ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 1 – บทที่ 2

เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน

พระอาจารย์มนูเป็นภิกษุสงฆ์วัยค่อนไปทางชราแล้ว ทว่าใบหน้าที่อิ่มเอิบเต็มไปด้วยความเมตตานั้นทำให้ดูหนุ่มกว่าที่ควรจะเป็น หลังจากพูดคุยทำความรู้จักและสอบถามความเป็นมาของรัตน์สิกากับจิตตาเล็กน้อยก็ให้รับศีลแปดแล้วบอกเวลาทำวัตรเช้าและเย็นให้ทั้งสองรับทราบ

“ทำวัตรเช้าก็ตอนตีห้า ส่วนทำวัตรเย็นหนึ่งทุ่ม ระหว่างนั้นโยมทั้งสองจะปฏิบัติยังไงกันก็ตามอัธยาศัยนะ วัดเราไม่ได้มีกฎเกณฑ์ตายตัว ให้ปฏิบัติตามแนวทางของตนเอง…เอาที่เราถนัด”

หญิงสาวทั้งสองรับคำอย่างสงบเสงี่ยม…สอบถามเรื่องการปฏิบัติตัวระหว่างอยู่ในวัดอีกเล็กน้อยก็ขอตัวออกมา

เมื่อเวลาทำวัตรเย็นมาถึง ในวิหารไม้หลังเล็กมีผู้คนที่มาถือศีลปฏิบัติธรรมรวมตัวกันอยู่แน่นขนัด ทั้งที่จริงมีการแบ่งเป็นฝั่งชาย-หญิงออกจากกัน แต่ที่ว่างที่เหลือสำหรับรัตน์สิกาและจิตตากลับจำเพาะเจาะจงให้ได้นั่งบริเวณใกล้กับชายหนุ่มที่ช่วยหาดอกไม้ธูปเทียนมาให้พวกเธอทั้งสอง หนังสือมนต์พิธีเล่มสีเหลืองถูกแจกจ่ายโดยทั่ว หลังจากนั้นเสียงสวดมนต์จึงดังอย่างพร้อมเพรียงกัน ช่วงแรกรัตน์สิกาและจิตตาก็ยังพอสวดตามได้บ้าง แต่พอเริ่มนานเข้าก็แทบไม่รู้แล้วว่าคนอื่นเขากำลังสวดบทไหนกันอยู่ ต้องเปิดหน้าหนังสือกันพึ่บพั่บ

โชคยังดีว่าชัชพลที่นั่งเยื้องอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ นั้นแล้วจึงเปิดหนังสือและพลิกหน้ากระดาษหาบทสวดมนต์ที่กำลังสวดกันอยู่ เบี่ยงเลขหน้าให้อีกฝ่ายแลเห็นตัวเลขได้ชัดๆ เพื่อจะได้เปิดตาม ทั้งที่ตัวเขาเองจดจำบทสวดมนต์ได้เกือบหมดโดยไม่ต้องพึ่งหนังสือ และเป็นอย่างนั้นไปตลอดการทำวัตรเย็น

หลังจากสวดมนต์แล้วก็เข้าสู่ช่วงนั่งวิปัสสนากรรมฐาน แสงไฟที่คอยให้ความสว่างถูกดับลงเหลือเพียงความมืดมิด แม้ตอนแรกจะหลับตาอยู่ก็ว่ามืดแล้ว แต่พอไฟดับพรึบเท่านั้นเอง รัตน์สิกาก็รู้สึกราวกับว่ามันเป็นความมืดสนิทอย่างที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่นไหว แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้แห้งเสียดสีกันก็สามารถได้ยินชัดเจนขึ้นมาทันที

หญิงสาวพยายาม ‘ฝึกจิต’ ไปทีละนิดๆ อย่างคนที่ไม่รู้ความอะไร เหมือนเด็กน้อยที่เริ่มหัดเดินก็เป๋ไปเป๋มา ค่อนข้างยากลำบากพอสมควร

แต่หลังจากการนั่งวิปัสสนาแล้วเธอจึงได้รับรู้ถึงบางสิ่ง เพียงแค่เล็กน้อยแต่ก็สัมผัสได้…ความรู้สึกสงบนิ่งและเย็นชุ่มฉ่ำในหัวใจ เหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาได้รับหยาดน้ำทิพย์ชโลมหัวใจ ราวกับว่าบางอย่างในตัวเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว คงเป็นความงดงามเหมือนอย่างกิ่งก้านที่เคยแห้งแล้งของต้นไม้ได้แตกหน่อผลิใบ…

คืนแรกและครั้งแรกในชีวิตที่ต้องนอนอยู่ในอาณาเขตของวัด สองสาวต่างก็เกรงว่าจะนอนไม่หลับ แต่อาจเป็นเพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางหรือเหตุใดก็มิอาจรู้ได้ พอหัวถึงหมอนก็พากันหลับใหลไปได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่รัตน์สิกาที่ปกติมักจะประสบปัญหานอนไม่หลับอยู่เสมอก็หลับสนิทตั้งแต่ห้านาทีแรกที่ล้มตัวลงนอน หญิงสาวเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบซึ่งเนิ่นนานมาแล้วไม่ได้สัมผัสถึง จนกระทั่งกลางดึก…

ปัง!

“ระวัง! มันถึงเวลาแล้ว…”

เสียงที่คล้ายฝ่ามือใหญ่เท่าใบตาลตบลงบนกระจกหน้าต่างบนหัวนอนดังขึ้น ตามด้วยน้ำเสียงอันยากจะแยกแยะว่าเป็นชายหรือหญิง หนุ่มหรือแก่