ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 7 – บทที่ 8

คิดได้ดังนั้นภาพที่เห็นก็ลอยผ่านไป กลับเป็นภาพอื่นเข้ามาแทนที่สลับกันไปไม่เรียงตามลำดับเวลาจนคนมองรู้สึกสับสนปนเปไปหมด…เด็กหญิง…เด็กชาย…ช่วงเวลาต่างๆ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อยจนเข้าสู่วัยรุ่น และเติบใหญ่กลายเป็นหนุ่มสาวที่ต่างคอยช่วยเหลือกันและกัน

แต่ทว่ายิ่งนานไปภาพที่เห็นในนิมิตก็ยิ่งฉายผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มจับตามองแทบไม่ทัน ทุกอย่างวูบวาบผ่านตาแล้วผ่านไป

ชัชพลต้องพยายามอย่างมากเพื่อสงบจิตใจ! ปล่อยใจให้ว่างแล้วภาพทั้งหมดจึงค่อยแปรเปลี่ยน ไหลผ่านเข้ามาในห้วงสำนึกเอื่อยๆ ราวสายน้ำ

จากที่เป็นเพียงภาพกระด้างก็กลายเป็นภาพเคลื่อนไหว ถึงกระนั้นก็กระตุกนิดๆ ไม่ต่างอะไรกับกำลังดูทีวีขาวดำสมัยโบราณที่สัญญาณยังไม่ค่อยดีอีกด้วย ที่สำคัญก็คือภาพเหตุการณ์ดันสลับกันไปมา ไม่ติดต่อกันเหมือนม้วนฟิล์ม

ชายหนุ่มปล่อยให้สิ่งต่างๆ ผ่านเข้ามาในหัว แล้วจึงค่อยๆ เรียบเรียงทุกอย่างให้เป็นเรื่องราวที่ร้อยเรียงกัน เช่นนั้นแล้วจึงสามารถเข้าใจได้ว่ามีสิ่งใดที่เคยเกิดขึ้นมาบ้าง

“บ่ต้องเข้ามาใกล้เลย หมู่ข้าจะเล่นโตยกั๋น สูไปเล่นคนเดียวไป๊” เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งตวาดแหวราวกับเป็นหัวโจกท่ามกลางกลุ่มเด็กหญิงสี่ห้าคน

“หื้อข้าเล่นโตยบ่ได้กา” ผู้พูดเป็นเด็กน้อยที่ตัวเล็กกว่าใครอื่นอย่างเห็นได้ชัด แต่งตัวขะมุกขะมอม เสื้อผ้ามีสีซีดจางต่างจากคนอื่นราวกับหลุดเข้ามาอยู่ในที่ที่เธอไม่ควรอยู่

“ผ่อสภาพของสูก่อนเต๊อะคำแก้ว เสื้อผ้าขะมุกขะมอม เดี๋ยวจะเอาขี้เปอะขี้โคลนมาเปื้อนเสื้อผ้าข้า” ผู้พูดเป็นเด็กหญิงอีกคนที่ตัวเตี้ยกว่าคนแรก ถ้อยคำแลดูเสียดสีแต่ไม่เต็มไปด้วยอารมณ์โมโหเหมือนเพื่อนของเธอ

คำแก้วยังไม่ยอมจากไปง่ายๆ…ก็เธออยากมีเพื่อนเล่นนี่นา แต่พอโผล่เข้าไปขอเล่นด้วย คนอื่นก็เกิดวงแตกขึ้นมา

คนเป็นหัวโจกเกิดโมโหถึงขีดสุด เดินเข้าไปผลักคนตัวเล็กจนเซแล้วหกล้มลงนั่งก้นจ้ำเบ้า สายตาของผู้ถูกกระทำยังคงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจนักว่าเธอทำอันใดผิดกัน

“บ่ต้องมาผ่อหน้าข้าอย่างอั้น บ่ฮู้กาว่าข้าเป็นลูกหลานไผ”

คำแก้วจ้องมองกลุ่มเด็กที่ยืนเรียงรายซึ่งต่างก็เป็นลูกหลานของผู้มีอันจะกินทั้งสิ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะบอกย้ำอีกครั้ง

“ปิ๊กไปที่สูควรอยู่ ไปเลี้ยงงัวเลี้ยงควาย บ่อั้นก็ช่วยแม่สูทอผ้าไป๊ มีเงินพอยาไส้แล้วค่อยหาเวลามาเล่นเต๊อะ”

คำพูดดูถูกของอีกฝ่ายบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจดวงน้อยๆ ตอกย้ำว่าฐานะของเธอต่ำต้อยแค่ไหน น้ำตาของคนฟังเกือบจะหยดลงมาอยู่แล้ว ถ้าไม่มีมือคู่หนึ่งยื่นมาประคองให้เธอลุกขึ้น

“บ่มีไผเล่นโตยก็มาเล่นกับอ้ายนี่ คำแก้ว”

“อ้ายสิงห์คำ” เสียงอุทานของเด็กหญิงทั้งหมดดังขึ้นพร้อมเพรียงกันไม่เว้นแม้แต่คำแก้วด้วย

สิงห์คำเป็นเด็กชายตัวสูง มีอายุมากกว่าทุกคนในที่นี้ แต่ที่ทุกคนให้ความรักและเคารพเขาไม่ใช่เพียงเพราะวัย แต่เป็นความซื่อตรง ไม่เคยรังแกใคร แล้วยังพร้อมจะปกป้องทุกคนที่ถูกรังแกอีกด้วย หากเด็กคนอื่นมีปัญหาสิงห์คำก็ไม่เคยเข้าข้างคนผิด ทุกคนในที่นี้ต่างเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขามาแล้วทั้งสิ้น แม้จะมีอายุสิบขวบต้นๆ แต่รัศมีความเป็นผู้นำก็แผ่ออกจากตัวเขา