ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“คุณยายกินนิดเดียว ไม่เยอะแบบนี้หรอก”

“เอ่อ…ก็ให้ฉันด้วยไง” คนพูดหัวเราะแหะๆ

“นี่คุณยังกินไม่พออีกเหรอ”

“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยอุ่นกินอีกทีก็ได้”

“ปากกว้างกว่าท้องจริงๆ” เขาเบือนหน้าหนี ส่ายศีรษะน้อยๆ แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง

“ว่าไงนะคะ”

“เปล่า อิ่มแล้วก็กลับเลยไหม”

“เดี๋ยว! เดินให้สุดทางก่อนสิคะ ไหนๆ ก็มาแล้วจะเดินครึ่งๆ กลางๆ ได้ไง” เธอรีบปฏิเสธทันทีทันใด

ชัชพลจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตามอีกฝ่ายไป เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่พบนางพรายน้ำหรือความผิดปกติใดๆ อีกจึงค่อยเบาใจมากขึ้น

ระหว่างทางรัตน์สิกาสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งขายไอศกรีมโบราณอยู่ ด้านหน้าของเธอคือหม้อสแตนเลสใบใหญ่ด้านในเป็นรูเหมือนลังถึงไว้เสียบกระบอกโลหะซึ่งภายในใส่น้ำหวาน แต่เนื่องจากตอนนั้นอากาศเริ่มเย็นแล้ว ร้านไอศกรีมจึงค่อนข้างจะเงียบเหงา

หญิงสาวชะงักกึก สาวเท้าไปยังทางนั้นโดยอัตโนมัติ

“ขายยังไงคะหนู”

เด็กหญิงอายุประมาณสิบกว่าขวบเงยหน้าขึ้นมามองด้วยดวงตาใสแจ๋ว ตอบเป็นภาษากลางอย่างฉาดฉาน

“แท่งละสองบาทค่ะ”

“หา?…สองบาท” ลูกค้าสาวอุทานออกมาเบาๆ

“ใช่แล้วค่ะ มีหลายรสนะคะ เลือกได้เลยค่ะพี่สาวคนสวย”

ร่างบางหันไปหาคนตัวสูงแล้วเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ

“เด็กฉลาดชาติเจริญค่ะ”

ชายหนุ่มทำหน้าเอือมระอา…

“เอาสองแท่งแล้วกันค่ะ คิดว่ารสไหนอร่อยสุดเลือกมาให้พี่เลย” รับสินค้าแล้วเธอจึงยื่นธนบัตรสีแดงให้อีกฝ่าย “ไม่ต้องทอนนะ”

เด็กน้อยลังเลใจนิดหนึ่ง ไม่กล้ายื่นมือไปรับเพราะมูลค่าของมันเกินค่าไอศกรีมของเธอไปหลายเท่า

“เอาไปเถอะ ถือว่าสำหรับคำชมไง”

แม่ค้าตัวน้อยยิ้มกว้างพนมมือไว้พร้อมเอ่ยขอบคุณ รัตน์สิกาเดินจากมาอย่างอารมณ์ดี จนโดนคนข้างๆ ค่อนแคะ

“เพิ่งรู้ว่าคุณบ้ายอขนาดนี้”

“ไม่ใช่ซะหน่อย” เธอทำสายตาค้อน “ก็เด็กเขารู้จักทำงานหาเงินตั้งแต่ยังเล็กแบบนี้ แต่อากาศเย็นๆ คนไม่ค่อยกินไอติมกันฉันก็ต้องอุดหนุนหน่อย”

“คุณก็เลยต้องเสียสละยอมกินเองว่างั้นเถอะ”