยวเมล็ดแตง แกะถั่วเปลือกแข็งอยู่ที่ตำหนักเซียงหลัว พร้อมถือโอกาสลับฟันกับอัครมเหสี ในยามนี้ขนาดเดินสวนกันที่ริมสระไท่เยี่ย แค่คำทักทายเพียงไม่กี่คำก็ยังไม่มีให้กัน

เทศกาลปีใหม่ผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้น ต้นหยางผลิดอก ใบหลิวอาบน้ำค้าง ทุกสรรพสิ่งกลับกลายแปรผันไปอย่างเงียบเชียบ

เรื่องใหญ่เรื่องแรกคือองค์ชายรองต้วนอวิ๋นจ้งทรงเจริญพระชนมพรรษาครบสิบห้าชันษา สมควรแก่เวลาแต่งตั้งเป็นอ๋องแล้ว และเมื่อได้ขึ้นเป็นอ๋อง นั่นก็หมายความว่าต้องทรงย้ายพระราชฐานออกจากวังหลวง

พ้นช่วงจิงเจ๋อ* ก็คือช่วงชิงหมิง** หลังกราบไหว้อดีตองค์จักรพรรดิ จักรพรรดิองค์ปัจจุบันก็ทรงมีราชโองการแต่งตั้งองค์ชายรองต้วนอวิ๋นจ้งเป็นหลีว์อ๋อง พร้อมพระราชทานจวนหลีว์อ๋องให้พร้อมขันทีรับใช้สิบคน นางกำนัลอีกสิบคน และให้ออกจากวังหลวงนับแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่วนพระปิตุลาต้วนหล่งเยวี่ยก็เก็บข้าวของสัมภาระ เดินทางกลับไปยังดินแดนในบรรดาศักดิ์ของตนเอง

พวกนางกำนัลที่เข้าวังมาเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ก็ได้เวลาส่งตัวออกจากวังพอดีเช่นกัน ดังนั้นทางราชสำนักจึงได้มีการคัดเลือกนางกำนัลใหม่ พระพันปีพร้อมกับสวีไท่เฟยและจินเฟิ่ง ต่างยุ่งหัวหมุนกันตลอดทั้งวัน

ยามนี้องค์จักรพรรดิก็ได้กลายเป็นผู้โดดเดี่ยวไปจริงๆ แล้ว

บางครั้ง จินเฟิ่งเดินผ่านพระตำหนักเซวียนหลัวอยู่ไกลๆ ครั้นมองเห็นเฉาเฟิง*** สีทองประดับอยู่บนชายคามุมหนึ่งของพระตำหนัก นางก็อดนึกประหลาดใจมิได้ว่าองค์จักรพรรดิที่แท้แล้วก็น่าสงสารไม่ต่างอะไรกับเฉาเฟิงที่ยึดอาณาเขตอยู่เหนือมุมชายคานั้น

หรือหนุ่มสาวทุกคนล้วนต้องเผชิญวันเวลาอันเดียวดายเช่นนี้

จินเฟิ่งไม่มีเวลาขบคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ เพราะพระพันปีเริ่มเรียกใช้นางราวกับนางกลายเป็นนางกำนัลไปแล้วครึ่งตัว

“อัครมเหสี เบี้ยหวัดของทางตำหนักในเดือนนี้ล่วงเลยมาสองวันแล้ว ไฉนถึงยังไม่นำจ่าย

อัครมเหสี นางกำนัลสองคนที่จัดให้สวีไท่เฟยทำไมยังมาไม่ถึงอีก

อัครมเหสี ตอนหลีว์อ๋องเข้าวังเขาทำหยกประดับหล่นไว้ในวังหลวง รีบไปหามาให้พบ

อัครมเหสี ปิ่นทองที่เราใช้เมื่อวาน เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเราเอาไปวางไว้ที่ไหน”

จินเฟิ่งอยากร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา นางรู้สึกว่าระยะนี้ตนเองผ่ายผอมลงไปมิใช่น้อย วันทั้งวันเอาแต่เดินวนเวียนตามหลังพระพันปี ไม่มีแม้แต่เวลาจะขบเมล็ดแตง

ตอนนางกำนัลเข้ามารายงานว่าฮูหยินเวยกั๋วกงขอเข้าเฝ้า จินเฟิ่งกำลังค้นหาปิ่นทองอยู่ตามห้องหับต่างๆ ในตำหนักของพระพันปีอยู่

ยามนี้จินเฟิ่งถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าฮูหยินใหญ่หลิวมิได้เข้าวังมาสองเดือนแล้ว ครั้นนับวันดู จินเฟิ่งก็พบว่าสองสามวันนี้เป็นเวลาที่อีกฝ่ายจะโผล่หน้ามาจริงๆ ทั้งหมดเพราะช่วงนี้ยุ่งวุ่นวายจนหัวปั่นแท้ๆ นางถึงได้ลืมไปจนหมดสิ้น