ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

แล้วก็เห็นฉู่หวังไม่รู้ขึ้นเรือเล็กลำหนึ่งไปตั้งแต่เมื่อไร กำลังมุ่งหน้าไปทางริมฝั่ง สายลมพัดระลอกคลื่นใสแจ๋ว ตรงบริเวณที่มีกอต้นกกขึ้นหนาแน่นมีเงาดำลอยอยู่ให้เห็นตะคุ่มๆ

“จะเสด็จไปล่าจระเข้ด้วยตัวเองหรือ” ผู้ติดตามตื่นตะลึง “เมื่อใด…”

อู่จวี่กลับแสดงท่าทีให้เขาหยุดพูดแล้วสั่งการ “ให้ทหารตามไป”

เชียนโม่กำลังรอเวลาจะเดินไปที่ริมฝั่ง พลันมีเสียงเอะอะดังมาจากด้านหลัง เธอหันกลับไปอย่างว่องไว แล้วก็เห็นเงาตะคุ่มๆ บนทางที่มา เหมือนมีคนจำนวนหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

ทันใดนั้นมีคนส่งเสียงร้องตะโกนมาทางที่เธออยู่ เชียนโม่เห็นมีคนหลายคนกำลังวิ่งมาทางนี้

แย่แล้ว! เชียนโม่รีบหมุนตัวกลับ ทางหนึ่งเอาเคียวเหน็บไว้ที่เอวด้านหลัง ทางหนึ่งก็วิ่งห้อตะบึงไปทางริมน้ำ

พื้นดินที่มีหญ้าขึ้นเต็มไม่ค่อยราบเรียบ เชียนโม่ซวนเซไปหลายครั้ง กอหญ้าขึ้นหนา นกน้ำหลายตัวบินหนีด้วยความตกใจ ตั๊กแตนที่อยู่บนใบหญ้าพุ่งมาปะทะใบหน้า เชียนโม่ไม่มีเวลาจะมาคำนึงถึงอะไรมากมาย ทางหนึ่งเอามือแหวกต้นกกและใบหญ้า ทางหนึ่งก็วิ่งไปที่ริมแม่น้ำ เสียงทหารที่ไล่ตามใกล้เข้ามาทุกที เท้าข้างหนึ่งของเชียนโม่ย่ำลงไปในน้ำโคลน

แม่น้ำ! เชียนโม่ไม่อาจคำนึงถึงสิ่งใด พุ่งตัวลงไปในน้ำทันที

น้ำในแม่น้ำถูกกวนจนขุ่น เชียนโม่ดำดิ่งลงไปในแม่น้ำ ฟองอากาศผสมใบหญ้าและดินทรายผุดพรายขึ้นตรงหน้า ขมุกขมัวไร้แสงสว่าง

สัญชาตญาณเรื่องทิศทางของเชียนโม่ค่อนข้างดี เธอพยายามว่ายไปทางเรือเก่าลำนั้น

ดีที่ไม่ใช่ว่ายทวนน้ำ กระแสน้ำในแม่น้ำมีส่วนช่วยเธออย่างมาก เชียนโม่คล้ายได้ยินเสียงเอะอะและเสียงฝีเท้าจากบนฝั่ง แต่เธอไม่มีเวลาแบ่งแยกสมาธิ เวลานี้มองเห็นสีเก่าคร่ำของไม้กราบเรือแล้ว เธอรีบดึงเคียวออกมา เตรียมตัดเชือกที่ผูกเรือ ทันใดนั้นเองก็มีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างหน้า เชียนโม่เห็นผิวหนังสีขาวคล้ายท้องงู ไม่นานสายน้ำก็ไหลมา ฉับพลันนั้นปากใหญ่โตเต็มไปด้วยเขี้ยวสีขาวก็อ้ากว้างขึ้นมาตรงหน้าเธอ

เชียนโม่ตื่นตระหนกตกใจใหญ่หลวง รีบฉากหลบ ขณะเดียวกันก็เหวี่ยงเคียวในมือออกไปเต็มแรง

ตัวประหลาดกลืนเคียวลงไปและดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เมื่อเชียนโม่เห็นรูปร่างของมันชัดถนัดตาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

จระเข้!

ในแม่น้ำแห่งนี้มีจระเข้!

การหนีกลายเป็นการหนีเอาชีวิตรอดจริงๆ แล้ว เชียนโม่ฉวยจังหวะที่จระเข้ตัวนั้นยังดิ้นทุรนทุรายออกแรงว่ายหนีไป แต่ผ่านไปไม่นานเบื้องหน้าก็มีเงาดำมาขวางทางไว้อีก นั่นเป็นจระเข้อีกตัวหนึ่ง!

ไปก็ไปไม่ได้ ถอยก็ถอยไม่ได้ เชียนโม่ได้แต่มองพวกมันเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวาสุดขีด

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ผิวน้ำก็ถูกอะไรบางอย่างแหวกออก

เชียนโม่เพียงเห็นมีดคมกริบเล่มหนึ่งพุ่งทะลุปากกว้างใหญ่ของจระเข้ที่อยู่ชิดตรงหน้า ไม่นานโลหิตสีแดงสดก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ดูเลอะเลือนไปหมด

เชียนโม่เบิกตากว้าง มองจระเข้ดิ้นพล่านไปมา น้ำที่พัดม้วนมาปะทะใบหน้ามีกลิ่นคาวเจืออยู่

เชียนโม่คิดจะว่ายขึ้นไปบนผิวน้ำ ทว่าตอนหลบหลีกใช้พละกำลังไปมาก น้ำที่พุ่งเข้ามาทำให้สำลัก เชียนโม่ดิ้นรนอย่างหมดหนทาง…ในขณะที่เธอรู้สึกว่าสติกำลังค่อยๆ ขาดลอยไป เสื้อผ้าก็ถูกดึงรั้ง เธอถูกคนออกแรงดึงตัวขึ้นจากน้ำ