ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

บางครั้งซู่ฟางเข้ามารายงาน บอกว่าวันนี้องค์จักรพรรดิพูดคุยสนุกสนานอยู่กับแม่นางไป๋อวี้ที่ตำหนักถิงหลัว และพรุ่งนี้จะไปถกกันเรื่องเดินหมากดีดพิณกับแม่นางไป๋อวี้สารพัด จินเฟิ่งพอได้ยินข่าวดังกล่าว นางกลับทำเพียงขมวดคิ้ว “ซู่ฟาง น้ำเสียงของเจ้าฟังดูคล้ายคนกำลังอิจฉา หรือเจ้าเองก็มีใจให้กับฝ่าบาท เจ้าต้องการให้ข้าช่วยไปกราบทูลต่อพระพันปีให้หรือไม่”

ซู่ฟางชำเลืองมองสีหน้าของผู้เป็นนายปราดหนึ่ง ก่อนจะนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอันใดอีก

นางกำนัลในพระตำหนักถิงหลัวก็หยิ่งผยองมากขึ้นทุกวัน ส่วนนางกำนัลในพระตำหนักเซียงหลัวนับวันกลับยิ่งนอบน้อมถ่อมตน ในที่สุดก็มีวันหนึ่ง จินเฟิ่งก็พบว่าคนอื่นกำลังปีนขึ้นขี่หัวตนเองแล้ว

เวลานี้ จินเฟิ่งถือหนังสือ ‘พงศวดารรวมแคว้น’ ไว้ในมือ นางหรี่ตามองดูนางกำนัลที่กำลังค้อมศีรษะอยู่ตรงหน้า “ไหนเจ้าลองว่ามาอีกครั้งสิ”

“อัครมเหสี ชาหลงจิ่งก่อนฤดูฝนที่ตำหนักถิงหลัวหมดแล้ว แม่นางไป๋อวี้ให้พวกเรามาขอแบ่งปันจากอัครมเหสีเพคะ”

ซู่ฟางกล่าวตำหนิ “ปีนี้การเก็บเกี่ยวของสวนชาที่เจียงหนานไม่สู้ดี ชาใหม่ถูกแบ่งสันปันส่วนไปยังตำหนักต่างๆ ตามปริมาณแล้ว ไหนเลยจะมีดื่มหมดแล้วมาขอใหม่ได้”

นางกำนัลคนดังกล่าวค้อมแล้วค้อมอีกด้วยท่าทีนอบน้อมเป็นที่สุด “ทูลอัครมเหสี ฝ่าบาทยามนี้ทรงประทับอยู่ที่พระตำหนักถิงหลัว ทรงมีพระประสงค์จะดื่มพระสุธารสชาใหม่ของปี พวกหม่อมฉันย่อมไม่กล้าขัดพระประสงค์ พวกหม่อมฉันเห็นว่าปกติตำหนักของอัครมเหสีก็มีแขกไปมาไม่มาก คนที่จะดื่มชาหรือก็น้อย น่าจะยังพอมีเหลืออยู่บ้าง ดังนั้นถึงได้กล้ามาขอแบ่งเพคะ” พูดจบนางก็ช้อนเปลือกตาขึ้นน้อยๆ ชำเลืองมองดูจินเฟิ่งอย่างรวดเร็วปราดหนึ่ง

จินเฟิ่งก็วางหนังสือในมือลง “เจ้าบอกว่าฝ่าบาทต้องการดื่มพระสุธารสชาใหม่ของปีกระนั้นหรือ”

“เพคะ”

“ทรงมีพระประสงค์จะดื่มให้ได้?”

“อัครมเหสี สิ่งที่ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์…”

“ได้ เช่นนั้นเราจะเอาไปถวายให้พระองค์ด้วยตัวของเราเอง” จินเฟิ่งขยับอาภรณ์ให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะลุกขึ้นยืน

ซู่ฟางยิ้มดีใจอยู่ทางด้านหลังในใจพลางคิด ในที่สุดอัครมเหสีก็ทรงตัดสินพระทัยไม่ยอมกล้ำกลืนความเจ็บช้ำอีกต่อไป

เดิมจินเฟิ่งคิดว่าตำหนักถิงหลัวยามนี้คงกลายเป็นบ่อสุราป่าเนื้อ* อีกทั้งองค์จักรพรรดิเมาสุราเคล้านารีอยู่เป็นแน่ ไหนเลยจะนึกถึงว่าภาพตรงหน้ากลับห่างไกลจากที่นางคิดมากนัก

สวนด้านหลังของตำหนักถิงหลัวปลูกต้นอวี้หลันไว้สองกอ เทียบกับทั่วทั้งวังหลวง พวกมันจัดว่างดงามเป็นที่สุด ข้างต้นอวี้หลันมีโต๊ะเล็กวางตั้งอยู่ พู่กัน น้ำหมึก ถาดฝนหมึกล้วนถูกจัดวางไว้ครบครัน องค์จักรพรรดิต้วนอวิ๋นจั้งพระหัตถ์ข้างหนึ่งจับชายแขนเสื้อไว้ ส่วนอีกข้างถือพู่กันขนเพียงพอนเหลือง* ขนาดใหญ่เท่าแขนเด็ก ทรงกำลังวาดดอกหลันเฉ่าอยู่

มีนางกำนัลถือถ้วยชาอยู่ข้างๆ หลิวไป๋อวี้ถือผ้าเช็ดหน้า ยิ้มมองไปตามตำแหน่งที่พู่กันของต้วนอวิ๋นจั้งเคลื่อนไปถึง นางขยับขึ้นไปช่วยซับเหงื่อบนหน้าผากให้องค์จักรพรรดิเป็นครั้งคราว