ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 7 – บทที่ 8

ชัชพลหันมองอีกฝ่ายที่หยุดไอและหายใจหายคอได้เป็นปกติแล้ว เมื่อเห็นใบหน้าที่เคยหม่นหมองดูดีขึ้นก็เอ่ยถาม

“ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าไม่เศร้าเรื่องงานแล้วสินะ”

“เศร้า…แต่ก็พยายามปล่อยวางกับเรื่องที่มันผ่านไปแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้อีก…ไม่ยึดมั่นถือมั่นเหมือนที่คุณบอกไงคะ ตอนนี้ก็ขอแค่คุณยายท่านไม่โกรธฉันก็พอแล้ว”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ว่าแต่ทางบ้านคุณรู้เรื่องนี้รึยัง”

“รู้แล้วค่ะ เพิ่งคุยกันไป”

“แล้วพวกท่านว่าไงบ้าง”

“ฉันก็อธิบายไป พ่อแม่เห็นฉันไม่เครียดท่านก็ไม่เครียด ถึงจะรู้ว่าฉันรักงานนี้มากแค่ไหน พวกท่านเข้าใจว่าฉันเข้มแข็งพอ”

“แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมเห็นเมื่อวานนี้เลยนะ” คนพูดต้องรู้สึกผิดนิดๆ เมื่อเห็นสายตาที่หมองลงของอีกฝ่าย

“คุณเคยรู้สึกว่าชีวิตนี้หมดสิ้นทุกสิ่งไหม”

มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ…

“ฉันผ่านปัญหามาตั้งมากมาย เรื่องงานเป็นหนึ่งในเรื่องดีๆ ที่เข้ามาในชีวิต พอมาถึงตอนนี้ก็รู้สึกไม่เหลืออะไรเลย เป็นคนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จในชีวิตสักอย่าง”

บางอย่างกระตุ้นเตือนข้างในใจเขา…บอกไปเลยเถอะ หากไม่ใช่ตอนนี้แล้วจะเป็นตอนไหน เธอสมควรได้รู้สิ่งที่เกิดขึ้นจะได้ไม่ต้องโทษตัวเอง

ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่ามันสมควรหรือยัง…สมควรแก่เวลา สถานที่ หรือสมควรที่รัตน์สิกาจะได้รับรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ เขาไม่เคยวางแผนไว้จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะพูดกับอีกฝ่ายยังไง รู้เพียงแต่ว่าหากไม่ใช่ตอนนี้แล้วควรจะเป็นเมื่อไหร่

ชัชพลหักรถเข้าจอดข้างทางเป็นเหตุให้หญิงสาวที่นั่งมาด้วยรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ผ่านพ้นเขตชานเมืองมาแล้ว สองข้างทางจึงเป็นท้องนาสีเขียวเข้มไกลลิบสุดลูกหูลูกตา แต่หญิงสาวไม่มีอารมณ์จะสนใจบรรยากาศงดงามนั้น

“จอดรถทำไมเหรอคะ”

“ผมมีเรื่องสำคัญจะพูด”

“ขับรถไปคุยไปก็ได้นี่นา เรื่องสำคัญอะไรกัน เพราะผ้าที่เสียหายรึเปล่าคะ” เธอเริ่มรู้สึกว่าท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป ดูเคร่งเครียดเหลือเกิน

“นี่คุณ…”

“คะ?”

“คุณเชื่อเรื่องลี้ลับไหม…หมายถึงโลกนี้มีสิ่งที่มนุษย์เรามองไม่เห็น แต่ไม่ใช่ว่ามันไม่มีอยู่จริง”

“คุณหมายถึง…ผีน่ะเหรอ” รัตน์สิกาถามด้วยความสงสัย จู่ๆ เรื่องที่คุยกันก็หักเหไปทางอื่นโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เธอก็เริ่มจะชินกับบทสนทนาเช่นนี้เสียแล้ว

“ก็ทำนองนั้น” เขาตอบสั้นๆ

“คงเชื่อมั้งคะ อย่างย่าฉันก็เป็นร่างทรงที่ชาวบ้านให้ความเคารพนับถือกันใช่ย่อย ส่วนพ่อก็มีฝันโน่นนี่บ้าง ถึงฉันจะไม่เคยเจอแบบจริงๆ จังๆ ก็พอจะเชื่อค่ะ”