ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 1 – บทที่ 2

รัตน์สิกาเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเงียบเชียบ จิตตายังคงนอนหลับสนิทดีอยู่ในขณะที่ร่างบางยืนนิ่งอยู่ภายในห้อง นัยน์ตาดูล่องลอย…ไม่ใช่อย่างเช่นคนง่วงงุนที่เพิ่งตื่นขึ้นมา หากเป็นความมึนเบลอไร้สติ

คล้ายจะมีเสียงเรียกหาอะไรบางอย่าง อึดใจต่อมาหญิงสาวจึงมีการเคลื่อนไหว อากาศแสนเหน็บหนาวกรูเข้ามาทางประตูที่เปิดออกราวกับจะต่อสู้แย่งชิงความเป็นใหญ่กับความอบอุ่นด้านในห้อง แรงลมพัดใบไม้เสียดสีก่อเกิดเป็นเสียงหวีดหวิว ท่ามกลางป่าเขาเช่นนี้ย่อมบาดลึกเข้าไปถึงในจิตใจของทุกผู้คนที่ได้ยิน แต่ราวกับว่าเธอจะไม่ได้ยินอะไรเลย มีเพียงหางตาที่เหลือบเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่าง…ดูเหมือนจะเป็นชายผ้าสีขาวที่ลับมุมอาคารด้านหน้า

ไร้ความคิดความอ่านใดๆ ทั้งสิ้น รัตน์สิกาเดินตามสิ่งนั้นไป…มุ่งไปยังทิศทางที่เห็นมีการเคลื่อนไหว

เสียงรองเท้าแตะเหยียบลงบนใบไม้แห้งที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นก่อเกิดเป็นเสียงดังสวบสาบชวนให้รู้สึกวังเวงและน่าขนลุก

เมื่อเลี้ยวตรงมุมอาคารซึ่งเห็นชายผ้าสะบัดพลิ้วก่อนจะลับหายไปแล้วออกไปยืนในที่โล่งด้านหน้าเขตที่พักหญิงสาวจึงเริ่มรู้สึกตัว เหมือนคนที่ถูกสะกดจิตแล้วจิตแพทย์ดีดนิ้วดังเบาๆ ให้ตื่นขึ้นมาสู่โลกความเป็นจริง…

เธอมาทำอะไรที่นี่!

เป็นคำถามที่ถามตัวเองแล้วก็ไร้ซึ่งคำตอบ ความทรงจำขาดๆ หายๆ เพราะดูเหมือนว่าตัวเธอเองจะหลับไปแล้ว แต่เหตุใดพอรู้สึกตัวอีกทีกลับมายืนอยู่คนเดียวเช่นนี้ได้…

หรือจะเป็นเพราะเสียงบอกให้ระวังอะไรสักอย่างที่ได้ยินนั่น ทว่ามันไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ ความทรงจำค่อยกลับคืนมาช้าๆ พบว่าเป็นเธอเองที่เดินออกมาจากห้อง แล้วยังมีภาพของร่างสีขาวโพลนในความมืดเดินลับมุมตึกไป

ท่ามกลางอากาศเย็นจัด ร่างบางชะงักนิ่งคล้ายถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้น จุดที่ยืนอยู่นั้นยังพอมีแสงไฟ ทว่าเมื่อสายตาทอดมองออกไปพบกับความมืดมิด…ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ เหลียวซ้ายแลขวา…หญิงสาวมั่นใจว่ามีเพียงเธอผู้เดียวเท่านั้น ความรู้สึกหวาดกลัวก็คืบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจเช่นเดียวกับความหนาวเหน็บที่ทำให้ตัวเธอเย็นเฉียบ หัวสมองของรัตน์สิกาขาวโพลน ขนลุกยะเยือกขึ้นมาทันทีทันใด พร้อมกันกับที่เหล่าบรรดาหมาวัดซึ่งมองไม่เห็นตัวว่าไปรวมกลุ่มกันอยู่ตรงไหนพลันหอนรับกันเกรียว…ดังกรีดแหลมสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบเหงาวังเวง

บัดนั้นหญิงสาวรับรู้ถึงความรู้สึกชาซ่านไปทั่วทั้งหัว อาจเพราะความตกใจหรือเหตุใดก็ไม่ทราบได้ แม้อยากจะวิ่งหนีกลับที่พักให้เร็วที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้แต่สองขาพากันก้าวไม่ออก ไม่ยอมขยับตามที่สมองสั่ง ต่อให้อยากกรี๊ดดังๆ สักแค่ไหนก็ไร้เสียงหลุดลอดออกมา!