ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“ต้าหวัง…” ผู้ติดตามยับยั้งไม่ทัน ฉู่หวังกระโดดลงน้ำไปแล้ว แสงอาทิตย์บางเบาส่องสะท้อนระลอกคลื่นใสกระจ่างบนผิวน้ำ ร่างสูงโปร่งแข็งแรงงดงามของเขาคล้ายปลาตะเพียนตัวหนึ่ง พอลงน้ำก็ว่องไวปราดเปรียว พุ่งปราดลงไปใต้น้ำดุจลูกธนู รอจนฟองผุดพรายขึ้นมา ตัวก็ไปไกลจากเรือสี่ห้าจั้ง* แล้ว

“นั่นคือฉู่หวังจริงหรือ” คนแคว้นเจิ้งต่างตื่นตะลึงคล้ายไม่อยากเชื่อ “ในน้ำมีจระเข้อยู่ทั่วมิใช่หรือ!”

ฉู่หวังกับคนอื่นๆ ว่ายมาถึงจุดหนึ่ง เอามือลูบน้ำบนใบหน้า เอาปลาตัวหนึ่งโยนขึ้นมาบนเรือลำเล็ก อู่จวี่มองเขาแล้วยิ้มน้อยๆ

“ต้าหวังของเราไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น” ผู้ติดตามคนหนึ่งบอกกับคนแคว้นเจิ้งด้วยความภาคภูมิใจ

เชียนโม่หลบอยู่ในป่าละเมาะ จับตามองทหารที่อยู่ในขอบเขตสายตา ที่เธออยู่ตอนนี้ค่อนข้างห่างออกมา ถ้าระวังสักหน่อยน่าจะหลบพ้นจากสายตาคนเหล่านั้นได้

ที่โชคดีกว่านั้นก็คือเรือเล็กที่เธอหมายตาไว้ก็ผูกอยู่กับเสาไม้ริมน้ำไม่ไกลจากเธอเท่าไร

เชียนโม่โก้งโค้งตัว ค่อยๆ ย่องไปทางหาดป่ากก…

จับเหยื่อได้มากพอแล้ว ฝูงเรือก็มุ่งหน้าไปต่อ ผิวน้ำเริ่มเรียบกว้างขึ้น ริมฝั่งมีหาดตื้นที่มีกอต้นกกขึ้นปกคลุมอยู่หลายแห่ง

เรือแล่นผ่านไปบนผิวน้ำเงียบๆ

จระเข้มีนิสัยตื่นตัวระแวดระวังภัย จึงตรงข้ามกับการจับปลา ล่าจระเข้ต้องเน้นการจู่โจมแบบฉับพลัน

ทหารทั้งหลายในปากคาบแผ่นไม้ จับตามองไปที่ผิวน้ำ หัวหอกที่ทำจากทองแดงส่องประกายวาวภายใต้ท้องฟ้า ปล่อยให้แสงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ทอแสงร้อนแรงขึ้นดูดซับเสื้อผ้าและเส้นผมที่เปียกน้ำจนแห้ง

สายน้ำสงบนิ่ง พอจะมองเห็นได้ว่ามีอะไรบางอย่างลอยอยู่บนผิวน้ำตะคุ่มๆ คล้ายท่อนไม้แห้ง

ทหารนายหนึ่งเอาถุงหนังที่ใส่เลือดเทลงไปในน้ำ ของเหลวสีแดงสดค่อยๆ แผ่กระจายอยู่ในน้ำ อาบย้อมน้ำในบริเวณนั้นให้กลายเป็นสีชมพูจางๆ

ฉู่หวังมองจระเข้สองตัวที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ กลั้นลมหายใจรวบรวมสมาธิ กุมหอกยาวในมือแน่น นัยน์ตาจ้องเขม็งไปที่ผิวน้ำ

เรือค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ เห็นอยู่ตรงหน้าแล้ว คนแคว้นฉู่ทั้งหลายต่างแอบถูฝ่ามือ

พอธงบนเรือลำใหญ่ของอู่จวี่ตวัดลง ฉู่หวังก็ลงมือทันที พุ่งหอกยาวในมือไปยังจระเข้ตัวหนึ่งสุดแรง ผิวน้ำแตกกระจาย จระเข้ถูกหอกแหลมทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ เจ็บปวดจนร่างใหญ่โตดิ้นพล่านอยู่ในน้ำ

ทหารที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามาช่วย หอกยาว ตะขอยาว ฉมวก อาวุธรูปแบบต่างๆ ทยอยพุ่งลงไปในน้ำ จระเข้ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็สิ้นใจ เหล่าทหารช่วยกันลากจระเข้ขึ้นมาไว้บนเรือ

“จระเข้ตัวนี้ยาวกว่าหนึ่งจั้งเลยทีเดียว!” มีคนเอ่ยชม

คนแคว้นเจิ้งเพิ่งเคยเห็นจระเข้ตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก พากันห้อมล้อมเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อู่จวี่กำลังพูดคุยอยู่กับกงซุนหุย ในเวลานี้เองก็ได้ยินเสียงคนร้องขึ้น “เหตุใดต้าหวังจึงไปที่ริมแม่น้ำแล้ว”

อู่จวี่งงงัน รีบหันไปมอง

* จั้ง เป็นหน่วยมาตราวัดของจีน เทียบได้ระยะประมาณ 3.33 เมตร