ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 7 – บทที่ 8

หากคนหนุ่มกว่ากลับไม่มีทีท่าจะหวั่นเกรง ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวเรืองเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น สับเท้า รุกถอย เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว คอยหลบหลีกพร้อมกับหาช่องว่างจู่โจมคู่ต่อสู้อีกด้วย แต่เพราะความจัดเจนของอีกฝ่ายจึงไม่อาจเอาชนะได้โดยง่ายดายนัก

ผลัดกันรับผลัดกันรุกอยู่นานท่ามกลางเสียงโห่เฮจากคนดูรอบข้าง วูบหนึ่งที่ร่างบึกบึนมองเห็นช่องให้สบโอกาสรุกจึงหมายจะจบการต่อสู้ครั้งนี้ให้ได้ ทว่าเพราะความจดจ่อกับแผนลวง กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คู่ต่อสู้รุ่นน้องเอี้ยวตัวหลบปราดออกจากรัศมีอันตราย แล้วสวนข้อศอกเข้ามาโดนกรามของเขาเต็มๆ

เสียงกระดูกกระทบกระดูก…ร่างของคนถูกกระทำร่วงลงไปที่พื้นพร้อมเสียงเฮดังลั่น!

ผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากเสียงโห่เฮเบาลงบ้างแล้ว แทนที่ผู้ชนะจะดีใจ ร่างสูงกลับทรุดตัวลงคุกเข่าแล้วรีบบอก…

“สุมา^* เต๊อะอ้าย”

“ตีนมือสูนี่หนักใช่เล่น ออมแฮง^** หน่อยก่ได้ไอ้สิงห์คำ”

คนพูดขยับกรามตัวเองเบาๆ ก่นด่าพร้อมกับพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากจนอีกฝ่ายต้องช่วยฉุดขึ้นมา เรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่น สิงห์คำหัวเราะแผ่วๆ ก่อนจะตอบ

“ข้าสุมาเต๊อะ มันลืมไป นี่ยังดีทันลดแฮงไว้กึ่งหนึ่ง”

“ถ้าใส่มาเต็มๆ จะขนาดไหนนี่” สักพักพอความเจ็บค่อยบรรเทาเบาบางลงเจ้าตัวจึงเอ่ยต่อ “แต่ต้องยอมฮับ…เรื่องเจิงมวย^*** คงบ่มีไผสู้สูได้แล้ว”

“บ่ขนาดนั้น อ้ายก็เป็นเหมือนครูของข้าคนหนึ่ง”

“ครูอะหยัง ถ้าเป็นครูแต๊ข้าคงจะบ่มาอยู่ในสภาพนี้”

ร่างเตี้ยม่อต้อยังคงบ่นต่อไปขณะที่คนฟังได้แต่ยิ้มๆ พูดคุยกันอีกสองสามคำ สายตาคมก็เหลือบมองเห็นคนบางคนเสียก่อน ร่างสูงขอปลีกตัวออกมาแล้วตรงดิ่งไปยังจุดจุดหนึ่ง คนอื่นในวงเลยพลอยแยกย้ายกันไปด้วย

ใต้ต้นไม้ไม่ไกลกันนั้นมีร่างบางยืนทำหน้าเหยเกอยู่ ใบหน้าของหญิงสาวขาวซีดตัดกับริมฝีปากสีแดงด้วยเจ้าตัวขบเม้มเพราะความกดดัน ยิ่งชายหนุ่มตรงเข้ามาใกล้ทำให้สามารถมองเห็นรอยช้ำบวกกับรอยเลือดที่มุมปากของเขา สีหน้าเธอก็ยิ่งแย่ลง

“อ้ายน้อย…” คำแก้วเอ่ยเรียกเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายเดินมาถึงพอดี

“น้องมาตั้งแต่เมื่อใดละ”

เธอไม่ตอบแต่ถามกลับไปแทน

“อ้ายเจ็บนักก่อ”

“น้องเป็นห่วงอ้ายกา” คนตัวโตค้อมกายลงมาเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับ ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวค่อยซับสีเลือดจางๆ

แทนคำตอบทุกอย่างมือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าซึ่งเหน็บไว้ที่ชายพกเพื่อจะซับรอยเลือดที่มุมปากให้ แต่แล้วก็ต้องชะงักไว้เพราะเกรงว่าจะเป็นการใกล้ชิดกันจนเกินงาม จึงเปลี่ยนเป็นยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือเขาแทน

* สุมา แปลว่าขอโทษ

** ออมแฮง แปลว่าออมแรง

*** เจิงมวย แปลว่าเชิงมวย เป็นศิลปะการต่อสู้แบบมือเปล่า ถ้าใช้ดาบเรียกเจิงดาบ ใช้หอกเรียกเจิงหอก แบบนี้เป็นต้น ในสมัยปัจจุบันมีการปรับท่าต่างๆ ให้เน้นความอ่อนช้อยมากขึ้นจนคล้ายการร่ายรำมากกว่าจะใช้ต่อสู้จริงๆ