ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“อ้ายน้อย” น้ำเสียงหวานที่เอ่ยเรียกหวานซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แต่ความหวานกลับทำให้คนฟังรู้สึกขมปร่าในลำคอ

ชายหนุ่มลังเลใจอยู่นานกว่าจะกล้าออกมาที่นี่ มาเจอหญิงสาวตรงหน้า…หญิงสามัญที่ไม่ได้เกิดมาจากตระกูลสูงส่งแต่ก้าวไปสู่ฐานะที่สามารถสวมผ้าซิ่นตีนจกซึ่งมีลวดลายงดงามเลอค่า เป็นลายที่มีเพียงชนชั้นสูงเท่านั้นที่ใส่ได้…สตรีผู้ถือตำแหน่งม้าขี่

“อ้ายยินดีกับน้องโตย” แม้ในอกจะเจ็บราวกับใครเอาไม้มาทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังคงเอ่ยคำยินดีให้กับคนที่รัก

“น้อง…”

“บ่ต้องเป็นห่วงอ้าย เมื่อเห็นคนที่อ้ายฮักได้ตำแหน่งที่ทุกผู้ทุกคนในเมืองนี้ต้องยอมรับนับถือ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”

น้ำตาของคำแก้วค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา ลำคอตีบตันจนต้องยกมือกุมอกไว้เผื่อว่าก้อนบางอย่างนั้นจะละลายหายไป ท่อนขาเรียวภายใต้ผ้าซิ่นผืนงามสั่นระริก อยากจะทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นแล้วร้องไห้โฮๆ เหมือนอย่างตอนเป็นเด็กแต่ก็ต้องฝืนไว้

“น้องได้เป็นม้าขี่ปู่เจ้า ต่อไปก็บ่มีไผกล้าหมิ่นแคลน อ้ายก็วางใจ ต่อไปอยู่ทางนี้ก็หมั่นสะสมบุญจากการเป็นม้าขี่ ช่วยเหลือคนอื่น แล้วก็แผ่บุญกุศลมาหื้ออ้ายพ่องเน้อ”

“อ้ายอู้จะอี้หมายความว่าอย่างใด”

“อ้ายจะอาสาติดตามลุงที่เป็นแม่ทัพใหญ่ไปออกศึก เพิ่งปลงใจได้ก็เลยบ่ได้บอกน้องล่วงหน้า เก็บข้าวของบ่กี่วันก็คงร่วมเดินทางไปกับกองทัพ”

“อ้ายน้อย!” หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจสุดขีด ร่างบางโผเข้าไปยึดต้นแขนล่ำทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยหยดน้ำตาเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับกำลังอยู่ในฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นขึ้นมาพบแสงตะวันตลอดกาล

“อ้ายอย่าไป…น้องขอ…ขอเต๊อะ” คำแก้วมีแต่ความว้าวุ่นใจ แต่สิงห์คำยังคงไม่เข้าใจ เหตุใดต้องห้ามเขา ใบหน้าหล่อเหลาแสนหม่นเศร้า ถ้อยคำที่กล่าวออกไปจึงแฝงความน้อยใจอยู่ด้วย

“ในเมื่ออ้ายยังบ่อาจห้ามน้องได้ น้องก็อย่าห้ามความตั้งใจของอ้ายเลย”

คนฟังสะอึกกับคำตอบนั้น แต่ก็ยังห้ามปรามปนสะอื้น

“เหตุใดต้องเป็นจะอี้…น้อง…น้องบ่กึ๊ดว่าจะกลายเป็น…มันอันตรายนักหนาอ้าย”

“บางทีจากตายคงจะดีเสียกว่า…”

“จะใดอู้อย่างอั้น มันเป็นลางบ่ดี” หญิงสาวยกมือปิดปากเขาเอาไว้ ส่ายศีรษะไปมา

สิงห์คำรวบร่างบางเอาไว้แนบอก ลูบศีรษะที่เต็มไปด้วยเส้นผมดำขลับลื่นละเอียดราวกับเส้นด้ายเส้นไหม เด็กน้อยที่เขาปกป้องมานานหลายปี…ร่างเล็กได้แต่สะอื้นไห้กับอกเขาอย่างใจจะขาดรอนๆ