ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

เสียงสะล้อซอซึงดังแว่วมาจากศาลาไม้ยกพื้นสูงซึ่งเป็นหอบูชาปู่เจ้า บรรยากาศวันนี้ครึกครื้นด้วยมีพิธีเลือกม้าขี่คนใหม่ ด้านบนหอสูงมีผู้คนหลากหลายยากจะแยกแยะว่าใครเป็นใคร บรรดาชาวบ้านที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็มานั่งรออยู่ตามใต้ต้นไม้ด้านล่างเพื่อรอชมว่าเป็นผู้ใดที่ได้รับตำแหน่งซึ่งมีความสำคัญในเมืองแห่งนี้

ท้องฟ้ามีเมฆปกคลุม ตะวันยากจะทอแสงฝ่าลงมาได้ อีกไม่นานหยาดพิรุณก็คงจะโปรยปรายลงมา

ชาวบ้านบางส่วนที่ไม่อยากตากฝนรอก็ทยอยกลับไปกันบ้างแล้ว เหลือเพียงคนที่อยากรู้อยากเห็นมากหน่อยแม้เจอฝนพรำก็ไม่หวั่นเกรง โดยเฉพาะหนุ่มสาววัยแรกรุ่นที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าใครที่จะเป็นม้าขี่คนใหม่

เสียงฮือฮาอื้ออึงผสมปนเปจนดังไปทั่วบริเวณนั้นเรียกความสนใจของชายหนุ่มที่นั่งชันเข่าอยู่ใต้ต้นไม้อย่างไร้จิตใจ

น้อยสิงห์คำลุกขึ้นยืน ค่อยๆ หันไปมองทางเชิงบันไดหอบูชา

หัวใจหล่นหายวาบ…

ร่างเล็กบอบบาง…น้องน้อยของเขา บัดนี้นางยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม นุ่งผ้าซิ่นตีนจกสีเหลืองทองอร่ามตัดกับหัวซิ่นและตีนซิ่นที่เป็นสีแดงสดใส ลวดลายผ้าจกที่ชายด้านล่างละเอียดลออยากจะหาใดเสมอเหมือน

คำแก้วถูกเลือกแล้ว…วิญญาณของเขาคล้ายแหลกสลาย ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้มีเพียงเศษซากร่างกายที่ไร้ชีวิตจิตใจ

อาจเป็นเพราะผ้าตีนจกสีสดใสนั้นก็ไม่อาจรู้ได้ที่ทำให้หญิงสาวดูมีประกายบางอย่างแผ่ออกมา งดงามและสูงส่ง พริบตาที่ร่างแบบบางก้าวมายืนอยู่กลางลานโล่งกว้าง ท้องฟ้าด้านบนก็เกิดการเปลี่ยนแปลง…

ท้องฟ้าที่เคยขมุกขมัวเต็มไปด้วยก้อนเมฆหนาทึบ มาบัดนี้กลุ่มเมฆหนาค่อยๆ แตกกระจายกันออกไป คล้ายกำลังหลีกเร้นเผยให้ดวงตะวันออกมาฉายแสงอย่างโดดเด่น ชาวบ้านทุกคนล้วนเงยหน้าขึ้นมองฟ้า สุริยะฉายแสงแรงกล้า งดงามจนแม้แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่ผ่านวันเวลามาอย่างยาวนานก็ยังพูดคุยกระซิบกันว่าต่างไม่เคยเห็นความงามเช่นนี้มาก่อนเลย

พระอาทิตย์กำลังทรงกลด…

ปรากฏเป็นปาฏิหาริย์ที่ชาวบ้านต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ ด้วยอิทธิฤทธิ์ของปู่เจ้าบ่งบอกว่าม้าขี่คนใหม่นี้จะนำพาความเจริญรุ่งเรืองและความผาสุกมาสู่ชาวเมือง

ในเวลานั้นเองที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตัดสินใจได้ คำแก้วเติบโตและเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองแล้ว เขาก็ต้องเลือกเช่นกัน!

กว่าจะเสร็จสิ้นพิธีก็เป็นเวลาเย็นแล้ว คำแก้วมายืนรอสิงห์คำอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่จนเวลาล่วงเลยผ่านไป ท้องฟ้าเป็นสีเทาแกมน้ำเงินใกล้จะมืดลงเต็มที

บางทีเขาคงไม่มาแล้ว…แต่หญิงสาวก็ยังยืนยันที่จะรอต่อไป

จวบจนได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่คุ้นชินดี เรือนร่างบอบบางหันไปตามทิศทางของต้นเสียง ยังไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมา มีเพียงรอยยิ้มยินดีทั้งที่ทุกข์ตรมเต็มอก