ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

มีประโยคที่พูดว่า ‘สิ่งที่ยังไม่ได้ครอบครองมักเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ’ ดังนั้นพระพันปีจึงมิอาจต้านทานความรู้สึกเย้ายวนได้

ทรงรู้ชัดแต่แรกว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลิวไป๋อวี้กับบ้านสกุลหลิวมิสู้ดีนัก ยามนั้นหลิวเซียถึงไม่ยอมให้หลิวไป๋อวี้เป็นอัครมเหสี เวลานี้หากให้หลิวไป๋อวี้เข้าวัง ไม่แน่ว่าอาจมีสักวันที่นางจะสามารถเป็นกองหนุนให้ต้วนอวิ๋นจั้งได้

พระพันปีทรงดีดลูกคิดรางแก้วในพระทัย

ไม่เช่นนั้นก็รับนางเข้าวังมาก่อน ไหนๆ ก็มิใช่รับเข้ามาเป็นพระสนม ส่วนท้ายที่สุดจะจัดการต่อเช่นไรก็ให้ต้วนอวิ๋นจั้งเป็นคนตัดสินใจเอง เฮ้อ ถือเสียว่าตนติดค้างลูกคนนี้ก็แล้วกัน ติดค้างเรื่องศรีภรรยาที่ดีทั้งมีความสามารถและรูปร่างหน้าตา

“เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว” ในที่สุดพระพันปีก็ทรงมีดำรัส “เห็นแก่สายสัมพันธ์ลึกซึ้งของพวกเจ้าพี่น้อง อัครมเหสี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็จัดให้นางพำนักอยู่ที่ตำหนักถิงหลัวก็แล้วกัน”

“เพคะ เสด็จแม่” จินเฟิ่งรับปาก สีหน้ายังคงเป็นปกติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

แต่สีหน้าของฮูหยินใหญ่หลิวกลับซีดเผือด การพาหลิวไป๋อวี้เข้าวังครั้งนี้นับเป็นความผิดพลาดโดยแท้ หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ฮูหยินใหญ่หลิวถึงได้รู้ว่าความผิดพลาดในครั้งนี้ มันหนักหนาสาหัสกว่าที่นางคิดไว้มากมายนัก

ข่าวในวังแพร่สะพัด ทุกคนต่างพูดว่าอัครมเหสีเฮยพั่งในที่สุดก็ทรงถูกทิ้งร้างมิเป็นที่โปรดปรานอีกต่อไป

คำว่าไม่เป็นที่โปรดปรานนี้เป็นคำที่ต้องมีสิ่งเปรียบเทียบ ถ้าไม่มีคนที่โปรดปราน ไหนเลยจะมีคนที่ไม่เป็นที่โปรดปรานได้ การไม่เป็นที่โปรดปรานของอัครมเหสีเฮยพั่งมีต้นสายปลายเหตุจากหลิวไป๋อวี้ญาติผู้น้องนั้นกลายเป็นที่โปรดปรานไปแล้วนั่นเอง

เมื่อครึ่งปีก่อน องค์จักรพรรดิยังเสด็จตำหนักเซียงหลัวของอัครมเหสีอยู่บ่อยครั้ง ยามนี้กลับไม่ปรากฏพระวรกายอยู่ที่ตำหนักเซียงหลัวอีก แต่ตำหนักถิงหลัวที่หลิวไป๋อวี้พำนักอยู่นั้น กลับมักได้ยินเสียงทรงพระสรวลแจ่มชัดขององค์จักรพรรดิดังลอยออกมาอยู่บ่อยครั้ง

โฉมสะคราญกับสตรีอัปลักษณ์ ปรากฏเด่นชัดก็คราวนี้ ผู้คนในวังหลวงต่างล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ

ในทุกวันจินเฟิ่งจะตะลอนวิ่งไปมาอยู่ระหว่างตำหนักพระพันปีกับตำหนักต่างๆ ไม่มีเวลาได้พบหน้าหลิวไป๋อวี้ ส่วนหลิวไป๋อวี้เองก็ใช่จะแวะเวียนมาตำหนักเซียงหลัวสักเท่าใดนัก เริ่มแรกจินเฟิ่งยังคิดว่าหลิวไป๋อวี้อาจจะรู้สึกว้าเหว่ จึงตั้งใจไปเยี่ยมญาติผู้น้องที่บอกว่าจะเข้าวังมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนนางที่ตำหนักถิงหลัวพร้อมผลไม้ที่เพิ่งส่งเข้ามาใหม่เป็นการเฉพาะ แต่นึกไม่ถึงว่านางกำนัลกลับมาบอกว่าแม่นางไป๋อวี้ออกไปชมปลาที่สระไท่เยี่ยกับองค์จักรพรรดิแล้ว

แต่จินเฟิ่งก็ยังไม่หมดกำลังใจ นางยังคงยิ้มสู้สีหน้าเย็นชาของอีกฝ่าย จนในที่สุดก็พบว่าตั้งแต่แรกญาติผู้น้องของนางคนนี้ไม่เคยแม้แต่จะยอมเสียเวลาอยู่เป็นเพื่อนนางเลยแม้แต่น้อย หลังจากคิดทบทวนดู ไหนๆ นางเองก็ชอบที่จะอยู่อย่างสงบอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงเลิกล้มความคิดที่ว่าจะต้องคอยอยู่ ‘เป็นเพื่อน’ หลิวไป๋อวี้ไปโดยปริยาย